De zon boven Afrika....

Ik heb de zon zien opgaan uit een vliegtuigraam
Ik heb de zon zien opgaan over Afrika,
En over zijn kinderen...

Dit liedje van Rikkert Zuiderveld zwierf gisterochtend door mijn hoofd terwijl ik vanuit mijn vliegtuigraampje de zon zag opgaan over Ethiopië. De contouren van het land werden steeds duidelijker, imposante heuvels, zandvlakten en in het ochtendlicht af en toe de weerkaatsing van de zon op een tinnen dak. Om emotioneel van te worden, ik was terug in Afrika... Dit werd helemaal duidelijk toen ik uit het vliegtuig stapte. Ondanks het vroege uur was de zon al warm, op het vliegveldgebouw wapperden de vlaggen van de Afrikaanse staten en de mensen waren zwart. Na een paar uur wachten, waarin ik me zoals je op de foto kan zien zeer goed 'vermaakte', konden we verder vliegen naar Entebbe. Daar werd het pas echt een feest van herkenning. De geuren, de kleuren, de mensen... De enige dingen die me er aan herinneren dat ik in Uganda ben zijn de vlag en het feit dat niet de foto van Kibaki, de Keniaanse president, maar Museveni me overal aangrijnst.
Ik ben zo blij dat ik hier ben! We werden van het vliegveld opgehaald door mensen van het ziekenhuis die ons naar ons hostel brachten. Een hostel waar Ugandese, maar ook veel internationale studenten samen wonen. De sfeer is ontzettend leuk, ik heb al veel mensen leren kennen en zie er naar uit om hier de komende maanden te wonen. We hoeven alleen een kleine sloppenwijk door te lopen om in het ziekenhuis te komen en in de omgeving zijn genoeg winkeltjes, kleine restaurantjes en barretjes om in onze dagelijkse behoeften te voorzien. We zijn al even rondgelopen om ons wat te oriënteren en om ons eerste eten te kopen. Het is grappig om te zien hoe anders Renée, mijn reisgenootje die voor het eerst in Afrika is, alles ervaart. Ik hoor het niet eens meer als ze ons mzungu (blanke) noemen en ik zie de starende blikken niet.. Het eten ken ik al en aan het lawaai en het accent van het Engels hoef ik niet meer te wennen. Maar doordat Renée me overal op wijst zie ik het met nieuwe ogen, en vind ik het dubbel zo leuk...
Vandaag gaan we naar het ziekenhuis om daar kennis te maken en te praten over wat we de komende maanden gaan doen. Ik heb zo'n zin om hier te gaan werken!
Ik schrijf snel meer, nu ga ik eerst verder met genieten...
Heel veel liefs, Anneke
PS:Mijn ugandese telefoonnummer is 00256779387529

Stroopwafels en dikke jassen..

Nog even naar de winkel stroopwafels halen, want die lekkernij gebruik ik altijd om buitenlanders te overtuigen dat Nederland heel wat te bieden heeft...
Nog even mijn stage-voorbereiding afmaken en controleren of ik alle nodige papieren bij me heb...
Nog even naar buiten met een dikke jas aan en een sjaal om want als ik terug kom is het al bijna weer zomer...
En nog even een stukje schrijven voor mijn weblog omdat ik morgen vertrek naar Uganda!

Ik kijk er ontzettend naar uit en kan niet wachten om op het vliegtuig te stappen, of eigenlijk, ik kan niet wachten om úit het vliegtuig te stappen. Want dan ben ik weer in Oost-Afrika, het gedeelte van de wereld waar een weg een aaneenschakeling van gaten is, waar de elektriciteit het de helft van de tijd niet doet en waar kinderen eerder corrupt zijn dat dat ze dat woord kunnen spellen. Maar ook het gedeelte van de wereld waar 'Hakuna Matata*' het motto is en waar mensen de hele dag lachen... Of die glimlach soms niet een ontkenning van de problemen is is iets waar ik nog wel eens over zal schrijven.. voor nu wil ik alleen maar zeggen dat ik er heel erg naar uitkijk omdat levensvreugde aanstekelijk is.

Als laatste wil ik jullie nog vragen om voor me te bidden, want zonder de God die me beschermd heeft in het verleden zal ik dit niet kunnen doen,
heel veel liefs
Anneke

*Maak je geen zorgen, wees gelukkig

Een nieuwe reis....

