vrijdag 29 januari 2010

Passport please...

‘Passport please’. Het is me al vaak gevraagd, op vliegvelden, bij inschrijvingen en bij groezelige Afrikaanse grensovergangen, maar nog nooit hebben die twee woorden me zo mooi in de oren geklonken als deze week. ‘Passport please’ betekend namelijk dat je papieren in orde zijn, dat er een einde is gekomen aan het lange wachten op een visum en dat ze je paspoort nodig hebben om er een sticker in te plakken. En daar was ik wel aan toe, na acht bezoeken aan home affairs, na uren afwachten en na het bedenken van vele ‘naar welk land reis ik als ik het land uit moet’-avonturen. Want ik was het behoorlijk zat om steeds weer naar dat grote, chaotische kantoor te gaan. En nog veel belangrijker, ik wil het land helemaal niet uit. Ik ben veel te blij om in een land, in een stad te zijn waar ik me thuis voel, waar ik het werk kan doen waar ik altijd van gedroomd heb, waar ik al mijn talenten kan gebruiken en waar werk, hoewel moeilijk en uitdagend, als een hobby voelt.
Ik ben hier nu twee weken en heb nu een behoorlijk idee van de verschillende projecten die Youth for Christ hier heeft en ik ben ook al lekker aan het werk. YfC doet veel in scholen, ze doen jeugdwerk in verschillende communities en  bij bijvoorbeeld SOS kinderdorp.
Ik werk in een sub-departement ‘ Options’. Tot nu toe waren dat allemaal min of meer losse projecten die soms wel en soms niet, afhangend van de voorkeur van de vrijwilligers die op dat moment in Kaapstad werkzaam waren draaiden. Wat de projecten met elkaar verbind was dat ze allemaal om jonge vrouwen en baby’s draaien . Nu zijn al die projecten bij elkaar gekomen en proberen we de netwerken tussen de verschillende projecten steviger te maken. Options werkt bijvoorbeeld samen met een baby-huis waar baby’s wachten op hun adoptie, ze werken in een huis waar zwangere tienermeisjes worden opgevangen, ze verzorgen counseling in een ziekenhuisafdeling waar abortussen puitgevoerd worden en ze werken op en afdeling voor premature baby’s waar ze vooral letten op het welzijn van de moeders, die hier samen met de baby’s opgenomen zijn.
Ik ben tot nu toe vooral actief in de abortuskliniek. Het bijzondere is dat we daar voor dat de vrouwen een definitieve keuze maken met de vrouwen kunnen en mogen praten. Het werk wat we daar doen is een beetje vergelijkbaar met het werk van de VBOK in Nederland. We lichten zwangere meiden en vrouwen voor over hun verschillende keuzemogelijkheden zodat ze een doordachte keuze kunnen maken over hun leven en over het leven van hun ongeboren kind. Als ze er voor kiezen om de baby te houden helpen we ze waar mogelijk, als ze de baby willen laten adopteren helpen we hen daar ook bij. Als ze kiezen voor een abortus is dat betreurenswaardig en ik vind het moeilijk om te accepteren maar ook dan helpen we ze door ze bij te staan voor en na de operatie, en ook voor begeleiding achteraf.
De verhalen die je hoort zijn soms hartverscheurend, en ik snap volledig dat sommige vrouwen het niet aan kunnen om een zwangerschap uit te dragen. Voor sommige  vrouwen is abortus een manier van anticonceptie, je hoopt dat je niet zwanger wordt, en als het toch gebeurd ga je voor een abortus. En dan zijn er vrouwen die er gewoon niets van snappen, die niet snappen wanneer je zwanger kan worden en die niet snappen hoe je je anticonceptiemethode precies gebruikt.  Het is een enorme uitdaging om al die vrouwen op een gepaste manier te begeleiden, maar ik vind het een mooie uitdaging. Gelukkig leer ik veel van mijn fantastische collega’s die enorm veel ervaring hebben.
De komende blogs zal ik proberen om meer inhoudelijk op het werk in te gaan en als iemand vragen , tips of opmerkingen heeft zijn e-mails meer dan welkom!
Liefs Anneke

maandag 18 januari 2010

Wachten op niets...



