3 maanden getrouwd...

Dit weekend hebben Hartmut en ik onze trouwvideo bekeken. (Bedankt Oom Henk!) Het was super om de dag opnieuw te beleven, om opnieuw te lachen om de grapjes en om het feit dat de video wel erg vaak inzoomde op het feit dat ik mijn schoenen uit getrokken had tijdens de ceremonie. Iets waar ik zelf niet eens bij stil gestaan had. Het was warm en het zand kriebelde tussen mijn tenen, waarom zou ik dan nog schoenen aan hebben.... Het lijkt allemaal nog maar zo kort geleden en ik kan me niet voorstellen dat het vandaag precies 3 maanden geleden is. Hoewel, aan de andere kant is het zo normaal om wakker te worden naast Hartmut, ik ken de weg in mijn nieuwe supermarkt en ik als ik mijn naam opschrijf doe ik het 9 van de 10 keer goed.

Liefs Anneke Sikkema... euhm, Jagau ;)

Dansende nonnen en andere nieuwtjes...

Deze keer een blog met een andere set-up dan normaal. Na meer dan een jaar artikelachtige verhalen schrijven heb ik wel eens zin in wat anders. Dus bij dezen, suggesties of ideeën over wat jullie graag op deze blog willen zien zijn altijd welkom! Vandaag kies ik voor allemaal korte puntjes om jullie een inzichtje te geven in mijn leven.

• Ik ben nog altijd illegaal, maar het voelt al niet meer zo spannend. De politie is nog niet aan de deur gekomen om me te arresteren, het gewone leven gaat gewoon door. Het voelt haast normaal om illegaal te zijn. Iedere keer als we naar home affairs bellen beloven ze dat mijn visum binnenkort klaar zal zijn, maar binnenkort is blijkbaar een heel rekbaar begrip. Ik hoop alleen dat het klaar is voor Pasen want dan willen we graag naar Namibië om Hartmut’s ouders te bezoeken.
• De afgelopen weken ben ik erg druk geweest met een training. 2 weken geleden werd ik getraind als trainer voor een counseling-cursus. Een supermethode die ik zelf al het hele jaar gebruikt heb en waarvoor ik nu dus trainer ben. Dat betekende dat ik voor het eerst sinds we getrouwd zijn een week bij Hartmut weg was. Dat was niet zo leuk, maar gelukkig was de training ontzettend goed en heb ik veel kunnen leren. Zo veel dat ik de week erna als trainer mocht meedraaien bij een cursus die hier in Kaapstad gegeven werd. Leuk om het geleerde gelijk in praktijk te kunnen brengen.
• Omdat er ontzettend veel vrijwilligers zijn bij Youth for Christ die het werk kunnen doen heb ik besloten om daar een stapje terug te doen om mijn tijd en energie aan andere projecten te besteden. Ik werk nu als vrijwilliger bij de kerk waar ik heen ga en dit is erg leuk. De kerk heeft namelijk partnerrelaties met een heleboel organisaties binnen Cape Town. Het doel daarmee is dat ze zo veel mogelijk kerkleden aan het werk willen zien in projecten. Het is leuk om te leren hoe andere organisaties werken en ik denk dat het kostbare ervaring is waar ik in de toekomst veel aan zal hebben.
• Dinsdagochtend draai ik mee in een literacy-project. Slechts 25% van de kinderen hier verlaat school met een diploma. De meesten gaan eerder weg en vaak is een van de grootste redenen dat ze zo’n grote achterstand hebben dat het niet meer op te halen valt in de normale klassensetting. Wat wij doen is een lees-project met de kinderen uit de jongste groepen. We halen ze uit de klas en doen een-op-een spelletjes, we lezen boeken en schrijven woorden. Vaak zijn ze bang om te lezen omdat ze thuis geen engels spreken. Ze weten dus niet hoe ze woorden moeten uitspreken en wat de juiste volgorde van een zin is. Het is geweldig om de kinderen te laten ontdekken hoe leuk letters, woorden en boekjes zijn en om ze op die manier een duwtje in de rug te geven in hun schoolcarrière.
• Gisteren heb ik een aerobicsles gegeven in een wel heel bijzondere setting. 5 zwangere vrouwen, 3 nonnen(die voor de meiden zorgen) en een peutertje stonden te springen op mijn muziek. Ik gaf een les in het vluchthuis over gezond leven en om het gelijk in de praktijk te brengen had ik mijn sportkleren aangetrokken en de radio meegenomen. Het was een succes want toen we klaar waren met mijn lesje, en iedereen warm en nat was van het zweet werd de radio een beetje harder gezet en verraste een van de nonnen ons, in haar mooie witte nonnenjurk met een schitterende discodans. De rest kon natuurlijk niet achterblijven en een half uur later zat iedereen gierend van het lachen na te praten over wie de mooiste dansmoves had. Een onverwachte geweldige avond. En het is maar weer eens bewezen, nonnen zijn zo saai nog niet….