De trouwe lezers zullen de afgelopen weken mijn blog al weer eens gecontroleerd hebben in de verwachting een verhaaltje aan te treffen. En die trouwe lezers geef ik geen ongelijk, het is hoog tijd voor een nieuwe blog.
Over iets meer dan 4 weken, op 7 februari om precies te zijn, stap ik namelijk weer in het vliegtuig richting Afrika. Deze keer niet naar Kenia maar naar buurland Uganda.
Ik zal daar voor drie maanden werken in de hoofdstad Kampala in het Mulago Hospital.
Anders dan de andere keren is dat het deze keer om een stage gaat. De drie maanden vormen mijn eindstage voor mijn opleiding tot vroedvrouw. Ik zal samen met Renée, een vriendin en klasgenoot zwangere moeders onderzoeken, baby's wegen, bevallingen doen, en hopelijk heel veel leren!
Ik ben blij dat ik de mogelijkheid heb om een stage te doen in een ontwikkelingsland. De opleiding tot vroedvrouw in België is heel goed en ik maak kennis met de nieuwste technische snufjes maar als ik straks als ik eenmaal afgestudeerd ben en in Afrika werk heb ik er niets aan dat ik weet op welk knopje ik moet drukken om de harttonen van de baby te horen of dat ik weet welk signaal betekent dat de baby problemen heeft. Ik zal het dan moeten doen met observaties en ouderwetse, maar daarom niet minder goede middelen. Tijdens mijn stage in Uganda hoop ik te leren om vroedvrouw te zijn ‘met mijn hoofd en handen’. Zodat ik juiste observaties kan doen en deze kan interpreteren zodat ik een zo goed mogelijke zorg voor moeder en kind kan geven, met weinig moderne middelen.

Ik vind het leuk om naar Uganda te gaan, ik ben er al eens twee weken geweest en heb daar ontzettend van genoten. Ik kijk er naar uit om nu het land wat beter te leren kennen en om te zien of het echt zo veel op Kenia lijkt als men zegt...

Uiteraard zal ik weer veel meemaken en ik hoop dat ik genoeg tijd en internet heb om jullie daarvan te laten meegenieten! De eerst komende weken zal ik me helaas niet alleen maar kunnen bezighouden met voorpret. Die wordt namelijk een beetje naar de achtergrond gedrukt door de examens die om mijn aandacht vragen. Ik heb er een gedaan en er staan me nog drie te wachten. Ik zie het wel zitten, al zal ik nog hard moeten studeren, ik ga nu dus snel terug naar mijn boeken.

Liefs, Anneke

Weer in Nederland..

Meer dan de titel hoef ik eigenlijk niet te schrijven.. het is duidelijk. Ik ben terg in Nederland. En het is raar, het afscheid nemen was niet zo moeilijk als de andere keren, ik raak er aan gewend. Het was heerlijk om mijn ouders te zien en tot mijn grote verassing waren ook mijn broertjes mee naar het vliegveld.Zondag was het dus alleen maar heel erg leuk om thuis te zijn en van de zwaarte die me andere keren overviel had ik deze keer geen last.
Tot ik gisterochtend wakker werd en nergens zin in had. Geen zin om in bed te blijven en geen zin om er uit te gaan, geen zin om thuis te blijven maar ook geen zin om weg te gaan.. De omgekeerde cultuurchock kwam dus toch. En het feit dat er op maandagmorgen alleen maar telsell-programma's en hoe-decoreer-ik-mijn-kerstboom-programma's op televisie zijn was ook niet erg nuttig in mijn aanpassingsproces.
Het zal wel weer een paar dagen (hopelijk dagen, geen weken) voor ik aangepast ben en weer zin heb om helemaal deel te nemen aan het leven hier. Maar ik weet dat het komt, vandaag heb ik er al meer zin in dan gisteren, en er is te veel om van te genieten. Verdrietig blijven is jammer van mijn tijd.

Aan alles komt een eind...

