7 quick takes...

1. Hartmut heeft zijn rijbewijs gehaald… Ik ben zo trots op hem! Hij krijgt zijn motor deze week, een helm is al wel gehaald. Nu vind ik het toch ook wel een beetje spannend want zo vriendelijk is het Kaapstadse verkeer niet.
2. Aan het einde van dit jaar wil Hartmut ook zijn ‘echte’ motorrijbewijs halen. Dan moet er voor mij ook een helm gekocht worden want dan mag ik mee achterop.
3. Het verzamelen van data in het ziekenhuis gaat erg goed. Ik ben ondertussen dikke vriendjes met de man die het archief beheert wat erg handig is. Hij is een vrolijke man die de hele dag radio tygerberg, een lokale christelijke radiozender aanheeft, en met alle liedjes uit volle borst meezingt. ♫ ‘Laat die son in jou hart’♪
4. Gisteren hebben we met vrienden in een park ijs gemaakt, Hartmut had na zijn bezoek aan de VS vorig jaar een ouderwetse ijsmaker meegenomen. De espresso-amarula-chocochip ijsjes vielen erg in de smaak.
5. Zaterdagmiddag hebben Hartmut en ik geprobeerd een telefoon abonnement te krijgen, niet zo gemakkelijk en nogal frustrerend. We horen deze week of het gelukt is, als we het niet krijgen heeft dat alles te maken met het feit dat we nog nooit schulden gemaakt hebben en altijd goed op ons geld gepast hebben. Zuid Afrika is af en toe een gek land. Maar daarover later meer.
6. Hollandse appeltaart valt erg in de smaak bij Zuid Afrikanen. Ik had voor de kerkpicknick gisteren een mini versie van dit typisch Nederlandse gebak gemaakt en ze waren in een mum van tijd verdwenen.
7. Hartmut en ik zijn leiders geworden van een bijbelstudiegroep. Woensdag hadden we de eerste avond samen. Het was erg goed en gezellig, ik zie uit naar wat het jaar brengen zal.

Life in Cape Town.... marktjes

Ik hoor jullie denken: ´ al weer een blog, Anneke gaat het nooit volhouden om het in dit tempo te blijven doen als ze dat van plan was´. En daar hebben jullie helemaal gelijk aan, ik ga dat ook nooit volhouden. Maar ik schreef dat ik zou experimenteren en dat geeft me het recht om van blog/frequentie te veranderen zo vaak ik wil.

Maar daar gaat het niet om. Mijn plan is om af en toe een blog te schrijven over het leven in Kaapstad, en dan eigenlijk over de typische dingetjes die daar bij horen. De eerste is gelijk ook een van mijn favorieten. Zaterdag ochtend staat half hip Kaapstad vroeg op om naar een markt te gaan. Ze schieten als paddenstoelen uit de grond en hebben allemaal een eigen imago. Overdekt, in het bos, in een oude boerderij of aan het water. Bij de meesten ligt de nadruk op lekker eten, maar anderen hebben meer decoratiespullen of andere dingen die je niet echt nodig hebt maar oh zo leuk zijn. Wat ze allemaal gemeen hebben is dat de producten doorgaans handgemaakt, handgeplukt, ecologisch of natuurvriendelijk zijn. Dat je alles mag proeven en proberen voor je het koopt (Hoera! Niet eindeloos wikken en wegen met een menukaart in handen, gewoon proeven wat het lekkerste is) en dat het relatief goedkoop is. Iedere markt heeft een zit gedeelte (meestal zijn de banken gemaakt van strobalen en de tafels gewoon deuren op schragen) dat dikwijls opgeleukt is met vrolijke stoffen vlaggetjeslijnen. Het leukste vind ik de gesprekjes met de verkopers die meestal zeer bereidwillig zijn om recepten van hun eigen producten te delen of om te vertellen waar het allemaal vandaan komt. En daarnaast is het natuurlijk heerlijk om mensen te bekijken terwijl je op een strobaal te zit met een versgemaakte smoothie en een lekker broodje in je hand.

