Over wapperende was en moeilijke operaties...

Renée en ik hebben net heel huiselijk de was gedaan die nu vrolijk op ons balkon hangt te wapperen. De felle zon zorgt er voor dat het binnen een mum van tijd droog is, ideaal!
Ik kan me niet voorstellen dat er al weer een week voorbij is. Ik heb het hier zo goed naar mijn zin (behalve hier en daar een ik-mis-Hartmut-uitbarsting) dat de tijd vliegt. De afgelopen week heb ik veel gezien en veel geleerd. 2 dagen gynaecologische spoedgevallen. Zoals ik maandag al schreef, veel vrouwen die komen met de gevolgen van een illegaal uitgevoerde abortus. De rest van de week hebben we op antenatal gestaan. Dat is de afdeling waar zwangere moeders komen om hun zwangerschap te laten controleren. In sneltreinvaart weliswaar. De gang zit zo vol dat je geen tijd hebt om de moeders uitgebreid de tijd te geven zoals we gewend waren vanuit België. Tong uitsteken, niet té bleek dus geen medicijnen voor anemie. De borsten voelen normaal, de buik is van normale grote voor de duur van de zwangerschap, de baby beweegt, luisteren naar de harttoontjes met een pinard, ik hoor ze dus het zal wel goed zijn, en de volgende moeder staat al weer half ontkleed in de onderzoekkamer. Privacy is ver te zoeken. Maar het lijkt de moeders niet te hinderen, ze zijn veel te blij met de gratis aangeboden controle en de gratis medicijnen.
Gisteren hebben we de hele dag op de operatiezaal gestaan, leerzaam en tragisch. Een vrouw van 24 die haar baarmoeder verloor na de uitvoering van een illegale abortus. Deze baby heeft niet mogen leven, maar hierdoor zal ze nu nooit meer leven kunnen geven aan een kindje. Er kwamen heel wat dingen voorbij die ik eigenlijk alleen kende uit de boeken. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, een molazwangerschap, een fibroom ter grote van een baby.... interessant!
Shockerend is het gebrek aan materiaal, met drie operatiekamer in gebruik en maar een aspiratiemachine waren we er bijna getuige van hoe iemand stikte in haar eigen overgeefsel. Het leven lijkt ook minder waard, de anesthesist merkte droogjes op dat we het leven van de betrokken patiënt aan het riskeren waren en ging verder met wat hij aan het doen was.
Die houding kom je trouwens vaker tegen, geneeskundestudenten zijn blij dat ze in Mulago werken, dan kan je mooi ‘oefenen’ op patiënten. Nog nooit een operatie gedaan? Dat maakt toch niet uit, je oefent er maar rustig op los met deze patiënt. Ik hoop dat deze houding mij niet laks gaat maken, dat ik altijd respect voor de patiënten houd, nooit de privacy uit het oog verlies en zo weinig mogelijk inlever op het gebied van hygiëne.
In de avonden heb ik gelukkig ook tijd voor ontspanning. Bij ons hostel zitten altijd wel mensen buiten, dus er is altijd wel iemand voor een babbel. Gisteravond ben ik met een jongen die hier ook woont Kampala in geweest, leuk om ook die kant van het leven hier te zien! We hebben bij Ugandese verloskundestudenten gegeten die ons verwenden met een heerlijke traditionele maaltijd. Vanavond gaat een Liberiaanse huisgenoot voor ons koken, ik ben benieuwd hoe dat smaakt. Binnenkort zullen we dus wel aan de beurt zijn om echte hutspot te maken...
Mijn broertje vond dat ik een bevallingen-aftel-kalender op mijn blog moest maken zodat jullie mee kunnen leven. Voor mijn opleiding moet ik namelijk 40 bevallingen zelfstandig gedaan hebben voor ik mezelf een vroedvrouw mag noemen. De stand is nu 20/40.. ik ben halverwege en sta de komende 4 weken constant op de verloskamer, als ik er iedere dag een doe heb ik mijn 40 bevallingen, ik hou jullie op de hoogte!
Liefs Anneke
PS: Op de foto zie je onze straat en ons hostel.

