Illegale Anneke

Hoog tijd voor een nieuwe blog. Ik zal vanaf deze week namelijk een heel nieuwe ervaring hebben. Ik zal namelijk weten wat het is om illegaal in een land te zijn. Het is drie maanden geleden dat ik terug in Zuid Afrika kwam en deze week verloopt mijn visum. Dit betekend dat ik niet meer zo maar het land uit kan maar dat ik eerst een brief moet halen bij het ministerie van binnenlandse zaken. Het is niet zo dat ik dat maar gewoon heb laten gebeuren omdat illegaal zijn op mijn ‘try before you die’-lijstje stond. Ik heb er ook alles aan gedaan om het te voorkomen maar sommige dingen gebeuren nu eenmaal. Voor ik vorig jaar naar Nederland ging zijn Hartmut en ik naar binnenlandse zaken gegaan (lees, hebben uren in de rij gestaan omdat het systeem zooooo traag is) om een nieuw visum aan te vragen. Daar adviseerde de beambte me dat ik het best kon wachten tot we voor de wet getrouwd zouden zijn omdat ik dan een echtgenoten-visum kon aanvragen. ‘Veel goedkoper en veen sneller geregeld’, zei hij. Dat goedkoper was inderdaad waar, kwam ik achter toen ik, een dag nadat ik geland was me weer aansloot in de veel te lange rij bij binnenlandse zaken. Het was namelijk gratis, maar daarvoor mag ik dan blijkbaar geen service verwachten. Drie maanden later heb ik nog steeds niets gehoord. Meestal als we bellen wordt de telefoon niet opgepakt en die enkele keer dat het wel gebeurd krijgen we iemand aan de lijn er niets van snapt, of doet alsof hij er niets van snapt om maar geen extra werk te krijgen. Vanochtend leek het alsof er wat licht aan de horizon verscheen, Binnenlandse zaken belde me…. Om me te vertellen dat ik alle documenten nog maar een keer moest opsturen. Toen ik vroeg of ze mijn andere documenten kwijt waren verzekerde de dame me dat dit niet het geval is maar ik vertrouw ze voor geen meter. Niet nadat ze een paar weken geleden zeiden dat mijn visum klaar was en ik helemaal blij werd. Totdat Hartmut ze weer belde om te vragen of we het ook op konden halen en de mevrouw hem vertelde dat het mijn visum van vorig jaar was dat klaar was, dat ondertussen ook al weer verlopen is…. Ik zal maar braaf alles afwachten. Misschien heb ik mijn visum wel voordat ik hem niet meer nodig heb.En bidden, misschien moet ik wel gewoon geduld leren….

Liefs van Illegale Anneke
Ps: de foto is om te bewijzen dat we wel degelijk getrouwd zijn :)

Nieuwtjes....

Goedemorgen!

Eindelijk weer een nieuwe nieuwsbrief. Met nieuwe foto's, nieuwe verhalen en nieuwe ervaringen!

Klik op deze link om hem te openen!

Mijn adres is ook veranderd aangezien ik niet meer in het vrijwilligershuis woon maar nu, samen met Hartmut mijn eigen flatje heb. Wat overigens heerlijk is. Het was leuk, boeiend en afwisselend om in het vrijwilligershuis te wonen maar hoe dichter we bij onze bruiloft kwamen, hoe meer ik gefrustreerd raakte over (vaak kleine) dingen in het huis. Het is nu dus een verademing om ons eigen plekje te hebben. Ik moet bekennen dat daar ook wel eens rommel ligt, maar dan is het in ieder geval onze eigen rommel, en dat scheelt een hoop....

Groetjes Anneke

Bedenktijd....

Toen ik vorige week lid werd van de fitness en mijn lidmaatschapsgeld moest betalen kreeg ik te horen dat ik vijf dagen bedenktijd had. Als ik plotseling besloot toch niet lid te willen worden kon ik me binnen vijf dagen terugtrekken en zou ik al mijn geld terugkrijgen. Nu is de fitness niet eens zo heel erg belangrijk, en het bedrag dat ik moest betalen was niet eens zo heel erg groot. Als je een levensbelangrijke beslissing maakt denk ik dat het nodig is dat je tijd krijgt om er echt over na te denken. Om te bedenken of dit echt is wat je wil. Vandaar dat ik erg geschokt ben over de recente veranderingen in het ziekenhuis waar ik werk. We begeleiden daar zwangere meisjes/vrouwen bij het maken van een goede oplossing voor hun ongewenste zwangerschap. De meeste meiden die komen zijn doorverwezen door een lokale kliniek omdat ze hebben aangegeven dat ze een abortus willen. Als ze dan is het ziekenhuis kwamen kregen ze van ons altijd groepscounseling waarin ze uitleg kregen over het hele proces van abortus maar ook over de andere mogelijkheden die er voor hen zijn. Daarna kregen ze begeleidingsgesprek waarin we luisterden naar hun persoonlijke verhaal om zo echt de best passende hulp aan te kunnen bieden. Vervolgens gingen de meiden naar huis en hadden ze nog een paar dagen de tijd om alles tot ze door te laten dringen om daarna echt hun keuze te laten maken.