Dit is een heel bijzonder blog. Dit is namelijk de eerste blog geschreven vanuit het kantoor van YFC, mijn werkplek voor het komende jaar (de komende jaren?). Ik ben ook zeer verheugd jullie eindelijk mijn adres te kunnen meedelen.  (Hint..Hint…;) )
Anneke Sikkema
4 stella road
Montague gardens 7441
Cape town south africa

Vorige week zijn we na een schitterende reis aangekomen maar het lijkt alsof ik hier al weken ben. Er is dan ook veel gebeurd. We zijn voor Hartmut op kamerjacht gegaan en hebben ontdekt dat ‘kamer’ een relatief begrip is. Het kan een donker hol zijn waar vocht langs de muren druipt en waar het enige daglicht door een klein raampje komt, waar, om het allemaal nog een beetje spookachtiger te maken een groezelig gordijntje voor hangt dat als woonplaats dient voor vele spinnen. Maar het kan ook een schone kamer met bed en wastafel in een gezellig huis zijn… of iets er tussenin. Het is niet moeilijk om te raden waar Hartmut voor gekozen heeft.
Verder ben ik twee  keer naar Home Affairs geweest, ik denk dat dit door buitenlanders een van de meest gevreesde en gehate kantoren van de stad is. Hier moet ik mijn visum krijgen. Ik heb de papieren meer dan twee maand geleden ingeleverd en verwachtte dus dat alles klaar zou zijn als ik terug zou komen uit Namibië, ze beloofden 30 dagen en zelfs met het  Afrikaanse werktempo moet 2 maanden dan haalbaar zijn. Mijn eerste poging vorige week was om te huilen, na meer dan 3 uur wachten in een warm, overvol en lawaaierig kantoor mocht ik mijn bonnetje inleveren en gingen ze op zoek naar mijn aanvraag. Na 15 minuten kwamen ze terug om te zeggen dat het nog niet klaar was en dat ik een andere keer terug moest komen omdat het kantoor nu dicht ging. Wanneer het dan wel klaar was, hoe het kwam dat het nog niet klaar was en wanneer ik terug moest komen bleken zeer moeilijke vragen te zijn. De volgende dag ondernam ik vol goede moed mijn tweede poging.  Voor acht uur was ik op het kantoor, dat al behoorlijk vol was. Ik hoefde maar 15 minuten te wachten voor ik mijn bon kon inleveren en ze op zoek gingen naar mijn aanvraag. Ik wachtte, kletste wat met de mensen op me heen, wachtte, maakte een puzzel, wachtte, probeerde systemen uit te vinden om het allemaal een beetje efficiënter te laten gaan en wachtte nog meer…. Geduld is een schone zaak lijkt het motto te zijn van de  mensen die bij Home Affairs werken want alles gaat tergend traag. Heel af en toe loopt er iemand met een gevonden aanvraag nar buiten, een naam wordt afgeroepen, de betreffende persoon moet zijn paspoort inleveren om uiteindelijk de stempel te krijgen en moet dan weer wachten. Ondertussen wordt het kantoor steeds voller en lawaaieriger en is het steeds moeilijker om je eigen naam te horen, mocht je zo gelukkig zijn dat ze die afroepen. Na 4 uur wachten werd mijn naam eindelijk afgeroepen en vertelden ze me dat mijn aanvraag nog niet klaar was… na mijn verontwaardigde protest kreeg ik een telefoonnummer waar ik naar toe kan bellen om de status van mijn aanvraag te checken, maar ik krijg er geen gehoor. En een website… die niet werkt….. Ik zal me in de loop van de week maar weer aansluiten in de rij om een dappere nieuwe poging te ondernemen…  Ik vertrouw dat ik hem krijg, ik moet gewoon een lesje geduld leren.
Jullie hoeven trouwens geen medelijden met me te hebben,  ik heb het hier ontzettend naar mijn zin. Het werk lijkt fantastisch! De collega’s zijn super en ik heb ook al veel leuke dingen gedaan. Nu hebben we oriëntatie week, we gaan langs bij alle projecten, ze leggen ons dingen uit over cultuur en veiligheid en we worden goed voorbereid om hier straks aan het werk te gaan. Het is goed om hier eindelijk te zijn!

zondag 10 januari 2010

Terug naar Kaapstad...


