Gezocht: 100.000 prostituees...

Nog 51 dagen, 8 uur, 30 minuten en 53 seconden voor het WK begint. Je kan er niet echt omheen. In de kranten, in de supermarkt en gewoon langs de kant van de weg, overal zijn aftelkalenders die je tot op de seconde precies vertellen hoe lang het nog duurt voor Zuid Afrika wordt overspoeld door voetballiefhebbende toeristen. Extra hotels worden gebouwd, nieuwe buslijnen worden aangelegd en winkels en restaurants slaan grote voorraden in om in alle behoeften van de toeristen te voorzien. De geschiedenis heeft helaas laten zien dat bij dergelijke grote sport evenementen ook een andere behoefte groeit. Gisteravond zijn Hartmut en ik naar een avond over Human Trafficking geweest. Tijdens het WK verwacht men een extra grote vraag naar prostitutie en andere vormen van seksuele uitbuiting. Prostitutie is illegaal in Zuid Afrika maar wordt, zoals in de meeste andere landen, op grote schaal bedreven. De prostituees zijn dit meestal niet uit vrije wil maar zijn vaak het slachtoffer van human trafficking of, in het Nederlands, mensenhandel. Een van de snelst groeiende criminele activiteiten. Het is namelijk erg lucratief,alleen handelen in drugs of wapens brengt meer geld op. Daar komt nog bij dat je drugs en wapens maar een keer kan verkopen terwijl je mensen dag na dag voor je kan laten werken. Om een zo goed mogelijk kosten/baten plaatje te hebben zijn er tegenwoordig zelfs veel criminele bendes die van drugs smokkelen overgaan op het smokkelen van mensen. Iedere minuur wordt er ergens op de wereld iemand tegen zijn of haar wil over een grens gesmokkeld om in een ander land uitgebuit te worden. Dat is iedere dag 5 jumbojets vol met mensen! Het overgrote deel bestaat uit vrouwen en meer dan de helft is minderjarig. Deze mensen werken als arbeider, als huishoudster en in veel gevallen als prostituee. In Zuid Afrika alleen al zijn naar schatting 30000 minderjarige prostituees aan het werk. Dit zijn vaak jonge meiden, 12, 13 jaar. Soms komen ze via een loverboy in de prostitutie terecht, soms worden ze door hun familie verkocht en in sommige gevallen worden jonge vrouwen gewoon ontvoerd. Dit maakt dat niemand echt veilig is. Men schat dat er 100.000 extra prostituees ‘nodig’ zijn voor het WK. Ouders worden daarom gewaarschuwd om hun kinderen niet alleen in winkelcentra of andere openbare plaatsen rond te laten lopen omdat dit vaak de plekken zijn waar bendes hun slachtoffers uitzoeken. De meiden waar ik les aan geef zijn extreem kwetsbaar. Armoede en afkomstig zijn uit een gebroken familie zijn de twee grootste risicofactoren om slachtoffer te worden, een plaatje waar de meiden precies in passen. De informatieavond heeft me dan ook extra aangemoedigd om deze meiden weerbaar te maken in een samenleving waar het gevaar op de loer ligt. Ik heb gepraat met mensen van de organisatie die hier specifiek mee bezig zijn en het ziet er naar uit dat we met hen gaan samenwerken!

In mijn werk zie ik ook een andere kant van de prostitutie. Ik kan natuurlijk alleen maar vermoeden maar soms kom ik meiden tegen die voor hun 4^de of zelfs 5^de abortus komen. Als je vraagt hoe ze zwanger zijn geworden geven ze een vaag antwoord. Ze kunnen niet echt zeggen of ze een relatie hebben Vaak hebben die meiden een ‘vriendje’ bij zich dat weinig emotie toont, de abortus doet hem niets. En natuurlijk doet het hem niets, hij is alleen maar blij dat zijn werknemer van deze zwangerschap af is, dan kan ze tenminste weer werken. Het enige wat hij wil weten is hoe lang de ziekenhuisopname duurt….