Dat was het voor vandaag! Geniet van jullie weekend, liefs uit Cape Town!

Wat te doen met een goede cv?

Elektrisch ingenieur, psychologie en accounting. 3 verschillende universitaire studies waarmee het niet al te moeilijk moet zijn om een baan te vinden. Een goede baan waarmee je met gemak een gezin kan onderhouden. Tenminste, dat zou je verwachten. Vandaag ontmoette ik Sam. Hij was nerveus aan het wachten op nieuws over zijn vrouw. Zij was namelijk in de operatiekamer om een keizersnede te krijgen. Hij was zenuwachtig over de toekomst. Opgewonden, maar ook bang om vader te worden. De baby was welkom, maar totaal ongepland. Met hulp van wat geld uit de kerk hadden Sam en zijn vrouw wat spulletjes kunnen kopen die ze nodig zouden hebben voor hun kindje. Sam had nog maar net een baan. Hij was lang werkloos geweest en werkte nu als vrachtwagenchauffeur. Hoe lang hij de baan kon houden wist hij nog niet, hij had een maandcontract gekregen en hoopte dat ze het zouden vernieuwen. Sam en zijn vrouw zijn vluchtelingen uit Congo. Na jaren zwerven door Afrika, op zoek naar een land waar ze welkom zouden zijn, zijn ze 6 jaar geleden geland in Zuid Afrika. Ze leken goede kansen te hebben, zij had recht gestudeerd en hij studeerde in Congo voor elektrisch ingenieur. Toen hij in Zuid Afrika geen baan kon krijgen besloot hij om zijn tijd niet te verspillen en hij studeerde psychologie en accounting. Ze spreken allebei perfect Frans en perfect Engels.Een droom-cv zou je zeggen. Maar toch is het bijna onmogelijk om een baan te vinden. Er zijn in Zuid Afrika duizenden mannen zoals Sam en zijn vrouw. Artsen, ingenieurs, psychologen en accountants. Hoog opgeleide mannen en vrouwen die niet meer veilig waren in hun eigen land. Zuid Afrika werd en wordt nog altijd afgeschilderd als het Afrikaanse land van melk en honing. Het land waar geld en banen voor het oprapen liggen en waar je zomaar welkom bent. Waar dit fabeltje vandaan komt weet ik niet. De Zuid Afrikanen zijn ook helemaal niet blij met al deze mensen. De ‘banenpikkers’ die het land in komen en hopen met hun hoge opleiding zo over een baan te kunnen krijgen. Bazen durven de vluchtelingen ook haast niet aan te nemen omdat het voor veel haat en onderlinge pesterijen gaat zorgen. Een paar jaar geleden is er zelfs een grote golf van geweld geweest tegen al deze buitenlanders. Nu is dat een beetje rustiger maar het leven van de vluchtelingen blijft moeilijk. Ik klaagde in mijn vorige blog over home affairs, maar mijn ervaring met hen is nog goed, vergeleken met de ervaringen die ik hoor van vluchtelingen. Zij moeten op de stoep van home affairs slapen om zeker te zijn dat ze geholpen worden. Aangevraagde documenten komen gewoon niet aan. Elke dag leven ze in angst dat ze het land uit gegooid worden.

De verpleegster kwam binnen met een mooi donker kindje in haar armen. Ze gaf het aan Sam en feliciteerde hem met de geboorte van zijn zoon. Ik vroeg aan Sam hoe hij tegen de toekomst van hem, zijn vrouw en zijn zoon aan keek toen . Hij glimlachte en haalde zijn schouders op en zei, ‘God houdt van ons en ziet dat we ons best doen dus hij zal wel voorzien’.