En andere aantrekkelijke reden om er heen te gaan is dat je er de lekkerste ecologische seizoensgroenten en fruit kan kopen. Ik ben natuurlijk uiterst milieubewust (als het mij uitkomt) en het feit dat het groente en fruit beter geprijsd is als niet ecologische groenten in de supermarkt maakt dat het mij heel goed uitkomt om het daar te kopen…

7 quick Takes....

Ik had aan het eind van vorig jaar al geschreven dat ik de blog een beetje wilde veranderen. Daar ga ik nu de komende weken een beetje mee experimenteren. Hoe vaak kan ik schrijven? Wat is haalbaar, wat is leuk? En waarover schrijf ik….

In navolging van mijn vriendin Ciska begin ik met ‘7 quick takes’ gewoon, omdat het lekker weg schrijft en het een gemakkelijke manier is om iedereen alle nieuwtjes te vertellen.

1. We zijn terug in Kaapstad, zolang ik niet denk aan hoe lang het nog zal duren voor ik alle lieve vrienden en familie weer zie geniet ik er ontzettend van om weer thuis te zijn.
2. Het weer was een enorme omschakeling, van winterweer met regen naar elke dag 35+ graden. Nu is het een beetje afgekoeld maar ik hoorde zonet op de radio dat er weer een hittegolf zit aan te komen.
3. Ik ben vandaag begonnen met het verzamelen van data voor mijn onderzoek. Leuk om in het ziekenhuis aan het werk te zijn, schokkend om te zien hoe slecht patiënten begeleidt en gecontroleerd worden.
4. Hartmut is met zijn werk begonnen, we hebben ‘maar’ een auto, wat in een stad met grote afstanden en slecht openbaar vervoer nogal lastig is. Daarom heeft hij een motor gekocht,hij heeft geluk en kon volgende week al een afspraak krijgen voor zijn theorie examen, waarna hij alleen de weg op mag.. studeren dus!
5. We hebben een heerlijk weekend gehad, Kaapstad heeft veel te bieden. Strandjes, marktjes,, bergen. We hebben van al die dingen genoten het afgelopen weekend.
6. Al onze bagage (7 kilo’s teveel plus een grote landkaart die niet in de koffer paste) is meegekomen vanuit Nederland. Het paste allemaal in de koffer, maar het lijkt wel alsof er in ons huis geen plek genoeg is, de boeken hebben nog steeds niet allemaal een plekje.
7. We hebben twee logees deze week. Twee vriendinnen van ons (zusjes) gaan verhuizen en moesten uit hun oude huis maar konden nog niet in hun nieuwe huis… gezellig dus!

7 quick Takes...

Deze blog is speciaal voor Cleo, en alle andere lezers die het schandalig vinden dta ik al zo lang niets geschreven heb. (Ik vind het zelf ook schandalig hoor) Ik zal mijn vingers maar niet vermoeien met het typen van excuses waarom het zo lang heeft moeten duren enzo.. hoewel er genoeg waren.

Ik ben een beetje aan het nadeneken over bloghervormingen. Volgend jaar ga ik het denk ik anders aanpakken, met recepten enzo. Ik zal nog wel eens af en toe over het werk schrijven maar vaak is het ook gewoon hetzelfde. En misschien in het engels. Ik weet het nog niet.

