2 years married! (Sort of...)

Morgen zijn we twee jaar getrouwd.... Nouja, een beetje. Half getrouwd. 2 jaar geleden tekenden we onze papieren en werd ik officieel Anneke Jagau, het was pas 3 maanden later dat ik die naam ook echt gebruikte. Maar het is toch een mooie herinnering. Onze bruiloft in Kaapstad, met onze Kaapse vrienden die niet op de bruiloft konden komen. En zelfs Astrid uit nederland was er bij *pinkt een traantje weg*...

D.I.Y. Birthday calendar

Toen we gingen trouwen hadden Hartmut en ik allebei een lijst met doelen gemaakt van dingen die we wilden doen als koppel, maar ook individueel. Een van de dingen die ik wilde doen was het maken/kopen van een verjaardagskalender zodat ik verjaardagen van vrienden en familie eindelijk een beetje beter bij kan houden. We zijn nu bijna twee jaar getrouwd en het was er, ondanks Hartmut's steeds veelvuldiger aandringen nog altijd niet van gekomen. Vorig weekend had ik een beetje tijd over en ik besloot naar het winkelcentrum te gaan om eindelijk die kalender te kopen. Na alle winkels te hebben uitgepluist had ik er twee gevonden. De ene was een poezenkalender, niet echt iets waar Hartmut en ik weg van zijn, en de andere was een onooglijk geval dat waarschijnlijk uit het oud papier gered was, 15 jaar geleden. Het moge duidelijk zijn dat ze me mijn geld niet waard waren en er zat niets anders op dan er zelf een te maken.
Bij dezen het 'recept'...

 Men neme:

• Een klembord
• 12 mooie foto's of plaatjes (Hartmut en ik zijn naar de markt gegaan om met onze polaroind camera, die we nog hadden van onze bruiloft, mooie foto's van eten en bloemen te maken... leuk!)
• 12 bladen dik zwart papier (of een andere kleur als je voor een andere stijl gaat)
• Witte pennen
• Lineaal
• Lijm of dubbelzijdig plakband (ik wil altijd graag instant resultaat, dubbelzijdig plakband is dan ideaal)

Ik ben eigenlijk niet zo heel precies en netjes als ik aan het knutselen ben maar wilde de kalender toch wel netjes hebben. Het is daarom aan te raden om eerst een beetje te passen en meten voor je de lijnen op papier zet. Als je daarmee klaar bent komt he saaiste werkje. 12 keer alle datums van de maand opscrhijven. Gelukkig wordt dat gelijk goedgemaakt door het leukste werkje, foto's uitzoeken voor elke maand. Plak op ieder blad een foto, schijf de juiste maand op elk blad, klem de bladen in de goede volgorde op het klembord en voila... Daar is je kalender.

Wanneer ben jij jarig?

7 quick takes...