Machteloosheid en hoop..

Mirjam, een meisje van nog geen twintig, zwanger en ten einde raad. Wat moet ze met een kind als ze nog niet eens een opleiding af heeft. Wat moet ze met een kind als ze nog niet eens geld heeft om voor zichzelf genoeg eten te kopen. Wat moet ze met een kind als de vader is weggelopen, als ze eigenlijk niet eens weet wie de vader is? 

Ik ben in principe tegen abortus, is het dan raar om te overwegen voor de legalisering van abortus te zijn? Meisjes in wanhopige situaties doen het toch wel. De schande en de last die een zwangerschap en de opvoeding van een kind met zich meebrengen zijn te zwaar om te dragen. Een abortus lijkt de gemakkelijkste oplossing. In elke sloppenwijk bevind zich wel een illegale kliniek, soms met medisch materiaal, maar vaak gewoon met een medicijnman die met hulp van haken, naalden en wat traditionele medicijnen je binnen een paar minuten van je zwangerschap afhelpt. De wereld ligt weer voor je open en je kan doorgaan alsof er niets gebeurd is. Het verhaal wordt anders als je hoort dat complicaties van een illegaal uitgevoerde abortus een van de grootste doodsoorzaken van vrouwen in ontwikkelingslanden is. Vandaag heb ik meegekeken op de afdeling voor gynaecologische noodgevallen. De meeste vrouwen kwamen daar na aanleiding van een abortus, in sommige gevallen een spontane miskraam maar in de meeste gevallen een mislukte abortus provocatus. Als daar niets aan gebeurd kan de vrouw vergroeiingen krijgen in haar baarmoeder waardoor ze voor de rest van haar leven onvruchtbaar is. In de ergste gevallen krijgt ze een een infectie, die zonder behandeling gemakkelijk overgaat in een dodelijke infectie.
 
Is het dan niet beter als ze voor hun abortus naar een ziekenhuis hadden kunnen gaan, waar het op een (min of meer) steriele, gecontroleerde manier had kunnen gebeuren? Ik weet het niet, ik vind het moeilijk. Dat abortus moord is blijft voor mij als een paal boven water staan. Maar het meisje dat na een verkrachting zwanger is en daardoor nog steeds herinnerd wordt aan de afschuwelijke vernedering waarvan ze het slachtoffer geworden is en daarom niet zwanger wil zijn snap ik ook...Medische ethiek is nooit zwart wit, antwoorden die toepasbaar zijn voor alle situaties bestaan niet. Ieder verhaal moet apart bekeken worden. 

Mirjam kon de last van haar zwangerschap niet aan. Vandaag kwam ik haar tegen in het ziekenhuis. Ze was naar een illegale abortuskliniek geweest waar ze de weeën hadden opgewekt. Dit ging echter niet helemaal goed. Met ontzettende pijn is ze naar het ziekenhuis gegaan waar ze is bevallen van een tweeling. Twee mooie kleine meisjes, alles er op en er aan maar met hun 20 weken te klein om te leven. Ik kwam binnen toen ze net geboren waren, Mirjam lag huilend van de pijn en de emoties in bed, de tweeling in doeken gewikkeld aan haar voeteneind. Met tranen in mijn ogen bekeek ik de meisjes, de kleine adertjes tekenden fel af onder hun dunne huidje. Het ene meisje was was al overleden, de andere maakte mij aan het schrikken door naar adem te happen. Een gevecht van leven en dood dat ze gedoemd was te verliezen. Ik wilde wel iets doen maar kon niets anders dan toekijken hoe dit meisje het moest opgeven. 20 weken is te jong, zelf in een westers ziekenhuis had ze het niet gered.

Had het voorkomen kunnen worden met voorlichting en gratis voorbehoedsmiddelen? Is er een oplossing? Of moeten we accepteren dat dit soort problemen altijd blijven bestaan zolang het kwaad in de wereld is.. Accepteren wil ik wel, maar opgeven niet.. Ik zal blijven werken om de mensen te vertellen over de hoop die God wil geven. Hoop op een beter leven, een wereld waar kleine meisjes wel recht van leven krijgen, een wereld waar we niet machteloos hoeven toekijken bij rampen maar waar we het leven vieren zoals het bedoeld is.