Natuurlijk kan ik alleen maar vermoeden, maar cijfers liegen niet. Ik bid voor wijsheid en bewogenheid in Zuid Afrika. Dat we met iedereen samen kunnen werken aan een veilig WK. Niet alleen voor de toeristen maar juist voor de inwoners van dit mooie land

Ja, natuurlijk!

Het afgelopen weekend zijn Hartmut en ik naar Namibië geweest. Hartmut had me wijs gemaakt dat het was om Pasen met zijn ouders te vieren. Omdat ik het heel erg leuk vind om tijd met zijn familie door te brengen had ik daar geen probleem mee. Wat ik niet wist was dat Hartmut eigenlijk hele andere plannen had. Zaterdagmiddag vertelde hij me dat hij een verassing voor me had en dat ik warme kleren mee moest nemen. Zijn ouders brachten me naar de buurman, hij zou later komen. Daar dronken we een biertje en ineens vroeg de buurman of ik zin had om met hem een vlucht te maken in zijn Microlite (een klein open vliegtuigje). Natuurlijk zei ik daar geen nee op en even later vloog ik over de farm. Ik genoot van het uitzicht, van de zonsondergang, van de dieren die ik zag. Dit was de beste verassing ooit! Tot we over het huis vlogen en de verassing nog veel beter werd. Op de grond zag ik mega letters die schreven ’60 Cows, will u marry me?’ (60 koeien, wil je met me trouwen?). Ik was sprakeloos en hoefde niet over na te denken, natuurlijk wil ik met hem trouwen! Na de landing reden zijn ouders me naar een plek waar Hartmut een mooie tafel had klaargemaakt. Kaarsen, een knapperend vuurtje en de schitterende sterrenhemel maakten het plaatje compleet. Daar vroeg hij me officieel en kon ik eindelijk ja zeggen tegen de man van mijn dromen! De koeien kan hij houden, ik heb voor mijn vader een mooie koe van kraaltjes gekregen…

Nu kan ik naast mijn werk me bezig houden met de voorbereidingen van onze bruiloft die in December in Namibië zal zijn… leuk!

Dagelijks leven...

Ik heb zo veel dat ik graag wil vertellen over mijn werk dat ik vergeet dat mensen ook graag willen weten over hoe het persoonlijk met me gaat. Dus nu een persoonlijke blog zodat iedereen op de hoogte is. Na een paar maand aan het werk te zijn hier in Kaapstad kan ik nog steeds zeggen dat het heel erg goed gaat met mij. Hoewel het werk soms moeilijk is vind ik het enorm uitdagend en geniet ik van iedere dag. Ik heb superleuke collega’s en het is fijn om als een team samen te kunnen werken. Ik woon in Pinelands, een rustige wijk niet al te ver van het centrum van Kaapstad, samen met 3 Zuid Afrikaanse collega’s. De meeste vrijwilligers wonen in een ander huis dicht bij het strand met een fantastisch uitzicht op de Tafelberg. Schitterend om daar te wonen maar omdat het heel ver bij Hartmut vandaan is en omdat het een heel rijke wijk waar ik elke keer het gevoel krijg in een ‘nepwereld’ te zijn heb ik er voor gekozen om in het andere huis van YfC te wonen. En het is er heerlijk, ’s ochtends voor we met de auto naar het werk vertrekken ga ik vaak een rondje hardlopen. Ik kom dan kinderen tegen in hun mooie schooluniform, geniet van het uitzicht op de Tafelberg en kom helemaal tot rust. Naar het kantoor is, afhankelijk van het verkeer 15 minuten tot een uur met de auto. Ik heb daar een bureau en daarvandaan bel ik cliënten, heb ik counselingsessies en werk ik aan administratie-dingen. Ik werk gelukkig lang niet altijd op kantoor, ik ben 2 dagen in de week in het ziekenhuis en 1 dag in de week werk ik op een school.