1. Internet kan heel verslavend zijn. Zoals deze website... iedereen die net als ik van feitjes en data houdt zal ongegeneerd kunnen smullen. Vergeet trouwens niet de mooie posters van Unicef op te zoeken. De poster die ik als afbeelding bij deze blog heb is mijn favoriet, er is nooit teveel aandacht voor moeder- en kindsterfte in ontwikkelingslanden. 
2. De telefoon van mijn ouders doet het al een paar weken niet, en elkaar helemaal niet spreken is best lastig. Je zou toch verwachten dat zo'n probleem van mijn kant komt, maar deze keer is het Nederland dat er een potje van maakt. 
3. Het is 1 Oktober... Normaal gesproken de tijd dat de pepernoten weer in de winkel liggen, de winterjas onvermijdelijk weer aan de kapstok moet want je kunt hem maar zo nodig hebben en de tijd  dat de dagen steeds korter worden... Maar nu woon ik aan de andere kant van de wereld, en betekent 1 Oktober dat de winter nu toch echt voorbij is, dat de dagen steeds langer worden en dat we enthousiast plannen maken voor warme zomer weekenden....
4. Maar dit weekend was nog een heerlijk lui weekend, de staart van de winter zorggde ervoor dat de geplande bergbeklimming niet door kon gaan en in plaats daarvan hebben we zaterdag marktjes bezocht, zijn we creatief bezig geweest (waarover ik snel meer schrijf) en hebben we heerlijk series gekeken... 
5. Alsof Abigail niet genoeg aan haar hoofd heeft hoorde ze vorige week maandag ineens dat ze waarschijnlijk niet zo lang meer in haar huis kon wonen. Donderdagmorgen hoorde ze dat ze het weekend moest verhuizen. Gelukkig had ze al wat gevonden en zo kwam het dat we vrijdagavond al haar spullen (verbazingwekkend hoe veel er in een kamertje van 6 vierkante meter past) in twee autos pakten om haar naar haar nieuwe kamer te brengen. Die kamer was, op het moment dat we er aankwamen nog bewoond door een jongeman die er heel snel uitgezet werd... Hij protesteerde niet dus hij zal er al wel van af geweten hebben. Ashton Sr. vroeg aan de huisbaas hoe het kwam dat de kamer ng niet leeg en schoon was aangezien hij Donderdagavond gebeld had om te zeggen dat we zouden komen 'Ach, ik dacht niet dat je het echt meende...' was het antwoord. Zal ik ooit wennen aan het Afrikaanse besef van tijd en afspraken?
6. Hartmut en ik zijn gevraagd om peetouders te worden van Keisha, de dochter van 'C', het schattigste en vriendelijkste kleine meisje dat ik ooit gezien heb. 
7. En nog een grappig berichtje uit Zuid Afrika. Bij terugkomst van de olympische spelen stond een meisje Chad le Clos (de zwemmer) op te wachten met een spandoek 'Chad, wil je mijn matric date zijn'? De matric Dance is de belangrijkste gebeurtenis in het leven van een Zuid Afrikaanse tiener, het is een bal in het laatste jaar van de middelbare school. Chad zei ja en afgelopen week was hij haar date. En goed bewijs van het bekende spreekwoord 'nee heb je, ja kan je krijgen'. Dat spreekwoord proberen Hartmut en ik ook toe te passen en hopelijk kan ik snel schrijven wat voor ja we gekregen hebben.

Onbetaalbare bruid...

Sommige dingen in de Afrikaanse cultuur zal ik nooit begrijpen. Ik heb mijn best gedaan en moet toegeven dat sommige dingen gewoon altijd onbegrijpbaar zullen blijven voor mijn Europese brein. Een van die dingen is de bruidsprijs. Ik snap het symbolische idee erachter. Een familie heeft jarenlang geïnvesteerd in de opvoeding en scholing van een jonge vrouw en dat heeft veel geld gekost. De vrouw wordt na het huwelijk in de meeste Afrikaanse culturen deel van de familie van de man en dan gaat dat geld dat in de dochter geïnvesteerd is als het ware verloren. Daarom betaalt de familie van de man een bruidsprijs om de verloren kosten te kunnen compenseren. Dat eeuwenoude gebruik wordt overal in Afrika nog gepraktiseerd maar waarom is me een raadsel. Het veroorzaakt bijna altijd voor ruzie en heel veel spanning en zorgt ervoor dat de familie van bruid en bruidegom nooit vriendschappelijk met elkaar om kunnen gaan omdat er altijd wantrouwen, hebzucht en ontevredenheid in het spel zijn. De bruid en bruidegom leven maanden in angst en weten vaak pas op het laatste moment wanneer ze kunnen trouwen. Als de families niet overeen komen over de juiste prijs gaat het hele feest niet door, en als je trouwt zonder dat er een prijs betaald is, is dat een schande voor de familie en is je huwelijk in de ogen van de traditie niets waard.