1. Nog een week, dan vliegen we naar Schiphol, om bijna een maand in Nederland/Duitsland/Belgie door te brengen. Ik kan niet wachten.
2. De afgelopen week was erg goed voor de counseling. 5 moeders hebben besloten hun kindje niet te aborteren maar te houden, of af te staan voor adoptie. God dank daarvoor!
3. Gisteren kwam ik per ongeluk in een rel terecht. Congelose betogers probeerden de franse ambasade te bestormen terwijl politie ze weg probeerde te houden. Wat mij het meest boos maakte was een moeder die een jong huilend meisje van een jaar of drie dwong een poster vast te houden met allerlei verwensingen aan het adres van president Zuma terwijl ze de buggy waar ze in zat richting de politieagenten en pers duwde. Moeders hebben het recht om te betogen, maar laat je kinderen er alstublieft buiten! http://westcapenews.com/?p=3435
4. Het gaat goed met mijn onderzoek. Vandaag heb ik toestemming gekregen van de universiteit om data te verzamelen en binnenkort zal het onderzoeksvoorstel ook naar Oeganda gaan waar we een zuster onderzoek zullen opstarten.
5. Vorige week heb ik met de meiden uit het vluchthuis kerstversieringen gemaakt van klei. Ontroerend om te zien hoe een moeder die haar kindje heeft afgestaan voor adoptie een plaatje maakte en daar 'mamma houdt van je' op schreef.
6. Vanavond hebben we bij de kerk een 'bring and share' ik heb samoosa's gemaakt. Een gerecht dat hier heel populair is. Volgend jaar kan ik daar dan bijvoorbeel het recept van geven.
7. Hartmut heeft volgende week zijn afstudeer ceremonie. Officieel met cape en al. Ik ben benieuwd. En dan is hij klaar om in Januari te beginnen met werken!

Leven voor een euro per dag...

Ergens in deze week – waarschijnlijk op 31 Oktober – zal de wereld zijn 7 miljardste inwoner verwelkomen. Waarschijnlijk is de datum symbolisch. Wie het zal zijn zullen we nooit weten, en misschien zijn we al lang over de 7 miljard inwoners heen. Maar de demografische plaatje dat dit getal symboliseert is schrikbarend echt. Vandaag de dag zijn er twee keer zo veel mensen op de aarde als in de jaren ’60, nog niet eens zo heel erg lang geleden.

Het nummer 7 miljard, verbergt een gecompliceerd demografisch plaatje. Het verbergt grote ongelijkheid, onrechtvaardigheid, oneerlijk verdeelde kansen. Elk jaar komen er 78 miljoen bij. Bijna al deze mensen (97%) worden geboren in ontwikkelingslanden. Bijna de helft van de wereldbevolking (48%) leeft in armoede en moet rondkomen voor minder dan 2 Dollar per dag.

De komende week daagt onze kerk ons uit om drie dagen te leven zoals het grootste deel van de wereldbevolking leeft. De uitdaging gaat er om dat we per persoon een euro per dag besteden mogen aan eten. En dan hebben we nog geluk, we hoeven niet de transportkosten er bij op te tellen die we nodig hebben om eten te kopen, en de elektriciteit die we gebruiken om te koken blijft ook buiten het budget.

Ik heb er zin in om de uitdaging aan te gaan, heb recepten opgezocht en hoop dat het ons zal helpen om te realiseren hoe moeilijk het is om zo te leven. Er is veel tijd en creativiteit nodig om iets afwisselends en voedzaams op tafel te zetten. Iets wat nou niet bepaald in overvloed aanwezig is als je hard moet werken om het hoofd boven water te houden. Hier is een link naar een blog die ik in opdracht van de kerk erover geschreven heb om mensen aan te moedigen er over na te denken.

De kans is groot dat wereldburger nummer 7 miljard met ons mee gaat doen in de uitdaging om te leven met minder dan een euro per dag. Het schrijnende is echter dat hij of zij dat onvrijwillig zal doen, en niet voor drie dagen maar levenslang….

Geen nieuws, goed nieuws...

Sorry voor mijn wekenlange afwezigheid op de blog. Het voelde niet zo lang en voor ik het wist was er een maand voorbij. Sorry... Maar, geen nieuws, goed nieuws, toch? Het gaat goed met ons. Hartmut is terug uit de V.S. waar hij een goede tijd gehad heeft. Het spreekt voor zich dat ik hem enorm gemist heb en dat ik blij ben dat hij weer lekker thuis is.