In Zuid Afrika worden 2^e trimesterabortussen(12 tot 20 weken) uitgevoerd door een arts, 1^e trimester (tot 12 weken) abortussen kunnen gedaan worden door een gekwalificeerd verloskundige. De verloskundige die het in ons ziekenhuis doet heeft er haar baan van gemaakt en gaat elke dag van de week naar een ander ziekenhuis in Kaapstad om daar abortussen uit te voeren. Per abortus die ze doet krijgt ze een bepaald bedrag dus voor haar is het heel aanlokkelijk om veel abortussen te doen. Om deze reden kon ze ons niet uitstaan omdat we volgens haar aan broodroof doen door meiden nog eens extra te laten nadenken over hun keuze waardoor ze niet altijd terug komen. Het hing al een tijdje in de lucht maar sinds vorige week heeft ze haar zin. De meiden die onder de twaalf weken zwanger zijn komen het ziekenhuis in, krijgen een beetje uitleg en daarna gelijk hun pil die de abortus aan de gang zet. En daar zitten de meiden dan, nog onzeker of ze het echt wel moeten doen, elkaar erdoorheen slepend en zo elkaars beslissing beïnvloeden door groepsdruk. De 5 minuten tussen het praatje in het moment dat je de pil krijgt kun je moeilijk bedenktijd noemen. In het oude systeem hadden ze tussendoor nog een paar dagen tijd om er met ouders of hun vriend over te praten, nu wordt het zo maar even tussendoor gedaan om er zo snel mogelijk vanaf te zijn. In een achterafgang van het ziekenhuis want de schaamte is groot. Gelijk erna worden de meiden naar huis gestuurd, geen gesprek, geen begeleiding. We hebben wijsheid nodig om te weten hoe we met deze verandering om moeten gaan. Het is fijn dat we nu meer tijd hebben om in de meiden met een 2^e trimesterzwangerschap te steken, maar ik denk dat de eerdergenoemde meiden ook veel hulp nodig hebben. Juist nu het allemaal zo snel gaat dat ze achteraf pas goed kunnen nadenken over wat er gebeurd is. Het maakt me boos dat ik 5 dagen lang bedenktijd krijg voor een fitnessabonnement, en dat jonge meiden, wanhopig en in shock nog geen 5 minuten de tijd krijgen om te bedenken of ze echt wel een abortus willen….

Elke dag huwelijksreis...

Van verschillende kanten krijg ik te horen dat ik nodig wat moet schrijven, en ik moet zelf ook eerlijk toegeven dat ik voor mijn doen de blog een beetje verwaarloosd heb de laatste weken. Ik vind wel dat ik wel een heel goede reden had. Ik ben van plan om maar een keer in mijn leven te trouwen dus die ene keer wil ik dan al mijn aandacht geven.

Ondertussen zijn Hartmut en ik, na een heerlijke tijd vol met familie-qualitytime, vrienden, goede gesprekken, mooie landschappen en ontelbaar veel andere zegeningen terug in Kaapstad. Terug aan het werk, terug naar het normale leven. Maar zo normaal is het natuurlijk niet, nu ik ineens geen medevrijwilligers als huisgenoot heb maar nu ik een flat deel met Hartmut… Iedere dag voelt nog een beetje als huwelijksreis.

Ik ben ondertussen ook weer begonnen met werken. Raar om van mijn roze wolk ineens weer de rauwe, harde realiteit te komen waarin de meeste van mijn cliënten leven. Mijn leven is misschien een groot feest geweest de afgelopen weken, het leven van de meeste mensen is gewoon door gegaan. Verkrachtingen, geweld, ongewenste zwangerschappen en alle bijkomende onzekerheden zullen nooit ophouden. Kerst of geen kerst, mensen hebben het zwaar. In het ziekenhuis waar we werken was een nieuwe ontwikkeling die me aan het denken zet. Wat is echt belangrijk, waar gaat het om in dit leven? Volgende week zal ik er een blog over schrijven.