Oeps...

Na een heleboel verwarring over wat nu eigenlijk ons goede adres is, verschillende papieren gaven ons verschillende adressen (lang leve Afrika!) nu een correctie van het adres dat ik de vorige keer gegeven heb.

Anneke Sikkema
Akamwezi Hostel
Plot No 29/30 Kninzi road Wandegeya
P.O. Bob 26744
Kampala Uganda

Mijn excuses.
Het gaat heel erg goed met me, de dagen vliegen en ik kan me niet voorstellen dat ik al een week van huis ben. We hebben de hele week hard gewerkt en veel geleerd en genieten nu van een rustig zaterdagje, we zijn al de hele ochtend bezig met handwasjes die in het felle zonlicht verbazend snel droog zijn. Zometeen gaan we naar Kampala-stad want behalve het ziekenhuis, de sloppenwijk naast ons en onze straat hebben we nog niet veel gezien.
Ik ben benieuwd hoe veel ik nog herken.

Tot de volgende keer!
Liefs

Duizend nieuwe indrukken...

Dag lieve mensen,
Na een paar dagen werken in het Mulago-hospital heb ik duizend nieuwe indrukken en ik weet niet waar ik moet beginnen met schrijven. Moet ik schrijven over de drukte, de mensen die een bed moeten delen met een onbekende of gewoon op de gang bevallen omdat er geen plaats is? Of moet ik schrijven over het gebrek aan materiaal en personeel, over de frustratie van de vroedvrouwen omdat ze niet altijd kunnen doen wat ze zouden willen doen omdat de voorraad eigenlijk altijd leeg lijkt en dingen niet op hun plaats liggen. Misschien houd ik het voor deze blog wat vrolijker en schrijf ik over de leuke mensen die ik heb leren kennen, zowel in het ziekenhuis als in het hostel waar we wonen, over hoe ontspannen en vrolijk de mensen zijn. Ik zou kunnen schrijven dat het eten lekker is en het weer mooi, en dan teken ik er een zonnetje bij met 25° erin.
Ik weet het niet, het is veel, het is intens en ik geniet enorm. Maar alles onder woorden brengen is moeilijk. Het werk is ontzettend leuk en heel erg leerzaam. We zijn gelijk voor de leeuwen gegooid op het verloskwartier en Renée en ik hebben allebei al wat bevallingen gedaan. Het werk is hier heel anders dan wat we gewend zijn in België. Artsen zijn er eigenlijk niet, al het werk wordt door de vroedvrouwen gedaan en ik moet zeggen dat ze erg kundig zijn. Soms trekken we onze wenkbrauwen op bij wat we zien maar als we dan achteraf vragen waarom dingen gebeurden zoals ze gebeurden is er meestal een goede reden voor. Net zoals er meer wegen naar Rome zijn zijn er ook meer manieren om een kind op de wereld te zetten. Ik zie er naar uit om hier de komende maanden die nieuwe en andere manieren te leren kennen om zo een kundig vroedvrouw te worden die weet waar ze mee bezig is.
Op de foto zie je het uitzicht vanuit onze kamer. Terwijl ik deze blog type zit ik op mijn zachte bed met mijn laptop op schoot te kijken hoe twee meisjes water halen uit een vieze plas, ik hoop maar dat het niet bedoeld is om op de drinken. Veel mensen die komen bevallen in het ziekenhuis komen uit dergelijke sloppenwijken. Ik moet dus niet te veel nadenken bij waar en hoe deze kinderen terecht komen. Het voelt oneerlijk dat de plaats waar je geboren wordt voor een groot deel bepaald hoe je leven eruit gaat zien. Een van de moeders die pas bevallen was vertelde me dat haar vriend bij haar was weggelopen toen ze geen illegale abortus wilde uitvoeren. Ze was blij met haar kindje maar wist niet hoe ze ooit het geld bij elkaar moest krijgen om het op te voeden. 'God is ook de vader van dit kindje, dus hij moet er maar voor zorgen' zei ze... Heel wat anders dan de bevallingen die ik in België gedaan heb, waar de kindjes op hun geboortedag a zo veel cadeaus krijgen dat van het geld een Afrikaans kind gemakkelijk een jaar lang naar school zou kunnen gaan.
Ik heb al weer veel geschreven, nog snel even op zoek naar internet om dit verhaal te plaatsen zodat jullie kunnen meegenieten.
Heel veel liefs, Anneke
PS:Omdat kaartje krijgen altijd een leuke verassing is en veel mensen er om vroegen is hier mijn adres...
Anneke Sikkema, Akamwesi Hostel. P.O. Box 26755, Kampala, Uganda