Illegale Anneke

Hoog tijd voor een nieuwe blog. Ik zal vanaf deze week namelijk een heel nieuwe ervaring hebben. Ik zal namelijk weten wat het is om illegaal in een land te zijn. Het is drie maanden geleden dat ik terug in Zuid Afrika kwam en deze week verloopt mijn visum. Dit betekend dat ik niet meer zo maar het land uit kan maar dat ik eerst een brief moet halen bij het ministerie van binnenlandse zaken. Het is niet zo dat ik dat maar gewoon heb laten gebeuren omdat illegaal zijn op mijn ‘try before you die’-lijstje stond. Ik heb er ook alles aan gedaan om het te voorkomen maar sommige dingen gebeuren nu eenmaal. Voor ik vorig jaar naar Nederland ging zijn Hartmut en ik naar binnenlandse zaken gegaan (lees, hebben uren in de rij gestaan omdat het systeem zooooo traag is) om een nieuw visum aan te vragen. Daar adviseerde de beambte me dat ik het best kon wachten tot we voor de wet getrouwd zouden zijn omdat ik dan een echtgenoten-visum kon aanvragen. ‘Veel goedkoper en veen sneller geregeld’, zei hij. Dat goedkoper was inderdaad waar, kwam ik achter toen ik, een dag nadat ik geland was me weer aansloot in de veel te lange rij bij binnenlandse zaken. Het was namelijk gratis, maar daarvoor mag ik dan blijkbaar geen service verwachten. Drie maanden later heb ik nog steeds niets gehoord. Meestal als we bellen wordt de telefoon niet opgepakt en die enkele keer dat het wel gebeurd krijgen we iemand aan de lijn er niets van snapt, of doet alsof hij er niets van snapt om maar geen extra werk te krijgen. Vanochtend leek het alsof er wat licht aan de horizon verscheen, Binnenlandse zaken belde me…. Om me te vertellen dat ik alle documenten nog maar een keer moest opsturen. Toen ik vroeg of ze mijn andere documenten kwijt waren verzekerde de dame me dat dit niet het geval is maar ik vertrouw ze voor geen meter. Niet nadat ze een paar weken geleden zeiden dat mijn visum klaar was en ik helemaal blij werd. Totdat Hartmut ze weer belde om te vragen of we het ook op konden halen en de mevrouw hem vertelde dat het mijn visum van vorig jaar was dat klaar was, dat ondertussen ook al weer verlopen is…. Ik zal maar braaf alles afwachten. Misschien heb ik mijn visum wel voordat ik hem niet meer nodig heb.En bidden, misschien moet ik wel gewoon geduld leren….

Liefs van Illegale Anneke
Ps: de foto is om te bewijzen dat we wel degelijk getrouwd zijn :)

Nieuwtjes....

Goedemorgen!

Eindelijk weer een nieuwe nieuwsbrief. Met nieuwe foto's, nieuwe verhalen en nieuwe ervaringen!

Klik op deze link om hem te openen!

Mijn adres is ook veranderd aangezien ik niet meer in het vrijwilligershuis woon maar nu, samen met Hartmut mijn eigen flatje heb. Wat overigens heerlijk is. Het was leuk, boeiend en afwisselend om in het vrijwilligershuis te wonen maar hoe dichter we bij onze bruiloft kwamen, hoe meer ik gefrustreerd raakte over (vaak kleine) dingen in het huis. Het is nu dus een verademing om ons eigen plekje te hebben. Ik moet bekennen dat daar ook wel eens rommel ligt, maar dan is het in ieder geval onze eigen rommel, en dat scheelt een hoop....

Groetjes Anneke

Bedenktijd....

Toen ik vorige week lid werd van de fitness en mijn lidmaatschapsgeld moest betalen kreeg ik te horen dat ik vijf dagen bedenktijd had. Als ik plotseling besloot toch niet lid te willen worden kon ik me binnen vijf dagen terugtrekken en zou ik al mijn geld terugkrijgen. Nu is de fitness niet eens zo heel erg belangrijk, en het bedrag dat ik moest betalen was niet eens zo heel erg groot. Als je een levensbelangrijke beslissing maakt denk ik dat het nodig is dat je tijd krijgt om er echt over na te denken. Om te bedenken of dit echt is wat je wil. Vandaar dat ik erg geschokt ben over de recente veranderingen in het ziekenhuis waar ik werk. We begeleiden daar zwangere meisjes/vrouwen bij het maken van een goede oplossing voor hun ongewenste zwangerschap. De meeste meiden die komen zijn doorverwezen door een lokale kliniek omdat ze hebben aangegeven dat ze een abortus willen. Als ze dan is het ziekenhuis kwamen kregen ze van ons altijd groepscounseling waarin ze uitleg kregen over het hele proces van abortus maar ook over de andere mogelijkheden die er voor hen zijn. Daarna kregen ze begeleidingsgesprek waarin we luisterden naar hun persoonlijke verhaal om zo echt de best passende hulp aan te kunnen bieden. Vervolgens gingen de meiden naar huis en hadden ze nog een paar dagen de tijd om alles tot ze door te laten dringen om daarna echt hun keuze te laten maken.