Voor nu stop ik, heel veel liefs

Anneke

Anneke Jagau....

Dag lieve mensen, het leven van een pasgetrouwde vrouw is zwaar en ik heb het veel te druk om een blog te schrijven, vandaar alleen een paar foto's om iedereen mee te kunnen laten genieten van de geweldige dag die Hartmut en ik samen met onze familie en vrienden mochten beleven. Het was fantastisch!

Liefs Anneke

Ps: zo zwaar is mijn leven niet hoor.... ik geniet van het getrouwd zijn!

Een trotse moeder!

Op mijn blog schrijf ik veel verhalen over ellende en onrecht, maar soms mag het nieuws ook wel eens gewoon leuk en goed zijn. Op de foto sta ik samen met Nansley en haar dochtertje Chantelle. Een paar maanden geleden kwam een onzekere Nansley mijn spreekkamer binnen gelopen. Ze was zwanger, en haar vriend had haar verteld dat hij bij haar weg zou gaan als ze het kindje zou houden. Ze was gek op haar vriend en had bovendien niemand anders om financieel op terug te vallen. Daarom leek een abortus haar de beste oplossing. Na een tijdje praten begon ze ontroostbaar te huilen en snikkend vertelde ze me dat ze eigenlijk helemaal geen abortus wilde maar dat haar vriend haar er min of meer toe dwong. Ik vertelde haar over hoe we haar konden helpen en wat eventueel andere opties voor haar zouden kunnen zijn. De foto laat het resultaat zien van het lange gesprek en de vele ontmoetingen die we erna hadden. Een trotse moeder met een mooi klein meisje. Tijdens haar zwangerschap kwam ze vaak bij me langs om gewoon even te kletsen. Het was mooi om te zien hoe tijdens haar zwangerschap dat onzekere meisje dat ik had leren kennen veranderde in een zelfbewuste jongedame die precies weet wat ze wil. Haar vriend is bij haar terug, en werkt hard om het kleine gezinnetje te onderhouden. Ze heeft het niet gemakkelijk maar is wel gelukkig. En samen willen ze er alles aan doen om hun kleine meisje alles te geven wat ze nodig heeft!

Echte mannen...

Terug op de werkvloer, terug naar de schokkende verhalen. Zuid Afrika is het land met de meest gerapporteerde verkrachtingen ter wereld. Niet bepaald een statistisch feitje om trots op te zijn. Gisteren praatte ik met een van de verpleegkundigen in het ziekenhuis die leiding geeft aan het ‘rape centre’(hulpverleningscentrum bij verkrachtingen) in het ziekenhuis, een van de 4 centra in Kaapstad. Ze vertelde me dat het er zo ontzettend druk was en dat ze het eigenlijk niet meer aan kunnen. 240 vrouwen per maand, terwijl ze daar eigenlijk maar het topje van de ijsberg te zien krijgen. Naar schatting wordt slechts 10 % van de verkrachtingen bij de politie aangegeven, de rest van de vrouwen (en soms mannen) schamen zich te erg, willen het niet aangeven omdat het om een familielid gaat of denken dat ze niet geloofd gaan worden omdat veel mensen nog altijd zeggen dat ‘het slachtoffer het er met flirterig gedrag wel naar gemaakt zal hebben’. Niet aangeven betekend ook dat er geen medische nazorg is en dat er geen HIV en zwangerschapstest gedaan wordt. En dat zie ik vaak terug in de praktijk. Meiden die hun verkrachting psychologisch ontkenden tot een dikke buik dat voor hen onmogelijk maakt. En dan is de verkrachting vaak al zo lang geleden dat het meisje geen andere keus heeft dan te bevallen van een kind van de man die ze het meeste haat.