Hartmut is begonnen met zijn master. Hij heeft het heel erg naar zijn zin, anders dan in Europa heeft hij bij de master geen college’s maar is hij fulltime onderzoeker en lesassistent. Hij heeft ook erg leuke collega’s waar we in de weekenden vaak dingen mee doen. Naast het werk is er ook genoeg te doen in Kaapstad. Alle omliggende bergen nodigen uit tot lange klim en klauterwandelingen met schitterende uitzichten. Aangezien Kaapstad aan twee oceanen ligt zijn er ontzettend veel mooie stranden en ook in de stad zelf is er cultureel gezien genoeg te doen. Concerten, tentoonstellingen en musea… we zijn er nog haast niet aan toe gekomen aangezien het zo lang we hier zijn heerlijk zomerweer geweest is. Ik hoor dat bij jullie de lente aan de deur klopt, bij ons komt de herfst er aan. Mooie gekleurde bladeren aan de bomen, eekhoorntjes en veel rijpe vruchten. Ik heb zonet guave jam gemaakt van guaves uit onze tuin.

De foto’s zijn niet alleen maar mooie plaatjes maar geven een kijkje in mijn leven. Vlnr en van boven naar onder. Het huis waar ik woon, mijn collega’s en ik, uitzicht op het gedeelte van Kaapstad waar ik woon vanaf ‘Devils Peak’, met Hartmut en een paar van zijn collega’s bij Kaap de Goede Hoop, genieten van het uitzicht van een berg in Kylemore, het ziekenhuis waar ik werk, kaap de Goede Hoop, Ik op het strand bij Muizenberg en een mooi plaatje van de Indische Oceaan.

Heel veel liefs van een genietende Anneke!

Baby's redden....

Toen ik Uganda was liep ik onder andere stage op een afdeling voor gynaecologische spoedgevallen. Hier zag ik veel jonge meiden die in levensgevaar waren na het uitvoeren van een illegale abortus en ik schreef na aanleiding daarvan een blog waarin ik mezelf afvroeg of het beter is als abortus legaal gemaakt wordt. Nu, een jaar later werk ik in Zuid Afrika als counselor in een abortuskliniek en word ik weer aan het denken gezet. In Zuid Afrika is abortus sinds 13 jaar legaal en sindsdien zijn er 900.000 zwangerschappen beëindigd. Zwangerschappen zoals die van Rose, een mooi meisje van 23 jaar. In december wilde ze op familiebezoek gaan bij haar oom en tante die ver weg wonen. Ze had geen geld voor de bus en daarom ging ze liften, net zoals veel van haar vriendinnen altijd doen. Helaas hadden de mannen die haar meenamen geen goede bedoelingen. Toen ze bijna bij de plaats van bestemming waren parkeerden ze de auto langs de weg en eisten ze een ‘betaling’ voor de lift in de vorm van een verkrachting. Hoewel ze zeer geschokt was besloot Rose niemand iets te zeggen. Haar menstruatie bleef uit en ze kocht een zwangerschapstest. Ze bleek zwanger te zijn en een abortus leek de enige optie. In het ziekenhuis kwam ik haar tegen, ik vroeg waarom ze een abortus wilde en ineens kon ze het niet meer aan. Ze barstte in huilen uit en was ontroostbaar. Ze vertelde haar vreselijke verhaal. Ik ben de enige die het weet en voorlopig ook de enige die het zal weten. Ze is nog niet klaar om het verder te vertellen. Ze voelt zich schuldig over de abortus maar weet dat er geen weg meer terug is.

Drie procent van alle abortussen in Zuid Afrika hebben een medische reden of zijn na aanleiding van een verkrachting. De overige 97 procent? Socio-economische redenen… In sommige gevallen betekent dit puur gemakzucht en is de abortus gewoon een manier van contraceptie. In andere gevallen is er een vreselijk verhaal en zijn de redenen die opgegeven worden absoluut geen smoesjes. Nog steeds vind ik abortus geen goede oplossing, maar in sommige gevallen is het wel de beste. Ik denk bijvoorbeeld aan Sarah, 24 jaar, en moeder van twee kinderen waar ze maar net genoeg eten voor heeft. Ze heeft een paar weken geleden uitgevonden dat ze HIV positief is. Zij is haar echtgenoot altijd trouw gebleven en ze weet dus zeker dat ze het virus van hem gekregen heeft, hij weigert echter voor een test te gaan en beschuldigd haar van vreemd gaan. Hij zegt dat het kind niet van hem is en dat hij bij haar weg zal gaan als ze het kind houdt. Wat moet ze doen? De baby houden, waardoor haar man weg zal gaan en zij alleen voor de zorg van haar twee kinderen komt te staan? Of de baby laten aborteren. Haar relatie zal hiermee niet gered zijn maar haar man blijft in ieder geval bij haar om zorg te dragen voor de kinderen.