Een bruidsprijs is meestal geen symbolisch bedrag maar vaak een hele investering. Afhankelijk van de financiële situatie van de toekomstige man kan het gaan over een paar geiten of koeien, een auto of soms zelfs een huis. Het maakt niet uit hoe arm of rijk de man is, de afbetaling van de bruidsprijs duurt vaak zijn halve leven en zorgt er meestal voor dat het jonge stel al in financiële problemen is voor ze zelfs maar een cent in de bruiloft of hun leven samen gestoken hebben.

Waarom ik daar zo over in zit? Abigail, waar ik wel vaker over schrijf,  en Ashton Sr., de vader van haar zoontje,  willen graag trouwen en dat moedigen we van harte aan. Ze lijken een goed stel samen en het zou geweldig zijn als Ashton jr. opgroeit in met zijn vader en een moeder. Het enige probleem is dat Abigails familie ruzie maakt over de bruidsprijs. De familie van haar vaders kant vinden dat ze recht hebben op een deel en hebben een bepaalde prijs in hun hoofd terwijl de familie van haar moeders kant daar heel anders over denkt. Wat ik het ergste vindt is dat Abigail een wees is en dat de meeste van haar ooms en tantes geen cent geïnvesteerd hebben in haar opvoeding of scholing maar nu gedreven door hebzucht hun slaatje proberen te slaan uit Abigails leven. En daarover kan soms maanden of zelfs jaren gestreden worden. Niemand komt op voor Abigails rechten, of het feit dat ze gewoon graag legaal wil trouwen. Het maakt hen niet echt uit of hun nichtje, die ze toch nooit zien omdat ze in een ander land woont, gelukkig is. Als ze maar hun deel van de opbrengst krijgen.

Wat ik niet snap is hoe dit van generatie op generatie door kan gaan. Als je zelf, toen je jong was, ervaren hebt hoe moeilijk het kan zijn, waarom doe je dan hetzelfde tegenover je jongere familieleden? Ik kan, mag en ga me er niet mee bemoeien, dat is niet mijn rol. Wij kunnen alleen maar bidden dat dit het onderlinge vertrouwen tussen Abigail en Ashton niet zal schaden en dat de familie snel tot een redelijke overeenkomst zal komen.   

7 Quick takes...

De takes zijn een dagje te laat omdat ik gisteren nog lekker een dagje vrij had en dus geen internet had om de blog te plaatsen...