De zon boven Afrika....

Ik heb de zon zien opgaan uit een vliegtuigraam
Ik heb de zon zien opgaan over Afrika,
En over zijn kinderen...

Dit liedje van Rikkert Zuiderveld zwierf gisterochtend door mijn hoofd terwijl ik vanuit mijn vliegtuigraampje de zon zag opgaan over Ethiopië. De contouren van het land werden steeds duidelijker, imposante heuvels, zandvlakten en in het ochtendlicht af en toe de weerkaatsing van de zon op een tinnen dak. Om emotioneel van te worden, ik was terug in Afrika... Dit werd helemaal duidelijk toen ik uit het vliegtuig stapte. Ondanks het vroege uur was de zon al warm, op het vliegveldgebouw wapperden de vlaggen van de Afrikaanse staten en de mensen waren zwart. Na een paar uur wachten, waarin ik me zoals je op de foto kan zien zeer goed 'vermaakte', konden we verder vliegen naar Entebbe. Daar werd het pas echt een feest van herkenning. De geuren, de kleuren, de mensen... De enige dingen die me er aan herinneren dat ik in Uganda ben zijn de vlag en het feit dat niet de foto van Kibaki, de Keniaanse president, maar Museveni me overal aangrijnst.
Ik ben zo blij dat ik hier ben! We werden van het vliegveld opgehaald door mensen van het ziekenhuis die ons naar ons hostel brachten. Een hostel waar Ugandese, maar ook veel internationale studenten samen wonen. De sfeer is ontzettend leuk, ik heb al veel mensen leren kennen en zie er naar uit om hier de komende maanden te wonen. We hoeven alleen een kleine sloppenwijk door te lopen om in het ziekenhuis te komen en in de omgeving zijn genoeg winkeltjes, kleine restaurantjes en barretjes om in onze dagelijkse behoeften te voorzien. We zijn al even rondgelopen om ons wat te oriënteren en om ons eerste eten te kopen. Het is grappig om te zien hoe anders Renée, mijn reisgenootje die voor het eerst in Afrika is, alles ervaart. Ik hoor het niet eens meer als ze ons mzungu (blanke) noemen en ik zie de starende blikken niet.. Het eten ken ik al en aan het lawaai en het accent van het Engels hoef ik niet meer te wennen. Maar doordat Renée me overal op wijst zie ik het met nieuwe ogen, en vind ik het dubbel zo leuk...
Vandaag gaan we naar het ziekenhuis om daar kennis te maken en te praten over wat we de komende maanden gaan doen. Ik heb zo'n zin om hier te gaan werken!
Ik schrijf snel meer, nu ga ik eerst verder met genieten...
Heel veel liefs, Anneke
PS:Mijn ugandese telefoonnummer is 00256779387529

Stroopwafels en dikke jassen..

Nog even naar de winkel stroopwafels halen, want die lekkernij gebruik ik altijd om buitenlanders te overtuigen dat Nederland heel wat te bieden heeft...
Nog even mijn stage-voorbereiding afmaken en controleren of ik alle nodige papieren bij me heb...
Nog even naar buiten met een dikke jas aan en een sjaal om want als ik terug kom is het al bijna weer zomer...
En nog even een stukje schrijven voor mijn weblog omdat ik morgen vertrek naar Uganda!