Alle ‘baby’s redden’ is niet mijn hoofddoel. Ik wil abortus niet afschaffen. Een paar jaar geleden besloot Sandida na een counseling door een van mijn collega’s dat ze haar kindje wilde houden. Haar situatie financieel was niet al te best maar YfC ging haar de eerste twee jaar helpen zoals ze altijd doen met moeders die hun kindje houden. Nu is het 3 jaar later, een paar week geleden belde ze op, ze was ten einde raad. Ze had helemaal geen geld meer, haar kindje had al een paar dagen niets anders gegeten dan een beetje olie en een mengsel van water, suiker en zout. Is dat de oplossing? Abortus verbannen en mensen een kindje laten krijgen waar ze niet voor kunnen zorgen?

In een ideale wereld gebruik iedereen die niet zwanger wil worden een manier van anticonceptie die 100% betrouwbaar is. Maar in deze gebroken wereld waar zo veel onwetendheid, leugens en mythen bestaan moet er helaas soms gekozen worden tussen twee kwaden. En daarvoor is wijsheid nodig. Ik nodig degene die dit in pacht heeft uit om mij te emailen om te zeggen wat er hier moet gebeuren…. In de tussentijd doe ik mijn best om mensen zo goed mogelijk voor te lichten over hun mogelijkheden en probeer ik jonge meiden ervan te overtuigen om verstandige keuzes te maken in hun relaties.

Nieuwsbrief online!

De eerste versie van de tussen-onzin-en-idealisme-nieuwsbrief is online!
Klik hier voor meer informatie en een paar foto's...

Fijn weekend, liefs Anneke

Why are boys so stupid...?

Nee, dit is geen vraag van mijn kant, maar een vraag van de meiden waar ik elke week les aan geef. We praten over relaties, seksualiteit, jongens en hoe God naar hun kijkt. Tijdens de les staat er altijd een doos in de klas waar de meiden anoniem hun vragen in kunnen stoppen waar wij dan de volgende week een antwoord op geven. Sommige vragen zijn aandoenlijk (Hoe weet je dat je verliefd bent?), anderen serieus (kan je zwangerw orden als je voor de eerste keer gemeenschap hebt?) en anderen ronduit tragisch (Mag je nee zeggen als iemand dingen met je wil doen die je eigenlijk niet wilt?). Het is leuk om te zien hoe de meiden mij vertrouwen en hoe ze uitkijken naar het 'meidenuurtje'. Ik kijk er zelf ook altijd heel erg naar uit.

Voor de rest gaat het ook goed met mij. Het is druk op het werk maar dat is goed. In de weekenden hebben we alle tijd om te ontspannen. Ik heb al heel wat leuke uitstapjes gemaakt. Afgelopen weekend ben ik naar Kaap de goede Hoop geweest, de week ervoor hebben we een berg beklommen en gekampeerd, we gaan vaak naar het strand en er zijn nog een heleboel andere mooie en leuke dingen die we nog willen zien en doen! Dus wat werk en ontspanning betreft, voorlopig kan ik hier nog niet weg...
Liefs Anneke

100 presidentsvrouwen...

Vanochtend gehoord op de radio;  er zijn veel presidentsvrouwen die goed werk doen in hun land. Zo zet Carla Bruni zich in voor toegankelijkheid van cultuur en educatie in haar land en is Michelle Obama hard bezig met een campagne tegen obesitas bij kinderen. Zuid Afrika heeft zo veel problemen dat het maar goed is dat Zuma, de huidige president, 3 vrouwen heeft dan kunnen ze zich samen sterk maken om ál die problemen op te lossen….