1. We hebben een heerlijk en lekker lang weekend gehad. Lekker genoten van vrienden en tijd met elkaar. Nu ik terugkijk ben ik zo dankbaar voor alles wat ik in mijn leven gekregen heb.  Een geweldige man, leuke vrienden, wonen in een superstad, een fijne kerk, soms ben ik haast bang dat ik té gelukkig ben.
2. Vrijdag hadden we een geweldige bruiloft. De locatie was dat mooie witte huis in het groen op de foto. De ontroerende ceremonie zorgde ervoor dat ik de hele tijd met tranen in mijn ogen zat te kijken en luisteren. Zane hield het ook niet droog toen hij zijn Sanette de kerk in zag lopen, wat natuurlijk weer zorgde voor heel wat weggepinkte traantjes onder de vrouwelijke gasten.  Het was mooi, het was echt, het was puur…
3. Zaterdag had Hartmut een leuk uitje voor ons georganiseerd. Hij had via zijn werk kaartjes voor de rugby gekregen. Het rugbystadion is op loopafstand van ons huis maar we hadden er nog nooit een wedstrijd gekeken.  Nu kregen we daar dus een kans voor en we hebben genoten. We zaten in een box met gratis lekker eten en drinken, hadden als we naar beneden keken een schitterend uitzicht over het veld en als we recht vooruit keken zagen we de Tafelberg… Dat ‘ons’ team ook nog won maakte het helemaal af.
4. De rest van de zaterdag heb ik doorgebracht ik de keuken. Het bakken nog veel leuker geworden met mijn nieuwe mixer. Alles lukt! (tot nu toe dan….) Op de foto zie je een paar van de dingen die ik gebakken heb. Ooit… als ik heel veel tijd heb, zal ik ook recepten op de blog zetten.
5. Al dat koken en bakken was voor Hartmuts verjaardag, op Zondag. Het ontbijt is zijn lievelingsmaaltijd dus dat moest uitgebreid en lekker zijn. Gelukkig was de verjaardag op een Zondag zodat we ook echt lekker tijd hadden om samen te genieten!
6. ’s Middags vierden we Hartmuts verjaardag met vrienden. We hadden geregeld dat het in het huis van een vriend zou zijn omdat hij een tuin heeft en we wilden braaien maar het regende de hele dag. Met een beetje creativiteit werd de braai toch aangestoken en de buurman keek over de tuinmuur en mompelde dat alleen namibiers weten hoe je moet braaien in de regen (de vriend is ook een Namibier). We hebben heerlijk genoten van al het vlees maar hebben daarna toch maar besloten dat we beter een echte regenactiviteit konden doen…. Spelletjes! Hoera voor regenwormen en carcasonne..
7. Gisteren was het, zoals ik al zei, een vrije dag. We hebben heerlijk (ahum) ons huis schoon gemaakt wat ook echt wel nodig was (het resultaat was heerlijk), Hartmut moest nieuwe spijkerbroeken hebben dus we gingen naar een outlet park niet zo ver bij ons vandaan waar we heel goed geslaagd zijn, en ik heb 50 cupcakes voor Hartmuts collega’s gebakken die we daarna samen versierd hebben. En daarna hebben we onszelf toegestaan om toe te geven aan onze verslaving en hebben we twee afleveringen van Downton Abbey gekeken…  Zo, nu weten jullie ook wat voor boeiende dingen wij doen op een vrije dag…

Lekker lang weekend....

Hoera...een vier dagen durend weekend met allemaal primeurs.
Hartmut en mijn eerste bruiloft samen (behalve onze eigen), we hebben al heel wat uitnodigingen gehad maar er waren altijd logistieke problemen....
Mijn eerste rugby wedstrijd in een stadion, Hartmut heeft via zijn werk kaartjes kunnen kijken en ik ben me vast emotioneel aan het voorbereiden om een goede supporter te zijn; western province, jou lekker ding!
Hartmuts eerste verjaardag die we samen vieren als getrouwd stel. Vorig jaar was hij in de usa dus ik denk dat er dit jaar een hussel verjaardagsontbijt verwacht wordt...
En dan nog een heerlijke vrije Maandag om van alles uit te rusten,wij gaan genieten!

7 quick takes...