Ik kijk er ontzettend naar uit en kan niet wachten om op het vliegtuig te stappen, of eigenlijk, ik kan niet wachten om úit het vliegtuig te stappen. Want dan ben ik weer in Oost-Afrika, het gedeelte van de wereld waar een weg een aaneenschakeling van gaten is, waar de elektriciteit het de helft van de tijd niet doet en waar kinderen eerder corrupt zijn dat dat ze dat woord kunnen spellen. Maar ook het gedeelte van de wereld waar 'Hakuna Matata*' het motto is en waar mensen de hele dag lachen... Of die glimlach soms niet een ontkenning van de problemen is is iets waar ik nog wel eens over zal schrijven.. voor nu wil ik alleen maar zeggen dat ik er heel erg naar uitkijk omdat levensvreugde aanstekelijk is.

Als laatste wil ik jullie nog vragen om voor me te bidden, want zonder de God die me beschermd heeft in het verleden zal ik dit niet kunnen doen,
heel veel liefs
Anneke

*Maak je geen zorgen, wees gelukkig

Een nieuwe reis....

De trouwe lezers zullen de afgelopen weken mijn blog al weer eens gecontroleerd hebben in de verwachting een verhaaltje aan te treffen. En die trouwe lezers geef ik geen ongelijk, het is hoog tijd voor een nieuwe blog.
Over iets meer dan 4 weken, op 7 februari om precies te zijn, stap ik namelijk weer in het vliegtuig richting Afrika. Deze keer niet naar Kenia maar naar buurland Uganda.
Ik zal daar voor drie maanden werken in de hoofdstad Kampala in het Mulago Hospital.
Anders dan de andere keren is dat het deze keer om een stage gaat. De drie maanden vormen mijn eindstage voor mijn opleiding tot vroedvrouw. Ik zal samen met Renée, een vriendin en klasgenoot zwangere moeders onderzoeken, baby's wegen, bevallingen doen, en hopelijk heel veel leren!
Ik ben blij dat ik de mogelijkheid heb om een stage te doen in een ontwikkelingsland. De opleiding tot vroedvrouw in België is heel goed en ik maak kennis met de nieuwste technische snufjes maar als ik straks als ik eenmaal afgestudeerd ben en in Afrika werk heb ik er niets aan dat ik weet op welk knopje ik moet drukken om de harttonen van de baby te horen of dat ik weet welk signaal betekent dat de baby problemen heeft. Ik zal het dan moeten doen met observaties en ouderwetse, maar daarom niet minder goede middelen. Tijdens mijn stage in Uganda hoop ik te leren om vroedvrouw te zijn ‘met mijn hoofd en handen’. Zodat ik juiste observaties kan doen en deze kan interpreteren zodat ik een zo goed mogelijke zorg voor moeder en kind kan geven, met weinig moderne middelen.

Ik vind het leuk om naar Uganda te gaan, ik ben er al eens twee weken geweest en heb daar ontzettend van genoten. Ik kijk er naar uit om nu het land wat beter te leren kennen en om te zien of het echt zo veel op Kenia lijkt als men zegt...

Uiteraard zal ik weer veel meemaken en ik hoop dat ik genoeg tijd en internet heb om jullie daarvan te laten meegenieten! De eerst komende weken zal ik me helaas niet alleen maar kunnen bezighouden met voorpret. Die wordt namelijk een beetje naar de achtergrond gedrukt door de examens die om mijn aandacht vragen. Ik heb er een gedaan en er staan me nog drie te wachten. Ik zie het wel zitten, al zal ik nog hard moeten studeren, ik ga nu dus snel terug naar mijn boeken.

Liefs, Anneke

Weer in Nederland..