Hier in Zuid Afrika is iedereen druk bezig met de voorbereidingen voor het komende WK. Elke krant en ieder tijdschrift schrijft erover. Er wordt met man en macht gewerkt om de infrastructuur en accommodatie in orde te krijgen. Wegen worden hersteld, hotels krijgen een nieuw likje verf en het land is op zijn mooist. Het land verwacht tijdens het WK 3 miljoen bezoekers die een geweldige ervaring zullen hebben. Mooie hotels, schitterende natuur, goede transportmogelijkheden en vriendelijke mensen, want dat is Zuid Afrika. Wat de meeste van die 3 miljoen mensen niet zullen zien is het Zuid Afrika waar ik werk. Het Zuid Afrika dat aan 100 presidentsvrouwen die ieder aandacht vragen voor een specifiek probleem nog niet genoeg zou hebben.  

Gisteren ben ik begonnen met les geven op een school. En lessenserie over identiteit, seksualiteit en relaties. De school is in Belhar, een arme suburb van Kaapstad waar veel jongeren dagelijks te maken hebben met drugs, alcoholmisbruik en mishandeling. Een zeer veel voorkomend probleem is het zogenaamde ‘gangerism’, jongeren die zich aansluiten bij een gang om samen criminele activiteiten te ondernemen. De levensverwachting van een gangster is hooguit 30 jaar vanwege de vele gevechten, de drugs en de alcohol. De school waar ik werk gaf aan dat dit een van de grootste problemen binnen de school is.  Iedere dinsdag zal ik naar deze school toe gaan, ik  geef dan les aan de meiden, en Rosa, mijn collega zal er voor de jongens zijn. Naast de lessen zullen we ook een soort van vertrouwenspersoon zijn waar de jongeren heen kunnen met hun problemen. En dat zal nodig zijn. Gisteren gaf ik een introductie over de lessen, de klassen waren behoorlijk luidruchtig en het was lastig om ze echt stil te krijgen. Totdat ik begon over seksueel misbruik en de gevolgen die dat kan hebben, ineens werd het muisstil, de leerlingen keken me betrapt aan, alsof ik hun persoonlijke verhaal vertelde. Dit was een probleem dat ze allemaal kenden, waar ze allemaal, direct of indirect mee te maken hebben. Het zal een uitdaging zijn om op deze school te werken, om te weten wat ik moet zeggen en om de jongeren écht te helpen.

Liefs Anneke

Passport please...

‘Passport please’. Het is me al vaak gevraagd, op vliegvelden, bij inschrijvingen en bij groezelige Afrikaanse grensovergangen, maar nog nooit hebben die twee woorden me zo mooi in de oren geklonken als deze week. ‘Passport please’ betekend namelijk dat je papieren in orde zijn, dat er een einde is gekomen aan het lange wachten op een visum en dat ze je paspoort nodig hebben om er een sticker in te plakken. En daar was ik wel aan toe, na acht bezoeken aan home affairs, na uren afwachten en na het bedenken van vele ‘naar welk land reis ik als ik het land uit moet’-avonturen. Want ik was het behoorlijk zat om steeds weer naar dat grote, chaotische kantoor te gaan. En nog veel belangrijker, ik wil het land helemaal niet uit. Ik ben veel te blij om in een land, in een stad te zijn waar ik me thuis voel, waar ik het werk kan doen waar ik altijd van gedroomd heb, waar ik al mijn talenten kan gebruiken en waar werk, hoewel moeilijk en uitdagend, als een hobby voelt.

Ik ben hier nu twee weken en heb nu een behoorlijk idee van de verschillende projecten die Youth for Christ hier heeft en ik ben ook al lekker aan het werk. YfC doet veel in scholen, ze doen jeugdwerk in verschillende communities en  bij bijvoorbeeld SOS kinderdorp.