• Het voorjaar is begonnen en dat hebben we afgelopen dinsdag gevierd met een 'volle maan bergbeklimming'. Vandaar de foto. Voor de zon onder ging begonnen we met een groep vrienden aan de klim, om bovenop de berg te genieten van de schitterende kleuren van de zonsondergang en het mooie uitzicht over Kaapstad. De terugtocht is een beetje spannender,. De combinatie van stijle afgronden, rotsblokken en rollende kiezelstenen maakt dat je altijd goed moet opletten maar als de volle maan en een enkele zaklamp de enige lichtbronnen zijn moet je goed uitkijken!
• Het gaat redelijk goed met Mary. Ze is terug aan het werk en is blij dat ze iets om handen heeft. We hebben een mooie herinneringsdienst gehouden die haar, maar ook alle anderen die betrokken waren, erg geholpen heeft.
• Af en toe maken de namen van de mensen hier me aan het gniffelen.Hoop, genade, vrede en toekomst zijn doodnormale namen. Een aantal weken geleden had ik een client die 'Encyclopedia' heette. Ik vraag me af of haar ouders wisten wat een encyclopedie was of dat ze met het geven van deze naam de stille hoop koesterden dat hun dochter net zo veel raad zou kunnen geven als haar 'naamgenoot'. Vanmorgen werd ik aangehouden door een jongeman die me 'The Big Issue' (straatkrant) wilde verkopen. Ik had het exemplaar al van iemand ander gekocht maar hij vroeg meof ik hem niet wilde bieden wat zijn naam hem beloofde. Zijn ouders hadden hem de naam 'Progress' (vooruitgang) gegeven. Slimme verkooptruc.

Dat was het voor vandaag.. ik zal proberen snel een langere blog te schrijven.

Liefs Anneke

Baby Jonathan...

Afgelopen maandag belde Mary me huilend op. De doktoren hadden de bevalling ingeleid en ze was helemaal allen. Gelukkig mocht ik van mijn baas weg bij mijn werk en kon ik haar bijstaan. Het was van het begin af aan duidelijk dat geen enkele dokter de intentie had om het leven van Mary's baby te redden. Alleen had niemand de moed om dat aan Mary te vertellen. Het was een lange, zware dag. Uiteindelijk is baby Jonathan kort na middernacht geboren. Een klein wondertje, met alles er op en er aan. Maar te klein, te kwetsbaar om te leven. Hij was al overleden tijdens het geweld van de weeen. Je kon zien dat hij geleden had en daarom mocht Mary haar kindje niet bewonderen. Dat zou te moeilijk zijn geweest. Gelukkig was de verloskundige wel zo lief om een mooie afdruk van de voetjes te maken. Met dit kaartje, een mutsje, wat sokjes en foto's van de zwangere buik gaan we samen een herinneringsdoos maken zodat Mary toch iets tastbaars heeft om vast te kunnen houden in moeilijke tijden. Het gaat naar omstandigheden redelijk goed met haar. Soms vraagt ze zich af of het niet beter geweest was als ze de abortus gedaan had. Nu lijkt het alsof dat minder moeilijk geweest was. Maar ik geloof vast en zeker dat Gods plan goed is. Nu hoeft Mary niet te leven met een schuldgevoel over de abortus, maar kan ze een getuigenis zijn van het feit dat God zorgt... soms op raadselachtige manieren...

Waarom?