Meer dan de titel hoef ik eigenlijk niet te schrijven.. het is duidelijk. Ik ben terg in Nederland. En het is raar, het afscheid nemen was niet zo moeilijk als de andere keren, ik raak er aan gewend. Het was heerlijk om mijn ouders te zien en tot mijn grote verassing waren ook mijn broertjes mee naar het vliegveld.Zondag was het dus alleen maar heel erg leuk om thuis te zijn en van de zwaarte die me andere keren overviel had ik deze keer geen last.
Tot ik gisterochtend wakker werd en nergens zin in had. Geen zin om in bed te blijven en geen zin om er uit te gaan, geen zin om thuis te blijven maar ook geen zin om weg te gaan.. De omgekeerde cultuurchock kwam dus toch. En het feit dat er op maandagmorgen alleen maar telsell-programma's en hoe-decoreer-ik-mijn-kerstboom-programma's op televisie zijn was ook niet erg nuttig in mijn aanpassingsproces.
Het zal wel weer een paar dagen (hopelijk dagen, geen weken) voor ik aangepast ben en weer zin heb om helemaal deel te nemen aan het leven hier. Maar ik weet dat het komt, vandaag heb ik er al meer zin in dan gisteren, en er is te veel om van te genieten. Verdrietig blijven is jammer van mijn tijd.

Aan alles komt een eind...

Mijn (voorlopig) laatste blog uit Kenia…. Ik kan nog niet echt wennen aan het idee dat ik morgenochtend in het vliegtuig zit op weg naar Europa. Vandaag de laatste boodschappen doen, kruiden om thuis Keniaans te kunnen koken, thee met die typische smaak van Kenia om aanvallen van heimwee tegen te gaan.. of misschien juist te verergeren…
Een geluk is dat ik niet meer naar alle chaotische toeristenmarktjes hoef om handgesneden olifanten en andere Afrika-prularia te kopen. Mijn familie maak ik er niet meer blij mee, ik denk trouwens dat ik ze er nooit echt blij mee gemaakt heb. En zelf ben ik er ook niet helemaal weg van.
Gisteren heb ik nog een leuke dag gehad. Ik ben naar Kijabe bij een missieziekenhuis geweest. Een paar weken geleden had ik in Nairobi bij toeval een onderzoeker ontmoet die daar werkte en hij was zo enthousiast over het ziekenhuis dat hij me uitnodigde om te gaan kijken. In tegenstelling tot bijna alle andere ziekenhuizen was er, op het eerste gezicht, geen corruptie en de verpleegsters en dokters leken echt toegewijd aan hun werk en de patiënten. Een verademing om te zien. Simon, de onderzoeker was bezig met het opstarten van een onderzoek. Hij en zijn collega’s willen uitzoeken wat de hulp is die moeders krijgen van de traditionele vroedvrouwen en hoe dit verschilt van de hulp die moeders krijgen in het ziekenhuis. Op basis van de uitkomst hiervan willen ze een training starten voor lokale vroedvrouwen zodat ook de moeders die ver van een ziekenhuis wonen zo goed mogelijke zorg krijgen. Superinteressant voor mij natuurlijk, want dat is precies waar ik mee bezig ben, uitzoeken wat de lokale vroedvrouwen doen om hen zo goed mogelijk te kunnen trainen.
Ik hoop dat de overheid hen niet in de weg gaat staan maar heb zal helpen bij alles wat ze doen.
Nog even een goed bericht als afsluiter. Nadat ik een vergaderingen heb gehad met overheidsmensen van het ministerie van volksgezondheid heb ik ze kunnen overtuigen dat ze de lokale, ongetrainde illegale vroedvrouwen beter niet wegjagen, zoals ze nu doen, maar dat ze ze beter kunnen ondersteunen met onderwijs. De vroedvrouwen in Ombeyi, waar ik het meest mee gewerkt heb, gaan nu door de overheid getraind worden zodat ze een certificaat krijgen en legaal kunnen werken. Op deze manier kunnen de vrouwen die te ver van het ziekenhuis wonen of voor wie het ziekenhuis te duur is toch kwaliteitszorg krijgen.