Ik werk in een sub-departement ‘ Options’. Tot nu toe waren dat allemaal min of meer losse projecten die soms wel en soms niet, afhangend van de voorkeur van de vrijwilligers die op dat moment in Kaapstad werkzaam waren draaiden. Wat de projecten met elkaar verbind was dat ze allemaal om jonge vrouwen en baby’s draaien . Nu zijn al die projecten bij elkaar gekomen en proberen we de netwerken tussen de verschillende projecten steviger te maken. Options werkt bijvoorbeeld samen met een baby-huis waar baby’s wachten op hun adoptie, ze werken in een huis waar zwangere tienermeisjes worden opgevangen, ze verzorgen counseling in een ziekenhuisafdeling waar abortussen puitgevoerd worden en ze werken op en afdeling voor premature baby’s waar ze vooral letten op het welzijn van de moeders, die hier samen met de baby’s opgenomen zijn.

Ik ben tot nu toe vooral actief in de abortuskliniek. Het bijzondere is dat we daar voor dat de vrouwen een definitieve keuze maken met de vrouwen kunnen en mogen praten. Het werk wat we daar doen is een beetje vergelijkbaar met het werk van de VBOK in Nederland. We lichten zwangere meiden en vrouwen voor over hun verschillende keuzemogelijkheden zodat ze een doordachte keuze kunnen maken over hun leven en over het leven van hun ongeboren kind. Als ze er voor kiezen om de baby te houden helpen we ze waar mogelijk, als ze de baby willen laten adopteren helpen we hen daar ook bij. Als ze kiezen voor een abortus is dat betreurenswaardig en ik vind het moeilijk om te accepteren maar ook dan helpen we ze door ze bij te staan voor en na de operatie, en ook voor begeleiding achteraf.
De verhalen die je hoort zijn soms hartverscheurend, en ik snap volledig dat sommige vrouwen het niet aan kunnen om een zwangerschap uit te dragen. Voor sommige  vrouwen is abortus een manier van anticonceptie, je hoopt dat je niet zwanger wordt, en als het toch gebeurd ga je voor een abortus. En dan zijn er vrouwen die er gewoon niets van snappen, die niet snappen wanneer je zwanger kan worden en die niet snappen hoe je je anticonceptiemethode precies gebruikt.  Het is een enorme uitdaging om al die vrouwen op een gepaste manier te begeleiden, maar ik vind het een mooie uitdaging. Gelukkig leer ik veel van mijn fantastische collega’s die enorm veel ervaring hebben.

De komende blogs zal ik proberen om meer inhoudelijk op het werk in te gaan en als iemand vragen , tips of opmerkingen heeft zijn e-mails meer dan welkom!

Liefs Anneke

Wachten op niets...

Dit is een heel bijzonder blog. Dit is namelijk de eerste blog geschreven vanuit het kantoor van YFC, mijn werkplek voor het komende jaar (de komende jaren?). Ik ben ook zeer verheugd jullie eindelijk mijn adres te kunnen meedelen.  (Hint..Hint…;) )

Anneke Sikkema
4 stella road
Montague gardens 7441
Cape town south africa

Vorige week zijn we na een schitterende reis aangekomen maar het lijkt alsof ik hier al weken ben. Er is dan ook veel gebeurd. We zijn voor Hartmut op kamerjacht gegaan en hebben ontdekt dat ‘kamer’ een relatief begrip is. Het kan een donker hol zijn waar vocht langs de muren druipt en waar het enige daglicht door een klein raampje komt, waar, om het allemaal nog een beetje spookachtiger te maken een groezelig gordijntje voor hangt dat als woonplaats dient voor vele spinnen. Maar het kan ook een schone kamer met bed en wastafel in een gezellig huis zijn… of iets er tussenin. Het is niet moeilijk om te raden waar Hartmut voor gekozen heeft.