In Zuid Afrika worden 2^e trimesterabortussen(12 tot 20 weken) uitgevoerd door een arts, 1^e trimester (tot 12 weken) abortussen kunnen gedaan worden door een gekwalificeerd verloskundige. De verloskundige die het in ons ziekenhuis doet heeft er haar baan van gemaakt en gaat elke dag van de week naar een ander ziekenhuis in Kaapstad om daar abortussen uit te voeren. Per abortus die ze doet krijgt ze een bepaald bedrag dus voor haar is het heel aanlokkelijk om veel abortussen te doen. Om deze reden kon ze ons niet uitstaan omdat we volgens haar aan broodroof doen door meiden nog eens extra te laten nadenken over hun keuze waardoor ze niet altijd terug komen. Het hing al een tijdje in de lucht maar sinds vorige week heeft ze haar zin. De meiden die onder de twaalf weken zwanger zijn komen het ziekenhuis in, krijgen een beetje uitleg en daarna gelijk hun pil die de abortus aan de gang zet. En daar zitten de meiden dan, nog onzeker of ze het echt wel moeten doen, elkaar erdoorheen slepend en zo elkaars beslissing beïnvloeden door groepsdruk. De 5 minuten tussen het praatje in het moment dat je de pil krijgt kun je moeilijk bedenktijd noemen. In het oude systeem hadden ze tussendoor nog een paar dagen tijd om er met ouders of hun vriend over te praten, nu wordt het zo maar even tussendoor gedaan om er zo snel mogelijk vanaf te zijn. In een achterafgang van het ziekenhuis want de schaamte is groot. Gelijk erna worden de meiden naar huis gestuurd, geen gesprek, geen begeleiding. We hebben wijsheid nodig om te weten hoe we met deze verandering om moeten gaan. Het is fijn dat we nu meer tijd hebben om in de meiden met een 2^e trimesterzwangerschap te steken, maar ik denk dat de eerdergenoemde meiden ook veel hulp nodig hebben. Juist nu het allemaal zo snel gaat dat ze achteraf pas goed kunnen nadenken over wat er gebeurd is. Het maakt me boos dat ik 5 dagen lang bedenktijd krijg voor een fitnessabonnement, en dat jonge meiden, wanhopig en in shock nog geen 5 minuten de tijd krijgen om te bedenken of ze echt wel een abortus willen….

Elke dag huwelijksreis...

Van verschillende kanten krijg ik te horen dat ik nodig wat moet schrijven, en ik moet zelf ook eerlijk toegeven dat ik voor mijn doen de blog een beetje verwaarloosd heb de laatste weken. Ik vind wel dat ik wel een heel goede reden had. Ik ben van plan om maar een keer in mijn leven te trouwen dus die ene keer wil ik dan al mijn aandacht geven.

Ondertussen zijn Hartmut en ik, na een heerlijke tijd vol met familie-qualitytime, vrienden, goede gesprekken, mooie landschappen en ontelbaar veel andere zegeningen terug in Kaapstad. Terug aan het werk, terug naar het normale leven. Maar zo normaal is het natuurlijk niet, nu ik ineens geen medevrijwilligers als huisgenoot heb maar nu ik een flat deel met Hartmut… Iedere dag voelt nog een beetje als huwelijksreis.

Ik ben ondertussen ook weer begonnen met werken. Raar om van mijn roze wolk ineens weer de rauwe, harde realiteit te komen waarin de meeste van mijn cliënten leven. Mijn leven is misschien een groot feest geweest de afgelopen weken, het leven van de meeste mensen is gewoon door gegaan. Verkrachtingen, geweld, ongewenste zwangerschappen en alle bijkomende onzekerheden zullen nooit ophouden. Kerst of geen kerst, mensen hebben het zwaar. In het ziekenhuis waar we werken was een nieuwe ontwikkeling die me aan het denken zet. Wat is echt belangrijk, waar gaat het om in dit leven? Volgende week zal ik er een blog over schrijven.

Voor nu stop ik, heel veel liefs

Anneke

Anneke Jagau....

Dag lieve mensen, het leven van een pasgetrouwde vrouw is zwaar en ik heb het veel te druk om een blog te schrijven, vandaar alleen een paar foto's om iedereen mee te kunnen laten genieten van de geweldige dag die Hartmut en ik samen met onze familie en vrienden mochten beleven. Het was fantastisch!

Liefs Anneke

Ps: zo zwaar is mijn leven niet hoor.... ik geniet van het getrouwd zijn!

Een trotse moeder!