Onderzoek heeft alarmerende cijfers naar voren gebracht. In Zuid Afrika geeft 1 op de 3 vrouwen aan te zijn verkracht en 1 op de 4 mannen zegt wel eens iemand te hebben verkracht. Wat voor hulp moet daar gegeven worden? Zwaardere straffen? Meer politieagenten om de daders op te sporen? Minder vrijheid voor meiden? De overheid is op dit moment bezig met een campagne tegen huishoudelijk geweld en geweld tegen vrouwen en kinderen. Het is moeilijk om te weten wat de juiste aanpak is. Mbuyiselo Botha, van het Zuid Afrikaanse Mannen Forum zegt ‘Ik denk dat het niet per se een cultureel probleem is. Ik denk dat het veel te maken heeft met hoe we als mannen grootgebracht zijn. ‘ En daar ligt het probleem. Veel jongens groeien op zonder vaders, zonder ooms, zonder volwassen mannen in hun leven. Het ontbreekt ze aan goede rolmodellen en bij gebrek aan beter spiegelen de jongens zich aan de gangsters en R&B sterren die het meest mannelijk lijken. En in dat wereldje lijkt het haast vanzelfsprekend dat geweld en seks een belangrijke plaats hebben in het leven van een echte man.

Dus, bij dezen een uitnodiging aan het adres van alle mannen die willen werken aan een beter Zuid Afrika; wees een rol model in het leven van een Zuid Afrikaanse jongen. Laat hem zien hoe je stoer kunt zijn zonder te vloeken en geweld te gebruiken, leer hem dat meisjes nee bedoelen als ze nee zeggen en laat hem weten, laat hem voelen dat hij veel te waardevol is om met zijn leven en dat van anderen te spelen!

Anneke

Terug thuis....

Ik was van plan om terwijl ik in Nederland was een blog te plaatsen. Ik had daar immers overal de beschikking over draadloos internet (In bed, in bad en in de trein…) en het leek me dus niet zo’n moeilijke taak. Niets bleek minder waar, ik had het zo druk met mensen ontmoeten, presentaties geven, genieten van het Nederlandse weer en dingen voorbereiden voor de bruiloft dat ik er helemaal niet aan toe gekomen ben. En nu ben ik terug in Zuid Afrika waar ik alleen internet heb als ik op kantoor ben (vandaag dus voor de eerste keer) Dinsdag ben ik, na een paar interessante vluchten aangekomen op het vliegveld in Kaapstad. Daar werd ik door Hartmut verstopt achter een mooi boeket met rozen opgewacht. Het was heerlijk om hem weer te zien. Woensdag hebben we gelijk maar weer de dag doorgebracht op Home Affairs, om een visum aan te vragen. Deze keer geen vrijwilligersvisum maar een ‘echtegenoten vergunning’, dat klinkt toch wel leuk! Gisteren weer aan het werk in het ziekenhuis en vandaag kantoorwerk en staffmeeting.

Ik wil iedereen bedanken voor de geweldige tijd die ik heb gehad in Nederland/België, ik heb er ontzettend van genoten en ben nu vol energie en motivatie voor een nieuw seizoen hier, het seizoen van het getrouwde leven. Dus, maak uw borst maar nat voor nieuwe blogs over mijn werk en leven hier in Zuid Afrika, ik heb er zin aan!

Liefs Anneke

Een weekendje aan zee...

Dit weekend waren Astrid en ik een weekendje weg met de meiden van de meidenclub die ik hou op de farm waar we werken. Als je de eerste keer op de farm komt lijkt het een vriendelijke plaats. Kippen scharrelen in het rond, mensen zitten buiten in het zonnetje en overal speen kinderen. Maar schijn bedriegt. Als je naar de mensen luistert hoor je verhalen over alcoholmisbruik, fysiek geweld en vechtpartijen. De moeders liggen vaak buiten hun kater uit te slapen terwijl de kinderen het werk doen en op hun jongere broertjes en zusjes passen. De kinderen hebben een chronische leerachterstand. Als ze geen zin hebben om naar school te gaan, gaan ze gewoon niet en toen ze vorige week hun rapporten kregen en die vol trots aan me laten zien was het moeilijk om er iets positiefs over te zeggen. De meesten hadden een keurig rijtje onvoldoendes en alleen een enkele slimmerik had een of twee voldoendes weten te halen. Hygiëne staat ook niet erg hoog op het lijstje van prioriteiten en vaak zijn de kinderen ziek vanwege dingen die prima voorkomen hadden kunnen worden als er een betere hygiëne zou zijn.