1. Het weekend dat ik weg ging uit Kaapstad was het nog volop winter en gingen we zelfs op zoek naar sneeuw. Nu heeft de winter de strijd tegen de zomer het plotseling opgegeven en was het heerlijk weer (30+ graden). Goed voor een heerlijke Zondag middag bergwandeling met vrienden.
2. Alles lijkt er op te wijzen dat dit een goede week gaat worden.  Ik ben druk op het werk met allemaal leuke dingen, we hebben vrijdag een bruiloft van hele goede vrienden en Zondag is Hartmut jarig. Gelukkig is het Maandag een feestdag zodat we kunnen uitrusten van al dat geluk.
3. Over die feestdag; het is maandag nationale braai dag (barbecue dag dus) Braaien is zo’n groot deel van de Zuid Afrikaanse cultuur dat daar een speciale dag voor bestaat om het te vieren. De officiële naam is eigenlijk ‘dag van de erfenis/cultuur’ maar er is niet een cultureel ding dat alle verschillende bevolkingsgroepen in Zuid Afrika gemeen hebben behalve braaien… dus dat moet gevierd worden!
4. Op het werk ben ik druk met de training die ik, samen met een team,  geschreven heb voor verloskundigen in Oeganda. Deze week gaat het naar de grafisch ontwerper die er iets heel moois van gaat maken. Spannend, het voelt haast alsof ik een boek geschreven heb.
5. Onze gast, ‘C’ kwam gisteravond weer logeren. Vanochtend is ze in alle vroegte vertrokken om een plekje te kunnen krijgen in een vluchthuis. Het tragische was dat de reden dat ze uit het huis gezet was (verdenking van het stelen van een laptop en een strijkijzer) niet waar bleek te zijn, het strijkijzer en de laptop zijn al weer gevonden, maar ‘C’ is wel haar huis kwijt en heeft niet zo veel zin om terug te gaan naar mensen die haar bij de minste verdenking weer op straat zetten.
6. Mensen vragen me vaak hoe het is om zo ver van mijn familie te wonen. Leuk is anders maar moderne techniek maakt het wel een stuk gemakkelijker. Helemaal nu al mijn broers en zus en smartphone hebben. We kletsen wat af op ‘Whatsapp’, ideaal….
7. Nog iets anders over moderne techniek. Volgende week heb ik een ‘WebEX’. Dat is een online presentatie waarbij je een powerpoint maakt die bij de toeschouwers op het scherm komt terwijl jij met een webcam presenteert.  Ik weet niet zo goed of ik het nou leuk vind of een beetje spannend. Normaal gesproken vind ik presenteren helemaal niet erg maar dit lijkt me een beetje vreemd. Vooral omdat er nadien een vraag-en-antwoord sessie is.  Wat wel heel leuk is is dat de presentatie voor Worldvision is, en dat ze heel erg geïnteresseerd zijn in onze producten!

Date night...

Ik denk dat ik niemand hoef te overtuigen van het feit dat een goed huwelijk niet vanzelfsprekend is. Daarvoor zien we om ons heen teveel gebroken dromen en huwelijken die het niet overleven. Toen ik vanochtend het nieuws las schrok ik bij het lezen dat het vandaag 'Dag van de scheiding' is in Nederland. Ik geloof zeker dat goede hulp voor beide partners en vooral voor de kinderen belangrijk is bij het scheiden maar om daar nou een speciale dag van te maken, dat klinkt haast alsof je de scheiding viert! 

Om er voor te zorgen dat ons huwelijk wel goed blijft hebben Hartmut en ik regelmatig een 'Date Night' in onze agenda waar we samen iets leuks doen. Dat kan een avondje weg zijn, maar ook gewoon lekker een avondje ongestoord samen thuis. Gisteren hadden we dat ook gepland. Eerst samen een  de keuken in om een uitgebreid drie gangen diner te koken. Carpaccio, zelfgemaakte gnocchi, en als nagerecht een appel-amandel taart. Lekker wijntje erbij, echt genieten! Tot om half negen de telefoon ging... 'C', en van de vrouwen die ik ken uit het vluchthuis en die ook af en toe onze bijbelstudiegroep bezocht was op straat gezet door haar huisbaas en had geen veilige plek om te slapen. Hoewel we er niet echt op zaten te wachten konden we niets anders doen dan haar ophalen om haar bij ons te laten slapen. Toen we haar ophaalden vroegen we waar haar man was. Hij was bij zijn moeder zei ze, en we hoefden hem niets te laten weten omdat er problemen tussen hen waren en ze wist niet of het nog wel goed zou komen. Ze zag er, ondanks haar flinke postuur, klein en kwetsbaar uit. Eenzaam en gebroken. Vanochtend toen ik wakker werd was ze al klaar om weg te gaan, ze hoopte een plekje in een huis voor daklozen te vinden voor ze naar haar werk zou gaan.