Verder ben ik twee  keer naar Home Affairs geweest, ik denk dat dit door buitenlanders een van de meest gevreesde en gehate kantoren van de stad is. Hier moet ik mijn visum krijgen. Ik heb de papieren meer dan twee maand geleden ingeleverd en verwachtte dus dat alles klaar zou zijn als ik terug zou komen uit Namibië, ze beloofden 30 dagen en zelfs met het  Afrikaanse werktempo moet 2 maanden dan haalbaar zijn. Mijn eerste poging vorige week was om te huilen, na meer dan 3 uur wachten in een warm, overvol en lawaaierig kantoor mocht ik mijn bonnetje inleveren en gingen ze op zoek naar mijn aanvraag. Na 15 minuten kwamen ze terug om te zeggen dat het nog niet klaar was en dat ik een andere keer terug moest komen omdat het kantoor nu dicht ging. Wanneer het dan wel klaar was, hoe het kwam dat het nog niet klaar was en wanneer ik terug moest komen bleken zeer moeilijke vragen te zijn. De volgende dag ondernam ik vol goede moed mijn tweede poging.  Voor acht uur was ik op het kantoor, dat al behoorlijk vol was. Ik hoefde maar 15 minuten te wachten voor ik mijn bon kon inleveren en ze op zoek gingen naar mijn aanvraag. Ik wachtte, kletste wat met de mensen op me heen, wachtte, maakte een puzzel, wachtte, probeerde systemen uit te vinden om het allemaal een beetje efficiënter te laten gaan en wachtte nog meer…. Geduld is een schone zaak lijkt het motto te zijn van de  mensen die bij Home Affairs werken want alles gaat tergend traag. Heel af en toe loopt er iemand met een gevonden aanvraag nar buiten, een naam wordt afgeroepen, de betreffende persoon moet zijn paspoort inleveren om uiteindelijk de stempel te krijgen en moet dan weer wachten. Ondertussen wordt het kantoor steeds voller en lawaaieriger en is het steeds moeilijker om je eigen naam te horen, mocht je zo gelukkig zijn dat ze die afroepen. Na 4 uur wachten werd mijn naam eindelijk afgeroepen en vertelden ze me dat mijn aanvraag nog niet klaar was… na mijn verontwaardigde protest kreeg ik een telefoonnummer waar ik naar toe kan bellen om de status van mijn aanvraag te checken, maar ik krijg er geen gehoor. En een website… die niet werkt….. Ik zal me in de loop van de week maar weer aansluiten in de rij om een dappere nieuwe poging te ondernemen…  Ik vertrouw dat ik hem krijg, ik moet gewoon een lesje geduld leren.

Jullie hoeven trouwens geen medelijden met me te hebben,  ik heb het hier ontzettend naar mijn zin. Het werk lijkt fantastisch! De collega’s zijn super en ik heb ook al veel leuke dingen gedaan. Nu hebben we oriëntatie week, we gaan langs bij alle projecten, ze leggen ons dingen uit over cultuur en veiligheid en we worden goed voorbereid om hier straks aan het werk te gaan. Het is goed om hier eindelijk te zijn!

Terug naar Kaapstad...

Dinsdag gaat het dan eindelijk echt gebeuren. Hartmut en ik zullen de lange weg van Kaapstad naar Windhoek, die we in November gereden hebben in omgekeerde richting terug rijden en ons leven in Kaapstad zal eindelijk beginnen!
In de voorgaande blogs was denk ik al wel op te merken dat ik er ontzettend veel zin in heb... ik kan niet wachten om eindelijk aan het werk te gaan en om te doen waarvoor ik gestudeerd heb, waarvoor ik sponsors gezocht heb en waarvoor ik de vertrouwde dingen in Europa achter me gelaten heb.... En ondanks dat overvalt me nu ook een stukje weemoedigheid. Ik heb hier in Namibia twee heerlijke maanden gehad waarvoor ik Hartmuts familie ontzettend dankbaar ben. Ze hebben me overal mee naar toe genomen en zo heb ik veel bekende en minder bekende delen van het land gezien. De hartelijkheid waarmee ik ben opgenomen in de familie is bijzonder en ik zal deze twee maanden waarin ik helemaal tot rust ben gekomen, waarin ik veel geleerd heb en waarin mijn batterijen volledig zijn opgeladen nooit vergeten!  Het was de ideale start voor een nieuw leven vol uitdagingen en verassingen..


Elke, Reiner, Hartmut, Imke en Martin... Vielen Dank für die herrlichen Monaten!!