Mijn idee bij het organiseren van dit weekend was om de meiden een beetje rust te geven, ze even uit de negatieve dagelijkse sleur te halen en om ze te helpen met het nadenken over dromen. Om ze een weekendje vol verwennerij, leuke activiteiten en welverdiende ontspanning te geven. We hadden 5 tienermeiden, 2 peuters en een baby mee. Ik had gezegd dat ze hun kinderen mee mochten nemen als ze nog borstvoeding kregen en aangezien kinderen van een jaar of 4 hier nog rustig even aan de borst komen sabbelen als ze honger hebben, of gewoon als ze even dicht bij mamma willen zijn, hadden we 3 kinderen mee. Alleen de twee jongste meiden hebben zelf nog geen kind.

Het was een heerlijk weekend. Ons huisje was 200 meter van de zee af en we hebben heel wat uurtjes op het strand doorgebracht, ochtendgymnastiek gedaan, lekker gegeten, voor onszelf gezorgd met gezichtsmaskertjes, een filmavond gehouden, Bijbelstudie gedaan en, het hoogtepunt voor de meeste meiden, was een workshop cupcake-versieren, gegeven door een vriendin van mij. We hadden veel aandacht voor positief zijn, positief over jezelf en over elkaar. Een van de dingen die mij het eerste opviel toen ik op de farm was, was de grove taal en het vele schelden. Dat was dit weekend verboden en in plaats daarvan hadden alle meiden een blad waar ze complimenten voor elkaar moesten opschrijven. Dit bleek niet gemakkelijk maar achteraf was het natuurlijk wel heel leuk om een blad vol complimenten over jezelf te krijgen.

Toen het weekendje afgelopen was vroeg ik waar de meiden het meest van genoten hadden, en wat me trof was dat het niet het materiële was, niet de verwennerij… maar de rust. De rust om een eindje te kunnen lopen zonder altijd kinderen om je heen te hebben die aandacht moeten hebben, de rust om iets te doen zonder dat iemand anders op je begint te schelden, de rust om een klusje af te kunne maken zonder dat je moeder (of je tante, of je buurvrouw, of je….) al begint te drammen omdat het niet snel en goed genoeg is. Hoewel een weekend maar een weekend is hoop ik dat het toch een blijvende positieve impact op de meiden heeft, dat ze weten dat ze waardevol zijn, dat ze dromen mogen hebben, dat ze weten dat ze niet hoeven te schelden om hun zin te krijgen. Dat Astrid en ik goede rolmodellen voor hen hebben kunnen zijn…

Deze week ben ik van alles aan het afronden. Zondagavond vlieg ik terug naar Nederland en ik kan haast niet wachten om eindelijk mijn familie en vrienden weer te zien!

Getrouwd!!!.... nouja, een beetje dan...

Afgelopen woensdag was heel speciaal voor ons. Hartmut en ik zijn op voor de wet getrouwd. Het was een fantastische avond, veel specialer dan we allebei verwacht hadden, met dank aan onze lieve vrienden van onze bijbelstudiegroep. We hadden verwacht gewoon even handtekeningen te zetten, en dan door te gaan met de gewone gang van zaken maar het werd een avond die we niet snel zullen vergeten. Het begon al met de mooie beetle (de huurauto waarmee Astrid door Kaapstad scheurt), daarna heerlijk eten, mooie bloemen, veel kaarsen en lieve, mooie woorden. Vanaf woensdag ben ik dus Anneke Jagau...

Ik heb al veel vragen gekregen dus bij dezen de antwoorden. In Zuid Afrika mag een dominee je voor de wet trouwen als hij daar een vergunning voor heeft, je hoeft dus niet naar het stadhuis toe te gaan. Je mag trouwen op een plek naar keuze, als er maar een dak boven is, dus zelfs een prieeltje in een park is goed. We hebben het nu al gedaan omdat de kantoren in Namibie waar we het eigenlijk hadden willen doen vlak voor de bruiloft, rond kerst anderhalve maand gesloten zijn. Een andere reden waarom het handig was om het eerder te doen is dat ik nu gelijk bezig kan met het aanvragen van een relatives-permit in plaats van een vrijwilligers visum, dit permit is veel gemakkelijker om te krijgen, langer geldig en goedkoper. We wonen nog niet samen, dat doen we pas in December na de echte bruiloft. We hebben al wel een huisje, vanaf 1 januari, waar we heel blij mee zijn.

Het is al weer vrijdag, straks begint het weekend waarin ik van plan ben om Astrid alle mooie kanten van Kaapstad te laten zien, genieten! En natuurlijk moeten we wat dingen voorbereiden voor de echte bruiloft in december, want trouwen doe je maar 1, euhm... 2 keer ;)

Liefs Anneke Jagau