Mijn (voorlopig) laatste blog uit Kenia…. Ik kan nog niet echt wennen aan het idee dat ik morgenochtend in het vliegtuig zit op weg naar Europa. Vandaag de laatste boodschappen doen, kruiden om thuis Keniaans te kunnen koken, thee met die typische smaak van Kenia om aanvallen van heimwee tegen te gaan.. of misschien juist te verergeren…
Een geluk is dat ik niet meer naar alle chaotische toeristenmarktjes hoef om handgesneden olifanten en andere Afrika-prularia te kopen. Mijn familie maak ik er niet meer blij mee, ik denk trouwens dat ik ze er nooit echt blij mee gemaakt heb. En zelf ben ik er ook niet helemaal weg van.
Gisteren heb ik nog een leuke dag gehad. Ik ben naar Kijabe bij een missieziekenhuis geweest. Een paar weken geleden had ik in Nairobi bij toeval een onderzoeker ontmoet die daar werkte en hij was zo enthousiast over het ziekenhuis dat hij me uitnodigde om te gaan kijken. In tegenstelling tot bijna alle andere ziekenhuizen was er, op het eerste gezicht, geen corruptie en de verpleegsters en dokters leken echt toegewijd aan hun werk en de patiënten. Een verademing om te zien. Simon, de onderzoeker was bezig met het opstarten van een onderzoek. Hij en zijn collega’s willen uitzoeken wat de hulp is die moeders krijgen van de traditionele vroedvrouwen en hoe dit verschilt van de hulp die moeders krijgen in het ziekenhuis. Op basis van de uitkomst hiervan willen ze een training starten voor lokale vroedvrouwen zodat ook de moeders die ver van een ziekenhuis wonen zo goed mogelijke zorg krijgen. Superinteressant voor mij natuurlijk, want dat is precies waar ik mee bezig ben, uitzoeken wat de lokale vroedvrouwen doen om hen zo goed mogelijk te kunnen trainen.
Ik hoop dat de overheid hen niet in de weg gaat staan maar heb zal helpen bij alles wat ze doen.
Nog even een goed bericht als afsluiter. Nadat ik een vergaderingen heb gehad met overheidsmensen van het ministerie van volksgezondheid heb ik ze kunnen overtuigen dat ze de lokale, ongetrainde illegale vroedvrouwen beter niet wegjagen, zoals ze nu doen, maar dat ze ze beter kunnen ondersteunen met onderwijs. De vroedvrouwen in Ombeyi, waar ik het meest mee gewerkt heb, gaan nu door de overheid getraind worden zodat ze een certificaat krijgen en legaal kunnen werken. Op deze manier kunnen de vrouwen die te ver van het ziekenhuis wonen of voor wie het ziekenhuis te duur is toch kwaliteitszorg krijgen.

Mama Obama

Na de verdeeldheid van afgelopen winter heeft Kenia nu een held die alle Kenianen een patriottistische trots geeft. Zijn gezicht zie je op de mtatu's, zijn foto hangt zelfs in de kleinste hutjes naast die van de president en zijn glimlach op de voorpagina verzekert de uitgever dat de krant van die dag uitverkocht gaat zijn.
Obama, 'the wonderboy' van Kenia. Alle ogen zijn op hem gericht. Afgelopen week, toen de Democrats hem officieel uitriepen tot kandidaat voor de verkiezingen en hij een toespraak hield gingen de eerste vijf pagina’s van de krant over dit gebeuren. Dat McCain een running mate gekozen had was pas terug te vinden op pagina 23 van diezelfde krant, na het weerbericht, de sportafdeling en het lokale nieuws. De Kenianen gaan er van uit dat als hij de president is alles gaat veranderen voor Kenia. Dat Obama de verkiezingen eventueel ook wel eens zou kunnen verliezen is voor de Kenianen niet eens een optie. Ik sprak met een paar boda-bodadrivers die me vertelden dat hij alleen zou kunnen verliezen als McCain stemmen gaat kopen. 'Want dat deed Kibaki ook en hij is nu president'.
Iedereen heeft wel een broer, van een zwager, van een oudoom, van een stiefbroer van een overgrootmoeder die nog familie is van de Obama's. Dus verzekerden ze me, 'als Obama verliest staan we als een man achter hem, want hij is een Luo, hij is als onze broer'.
We hebben in de winter gezien wat er gebeurd als de Luo's als één man achter iemand staan. Raila, een Luo, verloor de verkiezingen en dat zorgde voor weken van moord en vernieling. Omdat de meeste Kenianen geloven dat politiek hoe dan ook corrupt is, en dat er geen mogelijkheid is dat Obama verliest, zou ik er niet raar van opkijken dat een winnende McCain nog wel eens voor problemen zou kunnen zorgen in Kenia. Ze vergeten ook dat er maar weinig Amerikanen zijn die oorspronkelijk uit Amerika komen. Het feit dat Bush oorspronkelijk uit Engeland komt heeft niet veel bijgedragen aan het welzijn van Engeland en de regeringstijd van Bush, dus het feit dat Obama uit Kenia komt zal, buiten wat internationale aandacht om, weinig uitmaken voor Kenia.
Maar hoe je het ook went of keert, Obama heeft wel degelijk Keniaanse roots en vandaag ben ik op bezoek geweest bij zijn grootmoeder. Het was grappig om te zien dat deze vrouw, grootmoeder van een van de meest besproken mannen ter wereld, woont in een klein huisje, zonder beveiliging, waar de kippen in en uit lopen en waar geen stromend water is.
Ze sprak geen woord engels maar praatte aan een stuk door. Ze vertelde dat ze vroeger vroedvrouw was, wat ik natuurlijk erg leuk vond. Ik was onderweg van een dorpje waar ik vrouwen les had gegeven dus ik had al mijn materiaal bij me. Ik liet haar een model zien van een baby en we bekeken een fotoboek. Ze vond het geweldig en vond dat ik maar bij haar moest blijven wonen. Ze kwam gelijk met een goede oplossing want Obama’s vrijgezelle neef liep rond en die zag het wel zitten om met mij te trouwen. Misschien is het een goede stap in mijn carrière om het nichtje van een eventueel toekomstige Amerikaanse president te zijn maar ik ben liever met Hartmut samen.