Mama Obama

Na de verdeeldheid van afgelopen winter heeft Kenia nu een held die alle Kenianen een patriottistische trots geeft. Zijn gezicht zie je op de mtatu's, zijn foto hangt zelfs in de kleinste hutjes naast die van de president en zijn glimlach op de voorpagina verzekert de uitgever dat de krant van die dag uitverkocht gaat zijn.
Obama, 'the wonderboy' van Kenia. Alle ogen zijn op hem gericht. Afgelopen week, toen de Democrats hem officieel uitriepen tot kandidaat voor de verkiezingen en hij een toespraak hield gingen de eerste vijf pagina’s van de krant over dit gebeuren. Dat McCain een running mate gekozen had was pas terug te vinden op pagina 23 van diezelfde krant, na het weerbericht, de sportafdeling en het lokale nieuws. De Kenianen gaan er van uit dat als hij de president is alles gaat veranderen voor Kenia. Dat Obama de verkiezingen eventueel ook wel eens zou kunnen verliezen is voor de Kenianen niet eens een optie. Ik sprak met een paar boda-bodadrivers die me vertelden dat hij alleen zou kunnen verliezen als McCain stemmen gaat kopen. 'Want dat deed Kibaki ook en hij is nu president'.
Iedereen heeft wel een broer, van een zwager, van een oudoom, van een stiefbroer van een overgrootmoeder die nog familie is van de Obama's. Dus verzekerden ze me, 'als Obama verliest staan we als een man achter hem, want hij is een Luo, hij is als onze broer'.
We hebben in de winter gezien wat er gebeurd als de Luo's als één man achter iemand staan. Raila, een Luo, verloor de verkiezingen en dat zorgde voor weken van moord en vernieling. Omdat de meeste Kenianen geloven dat politiek hoe dan ook corrupt is, en dat er geen mogelijkheid is dat Obama verliest, zou ik er niet raar van opkijken dat een winnende McCain nog wel eens voor problemen zou kunnen zorgen in Kenia. Ze vergeten ook dat er maar weinig Amerikanen zijn die oorspronkelijk uit Amerika komen. Het feit dat Bush oorspronkelijk uit Engeland komt heeft niet veel bijgedragen aan het welzijn van Engeland en de regeringstijd van Bush, dus het feit dat Obama uit Kenia komt zal, buiten wat internationale aandacht om, weinig uitmaken voor Kenia.
Maar hoe je het ook went of keert, Obama heeft wel degelijk Keniaanse roots en vandaag ben ik op bezoek geweest bij zijn grootmoeder. Het was grappig om te zien dat deze vrouw, grootmoeder van een van de meest besproken mannen ter wereld, woont in een klein huisje, zonder beveiliging, waar de kippen in en uit lopen en waar geen stromend water is.
Ze sprak geen woord engels maar praatte aan een stuk door. Ze vertelde dat ze vroeger vroedvrouw was, wat ik natuurlijk erg leuk vond. Ik was onderweg van een dorpje waar ik vrouwen les had gegeven dus ik had al mijn materiaal bij me. Ik liet haar een model zien van een baby en we bekeken een fotoboek. Ze vond het geweldig en vond dat ik maar bij haar moest blijven wonen. Ze kwam gelijk met een goede oplossing want Obama’s vrijgezelle neef liep rond en die zag het wel zitten om met mij te trouwen. Misschien is het een goede stap in mijn carrière om het nichtje van een eventueel toekomstige Amerikaanse president te zijn maar ik ben liever met Hartmut samen.

Mijn tijd in Kisumu zit er op, morgen vertrek ik voor de laatste keer met de bus naar Nairobi. Zondagochtend vlieg ik. Ik kan er nog niet goed bij, het lijkt zo onwerkelijk dat er al 10 weken voorbij zijn, ik zie er tegenop om weer terug naar Nederland/België te gaan. Om weer deel uit te maken van de cultuur daar. Ik denk dat de reizen naar Kenia en het werk hier langzaam maar zeker mijn wortels uit de Nederlandse bodem getrokken hebben. Ik zat te denken aan tuinders. Die zetten stekjes van planten in extreem vruchtbare grond zodat ze goed kunnen groeien. Als de stekjes groot genoeg zijn kunnen ze verhuizen naar normale grond, waar ze verder kunnen groeien en vrucht dragen. In Nederland is de grond extreem vruchtbaar, goed onderwijs en alle mogelijkheden om te groeien, nu is het alleen afwachten naar welke grond ik verpoot ga worden om vrucht te dragen.