Haar verhaal, en mijn reactie spelen de hele dag door mijn hoofd. Ja, we hebben haar geholpen. Maar het was niet van harte. Ik wilde liever ons romantische coconnetje blijven zitten, samen genieten. Ik heb de afgelopen weken op mijn blog geschreven over insiprerende mensen die hun eigen comfort opzij zetten voor het geluk van anderen. Gisteren heb ik geleerd dat mensen inspirerend vinden en die inspiratie dan ook werkelijk omzetten in daden mijlenver uit elkaar liggen. 

Wereld vol contrasten...

De afgelopen dagen waren een wervelwind van ervaringen en ontmoetingen. Schoonheid, verdriet, echtheid, gebrokenheid en hoop volgden elkaar in sneltreinvaart op. Gisterochtend was ik bij een training die gehouden werd in een kerkje midden in de sloppenwijk Mathare. Het golfplaten gebouwtje zonder ramen en verharde vloer werd verlicht door een paar peertjes, voorzien van elektriciteit door een generator. Buiten had het geregend en de paadjes tussen de huizen waren modderig en moeilijk begaanbaar. Het open riool zorgde voor een doordringende stank.De warmte tussen de mensen was voelbaar, de getoonde interesse echt, de organisatie die de training organiseerde een lichtpuntje in een donkere omgeving. In de melk-thee die voor me ingeschonken werd werd liefdevol en goedbedoeld (maar ongevraagd) nog een extra schep suiker toegevoegd (bleh) om de gastvrijheid te tonen. Het gelach van de kinderen, die in hun gescheurde kleren buiten speelden met een zelfgemaakte plastic-zakken-bal klonk helder. Een uur later zat ik op het vliegveld bij mijn favoriete koffiehuis te wachten op mijn vlucht naar Johannesburg. De cake zag er heerlijk uit, de chai had een mooi hartje in het schuim staan. Mijn ogen gleden over de mooie kunst langs de muur, zagen de vliegtuigen die buiten af en aan kwamen gevlogen. Ik bekeek de mensen, touristen, zakenmensen, vrijwilligermeisjes. Er werd enthousiast gepraat, foto's van safari trips werden vergeleken en mijn neus snoof de heerlijke geuren op van lekker uitziende gerechten die overal om me heen geserveerd werden.

Mijn hart voelde zich verscheurd in deze wereld vol contrasten. Wie ben ik? Waar hoor ik? 

Europese Anneke, die alles eet maar smacht naar iets westers na 3 dagen ugali en sukuma wiki.

Ongeduldige Anneke, wiens hart sneller gaat kloppen als ze samen met de Kenianen in een kerk kan dansen en zingen, maar die niet het Keniaanse uithoudingsvermogen heeft om dat 5 uur lang vol te houden. 

Verwende Anneke, die overdag wel in een sloppenwijk kan rondlopen, maar zich 's avonds wel douchen wil, en liefst met warm water, om daarna in een lekker schoon bed te kruipen. 

Kokende Anneke, die het maar wat spannend vind om op een jiko met een houtskoolvuurtje matoke te maken, maar zich ook erg graag in haar eigen keuken op verfijnde franse patisserie uitleeft.

Ergens moet een tussenweg zijn. Een brug tussen twee werelden. Nu ben ik weer thuis, in een van mijn vele thuizen. Maar bij Hartmut, die het zo veel meer thuis maakt. En ik weet dat God een plan met ons heeft, ik kan mijn verscheurde hart aan hem geven. En Hij zal ons in ruil daarvoor hoop en dromen geven. Hij zal ons leren waar wij bruggen mogen bouwen....

7 quick takes...

Ik weet deze keer niet eens waar ik moet beginnen. Ik heb zo veel meegemaakt de afgelopen dagen. En ik heb zo veel te vertellen!