Mijn tijd in Kisumu zit er op, morgen vertrek ik voor de laatste keer met de bus naar Nairobi. Zondagochtend vlieg ik. Ik kan er nog niet goed bij, het lijkt zo onwerkelijk dat er al 10 weken voorbij zijn, ik zie er tegenop om weer terug naar Nederland/België te gaan. Om weer deel uit te maken van de cultuur daar. Ik denk dat de reizen naar Kenia en het werk hier langzaam maar zeker mijn wortels uit de Nederlandse bodem getrokken hebben. Ik zat te denken aan tuinders. Die zetten stekjes van planten in extreem vruchtbare grond zodat ze goed kunnen groeien. Als de stekjes groot genoeg zijn kunnen ze verhuizen naar normale grond, waar ze verder kunnen groeien en vrucht dragen. In Nederland is de grond extreem vruchtbaar, goed onderwijs en alle mogelijkheden om te groeien, nu is het alleen afwachten naar welke grond ik verpoot ga worden om vrucht te dragen.

Vuurvliegjes, een knipoog van God..

Het begint wel duidelijk te worden dat ik geen geboren blogger ben. Het schrijven vind ik leuk maar de frequentie neemt af en mijn inspiratie begint op te raken. En om me er nu weer van af te maken met een foto lijkt me geen goed plan.
En dan wilde ik vandaag eindelijk schrijven, was er geen electriciteit.... wat is het leven toch moeilijk...

De afgelopen week in Ombeyi was leuk, bijzonder en inspannend. Terugkomen van Ombeyi in Kisumu, met stromend water, electriciteit en internet is alsof ik terug ben gekomen van een andere planeet. Ik vind het dan ook moeilijk om er over te schrijven. Het leven in een dorpje is zo anders dan alles wat bekend is dat ik alleen maar impressies kan geven, vage schetsen van de werkelijkheid. Het is heerlijk om daar te blijven, om 's avonds door het dorp te lopen, de paadjes te volgen die je alleen kan zien omdat ze ietsje lichter zijn dan het gras. Weten welke kant je op moet omdat je de melkweg ziet, niet vervuild door licht van straatlantaarns en autolichten. Om te genieten van vuurvliegjes, die overal oplichten, als knipoogjes van God. Om te luisteren naar de verhalen van de mensen uit het dorp, over de mensen in het dorp. Verhalen die overgedragen worden van generatie op generatie, vol waarschuwingen en levenslessen. 'Een getrouwde vrouw mag nooit eieren of kippenvlees eten want dan worden haar kinderen onvruchtbaar. Als je verliefd bent voor je getrouwd bent kan je de relatie beter beeindigen want dan krijg je ziekelijke lustgevoelens.'
Om 's ochtends wakker te worden van gezang. De buurvrouw die vroeg met haar was bezig is doet zingend haar werk en van alle kanten vallen vrouwenstemmen haar bij. Je ziet ze niet maar het gezang klinkt betoverend.