Deze week heb ik een behoorlijk zware week gehad met moeilijke ethische vraagstukken en frustratie met de gezondheidszorg hier. Kennen jullie Mary nog? Het meisje uit de nieuwsbrief dat de abortuspillen had uitgespuugd omdat ze voelde dat dit niet was wat God wilde? Ze woont nu al een aantal weken in het vluchthuis en ik heb haar leren kennen als een zacht en lief meisje met een grote passie voor mensen en kinderen. Langzaam maar zeker accepteerde ze het feit dat ze zwanger was en begon ze meer en meer uit te kijken naar de komst van haar baby. Ze is nu 22 weken zwanger en vertelde me twee weken geleden vol enthousiasme dat ze haar kindje voelde bewegen. Afgelopen Woensdag belde ze me om te vragen of het normaal was dat ze vocht voelde lekken tussen haar benen. Ze wist zeker dat het geen urine was. De schrik sloeg me om het hart toen ik me realiseerde dat haar vliezen gebroken waren en dat het vruchtwater was. De nonnen hebben niet zo veel ervaring met zwangerschap en zagen de ernst van de situatie niet in. Een half uur laten belde ze me weer om te zeggen dat niemand haar naar het ziekenhuis kon brengen. Gelukkig zaten wij nog in de auto en 5 minuten later raceten we met haar in de auto naar het ziekenhuis. Daar ging alles op zijn Afrikaans.... Tenenkrommend traag dus. Terwijl het water langs haar benen lekte moest ze op een stoeltje zitten wachten, tot de verpleegster uitgekletst waren. Toen ik ze vroeg of ze alsjeblieft wilden helpen werd ik afgesnauwd omdat ze het 'druk hadden'. Na drie kwartier mocht ze binnen komen, maar ik mocht niet mee. Pas na een half uur mocht ik, bij grote uitzondering binnen komen, om Mary te helpen met het maken van een beslissing. Aan het gezicht van de verpleegster was duidelijk te zien dat ze het een beetje overbodig vond. De te maken keuze was of ze de bevalling gelijk moesten inleiden zodat het kindje geboren zou worden, te kwetsbaar om te leven. Of om antibiotica te nemen om te proberen de de zwangerschap infectieloos te rekken tot 28 weken zodat het kindje als prematuur geboren kan worden. Zodra er symptomen van infectie zijn metd e bevalling echter ingeleidt worden. De dokters zeggen dat er 10% kans is dat de baby het haalt maar Mary is dapper en heeft er voor gekozen om voor het leven te vechten. Ze is erg verdrietig, maakt zichzelf allerlei verwijten en is in de war. Waarom laat God dit toe? Eerst stopt Hij haar zodat ze geen abortus doet en nu dit....

Gisteren heb ik haar weer opgezocht in het ziekenhuis. Alleen in de bezoekuren mogen er mensen komen, de rest van de dag ligt ze alleen in bed, geen hulp of psychologische begeleiding. Alleen met haar gedachten en gepieker. Elke verandering in haar lichaam geeft haar angst. Iedere keer als er een dokter de zaal binnen komt denkt ze dat hij haar slecht nieuws komt brengen. Vanmiddag ga ik weer naar haar toe met een grote stapel boeken en tijdschriften zodat ze haar gedachten wat kan verzetten....

Willen jullie voor haar bidden?

Diepe wonden met opengekrabte korstjes…

De Zuid Afrikaanse geschiedenis van apartheid en onderdrukking is over de hele wereld bekend. Als extreem rechtse groeperingen in een land te veel aanhangers krijgen word vaak gefluisterd dat de geschiedenis zich niet moet herhalen en dat geen enkel land in de wereld eenzelfde soort rassenscheiding ooit zal mogen toestaan. En terecht, apartheid was verschrikkelijk. Het heeft diepe wonden achtergelaten in de Zuid Afrikaanse maatschappij. Wonden die nog moeten helen, wonden die een goede dokter nodig hebben. En vaak vraag ik me af of de huidige politieke leiders de beste dokters voor die wonden zijn. Vaak heb ik het gevoel dat ze, in plaats van het geven van de liefdevolle zorg die de wonden nodig hebben, de versgevormde korstjes met ruwe hand weer loskrabben. Om soms zelf een beetje viezigheid in de wonden te wrijven.