Op mijn blog schrijf ik veel verhalen over ellende en onrecht, maar soms mag het nieuws ook wel eens gewoon leuk en goed zijn. Op de foto sta ik samen met Nansley en haar dochtertje Chantelle. Een paar maanden geleden kwam een onzekere Nansley mijn spreekkamer binnen gelopen. Ze was zwanger, en haar vriend had haar verteld dat hij bij haar weg zou gaan als ze het kindje zou houden. Ze was gek op haar vriend en had bovendien niemand anders om financieel op terug te vallen. Daarom leek een abortus haar de beste oplossing. Na een tijdje praten begon ze ontroostbaar te huilen en snikkend vertelde ze me dat ze eigenlijk helemaal geen abortus wilde maar dat haar vriend haar er min of meer toe dwong. Ik vertelde haar over hoe we haar konden helpen en wat eventueel andere opties voor haar zouden kunnen zijn. De foto laat het resultaat zien van het lange gesprek en de vele ontmoetingen die we erna hadden. Een trotse moeder met een mooi klein meisje. Tijdens haar zwangerschap kwam ze vaak bij me langs om gewoon even te kletsen. Het was mooi om te zien hoe tijdens haar zwangerschap dat onzekere meisje dat ik had leren kennen veranderde in een zelfbewuste jongedame die precies weet wat ze wil. Haar vriend is bij haar terug, en werkt hard om het kleine gezinnetje te onderhouden. Ze heeft het niet gemakkelijk maar is wel gelukkig. En samen willen ze er alles aan doen om hun kleine meisje alles te geven wat ze nodig heeft!

Echte mannen...

Terug op de werkvloer, terug naar de schokkende verhalen. Zuid Afrika is het land met de meest gerapporteerde verkrachtingen ter wereld. Niet bepaald een statistisch feitje om trots op te zijn. Gisteren praatte ik met een van de verpleegkundigen in het ziekenhuis die leiding geeft aan het ‘rape centre’(hulpverleningscentrum bij verkrachtingen) in het ziekenhuis, een van de 4 centra in Kaapstad. Ze vertelde me dat het er zo ontzettend druk was en dat ze het eigenlijk niet meer aan kunnen. 240 vrouwen per maand, terwijl ze daar eigenlijk maar het topje van de ijsberg te zien krijgen. Naar schatting wordt slechts 10 % van de verkrachtingen bij de politie aangegeven, de rest van de vrouwen (en soms mannen) schamen zich te erg, willen het niet aangeven omdat het om een familielid gaat of denken dat ze niet geloofd gaan worden omdat veel mensen nog altijd zeggen dat ‘het slachtoffer het er met flirterig gedrag wel naar gemaakt zal hebben’. Niet aangeven betekend ook dat er geen medische nazorg is en dat er geen HIV en zwangerschapstest gedaan wordt. En dat zie ik vaak terug in de praktijk. Meiden die hun verkrachting psychologisch ontkenden tot een dikke buik dat voor hen onmogelijk maakt. En dan is de verkrachting vaak al zo lang geleden dat het meisje geen andere keus heeft dan te bevallen van een kind van de man die ze het meeste haat.

Onderzoek heeft alarmerende cijfers naar voren gebracht. In Zuid Afrika geeft 1 op de 3 vrouwen aan te zijn verkracht en 1 op de 4 mannen zegt wel eens iemand te hebben verkracht. Wat voor hulp moet daar gegeven worden? Zwaardere straffen? Meer politieagenten om de daders op te sporen? Minder vrijheid voor meiden? De overheid is op dit moment bezig met een campagne tegen huishoudelijk geweld en geweld tegen vrouwen en kinderen. Het is moeilijk om te weten wat de juiste aanpak is. Mbuyiselo Botha, van het Zuid Afrikaanse Mannen Forum zegt ‘Ik denk dat het niet per se een cultureel probleem is. Ik denk dat het veel te maken heeft met hoe we als mannen grootgebracht zijn. ‘ En daar ligt het probleem. Veel jongens groeien op zonder vaders, zonder ooms, zonder volwassen mannen in hun leven. Het ontbreekt ze aan goede rolmodellen en bij gebrek aan beter spiegelen de jongens zich aan de gangsters en R&B sterren die het meest mannelijk lijken. En in dat wereldje lijkt het haast vanzelfsprekend dat geweld en seks een belangrijke plaats hebben in het leven van een echte man.

Dus, bij dezen een uitnodiging aan het adres van alle mannen die willen werken aan een beter Zuid Afrika; wees een rol model in het leven van een Zuid Afrikaanse jongen. Laat hem zien hoe je stoer kunt zijn zonder te vloeken en geweld te gebruiken, leer hem dat meisjes nee bedoelen als ze nee zeggen en laat hem weten, laat hem voelen dat hij veel te waardevol is om met zijn leven en dat van anderen te spelen!

Anneke