Maar het maakte me ook verdrietig. Iedere dag hoorde ik in de avond ergens klaagzang opgaan omdat er iemand was overleden. Meestal jonge mensen, die in de bloei van hun leven zouden moeten zijn maar die verzwakt door AIDS het leven op moeten geven. In een recent verschenen rapport staat dat Ombeyi in de provincie de hoogste prevalentie van HIV heeft, 52% van de bevolking is besmet en veel moeten nog getest worden. Het is frustrerend om te zien dat er een lokaal ziekenhuis is dat prima zorg zou moeten kunnen verlenen aan de mensen, maar dat alleen maar lijkt te werken als de blanke sponsor op bezoek komt. Als de geldschieter er is worden dorpelingen als patienten 'ingehuurd' en worden medewerkers betaald om te liegen.

Maar ik wil niet droevig afsluiten, ondanks alle ellende zijn de mensen in Ombeyi niet verdrietig. Natuurlijk komen de tranen als er gepraat wordt over HIV, en mensen zijn geschokt als ze horen dat er wéér iemand overleden is. Maar het leven gaat door, de mensen praten, dansen en lachen. Vertellen elkaar vrolijke verhalen, want er is geen tijd om de moed op te geven. We leven vandaag en doen dat met alles wat we hebben. Wat er morgen komt zien we dan wel weer. Als God er is voor de vuurvliegjes en de grasprietjes, zal hij zeker ook voor ons zorgen.

En dat geeft een rust waar wij, blanke controlfreaks, jaloers op kunnen worden...

Mooi!

Ik voel me een beetje verplicht om een nieuw stukje te schrijven. Niet omdat ik zo veel te vertellen heb maar omdat ik vanaf morgen naar Ombeyi ga om daar de rest van de week door te brengen. Ik ga daar les geven aan de moeders en vroedvrouwen, kijken hoe veel de kleine Jan Ties al gegroeid is en meehelpen met Care and Compassion, een programma dat hulp biedt aan AIDS-patienten. Het gaat niet goed met Ombeyi, veel mensen sterven ten gevolge van HIV, iedere keer als ik mensen uit het dorpje spreek komen ze weer met slecht nieuws.

Ik ben hier nog maar anderhalve week en moet en wil nog zo veel doen. Daarom maak ik me er maar weer eens van af met een foto...
ik zou graag willen dat iedereen hier langs kon komen om samen met mij te werken, om samen de ervaring te delen..
En ik snap het als je niet in stinkende sloppenwijken wilt werken, ik begrijp het als je niet constant met armoede geconfronteerd wilt worden en het is geen schande als je denkt dat je het niet overleeft zonder water en electriciteit.
Maar ik weet zeker dat de helft van de lezers na het zien van deze foto al op zoek is naar goedkope vliegtickets in de richting van Kisumu.
Hier had ik gisterochtend mijn ontbijt. Niets beter dan thee drinkend met je benen in het zwembad uitkijken over het meer... Het leven in Kenia maakt me gelukkig!

Cedricks trieste blik..