Nog nooit heb ik in een plaats gewoond waar ik me zo bewust was van mijn kleur. Nog nooit ben ik in een land geweest waar mensen zo duidelijk beoordeeld worden vanwege hun ras, en niet vanwege hun kwaliteiten of voorgeschiedenis. Vanwege Hartmuts naderende afstuderen ben ik tegenwoordig af en toe op banensites aan het kijken. Het probleem is niet dat er geen banen beschikbaar zijn maar dat ze niet voor iedereen ter beschikking zijn. Alle bedrijven, sportteams en politieke partijen hebben bepaalde quota waar ze aan moeten voldoen. Van elk ras moet een bepaald percentage vertegenwoordigd zijn. Daarom staat onder een advertentie voor aan baan vaak ‘Deze baan is slechts beschikbaar voor mensen die in aanmerking komen voor positieve discriminatie’ of, ‘Deze baan is slechts beschikbaar voor gekleurde vrouwen’. Positieve discriminatie lijkt de enige remedie die de politieke dokters hebben kunnen vinden voor de gapende wonden. Maar hoe positief is positieve discriminatie? De wet zegt dat de voorkeur voor een baan altijd uit moet gaan naar een persoon met kleur, hoewel er nooit sprake mag zijn van discriminatie. Ik vraag me af of dat niet een ‘contradictio in terminis’ is. Begrijp me niet verkeerd, apartheid was afschuwelijk en de mensen van kleur is veel onrecht aangedaan. Maar dat los je niet op door nu deze groep positief te discrimineren. Bovendien lijkt het er op dat door deze wetgeving een gekleurde elite ontstaan is die extreem rijk is. ‘Zwarte diamanten’ noemen ze zichzelf. Ze genieten van hun nieuwverworven status en trekken zich weinig meer aan van hun familieleden in de sloppenwijken. Behalve als het verkiezingstijd is, dan zijn alle mensen van kleur ineens hun broers en zussen, want je stemt op je familie. Maar als de rijke elite dan weer van politieke macht verzekerd is gaan de poorten weer dicht en maakt het ze weinig uit dat broer,-, of zuslief in de sloppenwijk niets te eten heeft.

Toen apartheid afgeschaft werd, werd gezegd dat het eerlijk zou worden. Maar nu is het ook niet eerlijk. Hoewel de meeste blanke Zuid Afrikanen nog altijd leven in relatieve rijkdom neemt de armoede onder hen toe. Tussen 1995 en 2005 is het aantal werkloze blanken verdubbeld. Tien procent van de blanken leeft onder de armoedegrens, naar schatting 430.000 arme blanken wonen in sloppenwijken, waarvoor ze de schuld leggen bij het regeringsbeleid. Ze zeggen terecht, dat ze een nog grotere achterstand hebben dan de arme gekleurde bevolking aangezien ze voor geen enkele baan in aanmerking komen waardoor ze langzaam nog verder afdalen in een negatieve spiraal. Er is geen enkele wet die ze beschermt, maar zeer weinig mensen die naar hen omkijken. En uiteraard stimuleert dat het ‘wij tegen hen’ gevoel. Blank tegen gekleurd, gekleurd tegen blank.

Zuid Afrikanen moeten leren om door kleur heen te kijken, maar in plaats van mensen ‘kleurenblind’ te maken lijkt het er op dat de regering mensen maar wat graag van hun kleur bewust wil maken. De nieuwe adoptiewet is daar een voorbeeld van. Deze staat geen cultuur- of rasoverschrijdende adopties toe. Volgens deze wet is het het beste voor een gekleurd groep om op te groeien in een gekleurd gezin en voor een blank kind om op te groeien in een blank gezin. En dat terwijl ik, in de tijd dat ik hier woon juist een steeds grotere acceptatie van adoptie van kinderen van een ander ras zag. Het was steeds minder een taboe om een kind van een andere kleur te hebben. Bruggen bouwen? Daar lijkt het niet op. Dat de meerderheid van de ter adoptie aangeboden kinderen gekleurd is, en de meerderheid van de potentiële adoptieouders blank is, is nog een heel ander verhaal. De regering kan maar beter beginnen met het bouwen van weeshuizen want dat zullen ze nodig hebben als deze wet niet snel afgeschaft zal worden.

Wil degene die weet hoe bruggen gebouwd moeten worden en hoe mensen kleurenblind gemaakt moeten worden opstaan? Zuid Afrika heeft je nodig!

4x4 door Kaapstad...

Je kunt je met deze foto waarschijnlijk wel voorstellen dat de kinderen (en de vrijwilligers) het naar hun zin hadden afgelopen Zaterdag :)