1.      Ik ben nu in Kenia. Vrijdag heb ik de bus van Kampala naar Kisumu genomen. Heerlijk zo’n busreis, het landschap is zo mooi! Ik had een stoeltje in de voorste rij geboekt en heb de hele reis genoten van het uitzicht. Op een bepaald moment keek ik achterom en ik zag dat al mijn medepassagiers lagen te slapen. Ze hebben de busreis vast al heel vaak gemaakt, anders is het onvergefelijk.
2.      Een van de dingen waar ik heel erg naar uitkeek was de kip-op-een-stokje die je onderweg van Kampala naar Kisumu kan kopen. Wat ik vergeten was, was dat de plek waar ze de kip verkopen niet zo heel ver van Kampala is. Zo kwam het dus dat ik om 8 uur ’s ochtends een heerlijke gebraaide kip zat te eten.
3.       Gelijk nadat ik aankwam in Kisumu vertrok het team naar de jeugdgevangenis waar ik ook altijd heen ging toen ik daar woonde. De kans om mee te gaan kon ik natuurlijk niet laten liggen. Het is zo bijzonder om te zien dat dingen die we zeven jaar geleden in de pioniersfase van Christ’s Hope in Kenya opgestart hebben nog steeds draaien. En het was mooi om te zien dat omstandigheden voor de kinderen nogal verbeterd waren onder leiding van een nieuwe manager.
4.       ’s Avonds ging ik uit eten naar Kiboko Bay, een van mijn favoriete plekjes in Kisumu. Je hebt er een schitterend uitzicht over het Victoriameer en het is een van de beste plekken om vers gevangen Tilapia te eten. Ik was er samen met martin en Edith Chamah, de directeur van Christ’s Hope en zijn vrouw.. Ze hebben 18 kinderen. Drie biologische zoons, de overige 15 kinderen zijn aangenomen kinderen die op hun pad kwamen, verweesd door de HIV-tragedie. Zo inspirerend om te zien hoe ze hun eigen comfort compleet aan de kant gezet hebben om deze kinderen een thuis te kunnen bieden.
5.       Zaterdag heb ik tijd doorgebracht op het Care Point. Een van de nieuwe projecten die er nog niet was toen ik 3 jaar geleden voor het laatst in Kenia was. Elke Zaterdag komen de kinderen van patiënten die in het thuiszorgprogramma van Christ’s Hope zitten bij elkaar. De kinderen komen uit hartverscheurende omstandigheden maar krijgen daar echt de kans om even zorgeloos kind te zijn. Er zijn spelletjes, bijbelverhalen, voedzame maaltijden, schoolwerk begeleiding maar er is vooral heel veel liefde voor deze kinderen. En dat de kinderen ervan genoten was te zien aan de stralende gezichten. Het mooiste is dat er vooral lokale vrijwilligers zijn die dit project runnen, belangrijk want alleen zo is er continuïteit voor de kinderen.
6.      Zaterdagavond ben ik naar Nairobi gevlogen, hier zal ik tot Dinsdag blijven. Dan vlieg ik eindelijk terug naar Zuid Afrika. Hoewel de reis goed, nuttig en leuk was kijk ik er ook echt weer naar uit om naar huis te gaan. Gelukkig maar, het zou ook heel slecht zijn als ik Hartmut niet gemist zou hebben.
7.      Gisteren heb ik een lekker sociaal dagje gehad. Het is zo leuk om allemaal mensen terug te zien die ik al heel lang niet gezien heb. Eerst had ik afgesproken met een groep Keniaanse vrienden die ik ken uit België. Destijds studeerden we daar allemaal en we zaten in dezelfde kerk. Nu zijn zij terug in Kenia en het was super om bij te praten. Daarna heb ik tijd doorgebracht met Ruth, een hele goede vriendin waarmee ik heel veel heb samen gewerkt, we hebben uren gekletst en konden nog veel langer praten maar dat probleem hadden we altijd al, het maakte nooit uit hoe veel tijd we samen hadden. Ik ben zo dankbaar dat ik de kans gekregen heb om op deze manier Kenia voor een paar dagen te bezoeken en om zo veel oude vrienden weer te zien.