'Als ik hem honderd shilling geef laat hij me door, laat hij me hier niet in de stromende regen staan en ben ik voor het donker thuis…'. Een wel erg aantrekkelijke gedachte die steeds weer door mijn hoofd schiet. Maar gelukkig is die andere gedachte sterker, die gedachte die me verteld dat ik schuldig ben aan corruptie als ik hem honderd shilling(1 euro) geef terwijl ik nog in mijn vorige blog geschreven heb dat corruptie klein begint en groot eindigt en dat ik daar niet aan wil meehelpen. We staan voor de poort van Kodiaga Prison en de soldaat die ons door moet laten geniet van het feit dat hij over de macht beschikt om een blanke te stoppen. Hij komt met belachelijke vereisten waar we aan moeten voldoen voor we naar binnen mogen terwijl andere mensen in en uit lopen en alleen een glimlach genoeg is.
Na bijna een uur zucht hij nog eens diep, en verteld hij ons op plechtige wijze dat we voor deze ene keer, bij grote uitzondering naar binnen mogen. Hij laat ons duidelijk merken dat we hem wel heel dankbaar mogen zijn voor zijn fantastische hulp.
We zijn in Kodiaga om Cedrick op te zoeken. Cedrick is een 15-jarige straatjongen die bij een ontsnappingspoging uit de kindergevangenis waar we normaal werken betrapt is waardoor hij zonder pardon naar de gewone gevangenis gestuurd is. De kindergevangenis is al geen fijne plek om te zijn maar de gewone gevangenissen in Kenia zijn volgens kranten de slechtste van heel Afrika en ‘Een hel op aarde’. Nu ik er ben kan ik me er iets bij voorstellen, de hoge poorten met tralies, de grote lege pleinen met alleen een paar soldaten die de wacht houden, gevangenen die rondlopen in gestreepte pakken, en lege blikken in hun gezicht, het doet me denken aan wat je ziet in films over concentratiekampen. In deze gevangenis zitten bijna 2000 mensen hun straf uit, sommigen zijn er maar kort, maar anderen zitten er 30 jaar voor soms hele kleine misdrijven, de straf die je krijgt lijkt vaak af te hangen van het humeur van de rechter.
Gevangenen worden sterk gescheiden gehouden van de rest van de wereld, we mogen met Cedrick praten maar dan wel door 3 lagen gaas in een donker kamertje waardoor we hem haast niet kunnen zien. Hij zegt blij te zijn dat we er zijn maar hoewel het donker is schrik ik van wat ik zie, in een paar weken lijkt het alsof hij jaren ouder geworden is, hij heeft een lege blik in zijn ogen en zijn mond staat droevig. Hij verteld over het harde leven in de gevangenis, het vele werk, de strenge straffen. Vaak is er niet genoeg eten, maar dat is het ergste nog niet. Hij verteld hoe de mannen onderling verkrachtspelletjes spelen en hoe de zwakken daar de dupe van worden. Terwijl hij dit zegt kijkt hij weg en ik begrijp wat hij niet zegt. Hij is de jongste, de minst geharde, een van de zwakken. De lege, trieste blik in zijn ogen is begrijpelijk en ik heb zin om te huilen. Dit is zo ver van hoe God de wereld gemaakt heeft.
Het meegebrachte fruit mogen we niet aan hem geven. Alleen de zeep, de tandenborstel en de tandpasta mogen we na langdurige inspectie door de soldaten voor hem achterlaten. We bidden samen, maar het voelt zo oneerlijk om iemand in zijn situatie te zeggen dat God er altijd voor hem is, dat God een plan met zijn leven heeft. Alsof ik me er vanaf maak, ik heb gemakkelijk praten. Ik heb vrijheid, ik heb eten, ik heb alles wat ik nodig heb, en veel luxe die ik helemaal niet nodig heb.
Terwijl we het gebouw uitlopen proberen de soldaten gesprekjes met me aan te knopen, ze maken domme grapjes en vragen met een flirterig blik wanneer ik terug kom.
Ik heb geen zin in antwoorden, ik weet dat zij niet schuldig zijn aan wat ik zie, ik weet dat zij ook maar hun taak uitvoeren en thuis waarschijnlijk liefhebbende echtgenoten en goede vaders zijn... Maar toch...

Corruption-free zone

Terwijl ik door Nairobi liep kwam ik dit bord tegen bij een van de regeringsgebouwen, het maakte me aan het lachen. Ik hoop dat de mensen zich wat van deze boodschap aantrekken. Corruptie is een van de grootste problemen waar hedendaags Kenia tegenaan loopt. In 2005 was Kenia nummer 13 op de lijst van meest corrupte landen. Er wordt geschat dat een Keniaan die in de stad woont gemiddeld 16 keer per maand iemand omkoopt. Meestal gaat dit om kleine dingen, een polietieagent die even de andere kant opkijkt als je te snel rijd of een wachtrij in het ziekenhuis die met behulp van een beetje geld als sneeuw voor de zon verdwijnt. Maar als kleine dingen door de vingers gezien worden kunnen grotere dingen ook gemakkelijk gebeuren. Een bouwvergunning in ruil voor een etentje is de normaalste zaak van de wereld. Als je maar genoeg geld hebt kom je overal.
Voor de buitenwereld doet de Keniase regering heel hard zijn best om de indruk te wekken dat ze er alles aan doen om corruptie te bestrijden, maar als je de kranten leest kom je het ene schandaal na het andere tegen. Interessant land... Kenia.