Dinsdag gaat het dan eindelijk echt gebeuren. Hartmut en ik zullen de lange weg van Kaapstad naar Windhoek, die we in November gereden hebben in omgekeerde richting terug rijden en ons leven in Kaapstad zal eindelijk beginnen!
In de voorgaande blogs was denk ik al wel op te merken dat ik er ontzettend veel zin in heb... ik kan niet wachten om eindelijk aan het werk te gaan en om te doen waarvoor ik gestudeerd heb, waarvoor ik sponsors gezocht heb en waarvoor ik de vertrouwde dingen in Europa achter me gelaten heb.... En ondanks dat overvalt me nu ook een stukje weemoedigheid. Ik heb hier in Namibia twee heerlijke maanden gehad waarvoor ik Hartmuts familie ontzettend dankbaar ben. Ze hebben me overal mee naar toe genomen en zo heb ik veel bekende en minder bekende delen van het land gezien. De hartelijkheid waarmee ik ben opgenomen in de familie is bijzonder en ik zal deze twee maanden waarin ik helemaal tot rust ben gekomen, waarin ik veel geleerd heb en waarin mijn batterijen volledig zijn opgeladen nooit vergeten!  Het was de ideale start voor een nieuw leven vol uitdagingen en verassingen..


Elke, Reiner, Hartmut, Imke en Martin... Vielen Dank für die herrlichen Monaten!!  

maandag 4 januari 2010

Reading the bushmen newspaper....



En toen was het ineens 2010…..  En gaat het werk eindelijk beginnen! Volgende week vertrekken we terug naar Kaapstad. We hebben een heerlijke kerstvakantie gehad en mijn batterijen lopen over van de energie en werklust.
Met kerst loopt Windhoek leeg, de zwarte bevolking gaat de familie op het platteland bezoeken en de rest gaat naar de kust… Wij dus ook en we hebben geweldig genoten. Hartmut had daar een voetbaltoernooi waar ik kennis heb kunnen maken met veel van zijn vrienden, we hebben gezwommen, gebodyboarded, geholpen met het bouwen van een megazandkasteel, schitterende zonsondergangen gezien en de krant van de Bosjesmannen gelezen…
Als je nu denkt  dat ik zo’n talenwonder ben dat ik in die paar weken dat ik hier ben de taal van de Bosjesmannen geleerd heb moet ik je teleurstellen. Je moet het meer spreekwoordelijk zien. We hebben namelijk een tour door de woestijn gemaakt onder begeleiding van een gids die ons de krant leerde lezen. De dieren zelf zijn de journalisten die zich laten vinden door de sporen die ze achterlaten. De woestijn, die op het eerste gezicht een levenloze zandduinenvlakte lijkt blijkt tal van geheimen te herbergen. Dieren die zich op verbluffende wijze hebben aangepast aan het harde leven in de hitte en de droogte.
Neem bijvoorbeeld de hoornratelslang, die door zijn zijwaartse manier van bewegen als een van de weinige slangen tegen een duin op kan klimmen. Als het zand te heet is graaft hij zich in totdat alleen zijn ogen en puntje van zijn staart nog zichtbaar zijn. Dit is voor hem ook dé ideale positie om te jagen, haast onzichtbaar wacht hij op zijn prooi, om dan ineens vanuit het niets toe te slaan. Die prooi is bijvoorbeeld een sand-diving-gecko, een gekko die als het hem ‘te heet onder de voeten wordt’, door gevaar of door de warmte van de zon, in minder dan een seconde zichzelf volledig ingegraven heeft. Hij overleeft doordat hij een tweede blaas heeft waarin hij tot 12% van zijn eigen lichaamsgewicht in water extra mee kan slepen, genoeg om maanden te overleven. De slang gebruikt deze gecko’s dan ook als zijn eigen watervoorziening.  Of hij neemt de de palmato-gecko, een hagedis met zo’n dunne en kwetsbare huid dat 20 seconden in de zon genoeg is om hem compleet uit te schakelen. Gedurende de dag leeft hij onder het zand,waar het een stuk kouder is en in de koelte van de nacht komt hij boven om eten en vocht te zoeken.
In de woestijn zijn geen waterbronnen of kleine riviertjes en daardoor kan het leven in de woestijn alleen blijven bestaan door de mist die aan het eind van elke nacht opkomt uit de zee. De dieren hebben elk hun eigen vernuftig systeem om dit water zo efficiënt mogelijk op te vangen. De Namib desert kever klimt elke nacht tot op de top van een duin, gaat op zijn kop staan en vangt zo met het puntje van zijn achterwerk de mist op die over zijn met wax bedekte  vleugels naar zijn kop loopt waar hij het kan opdrinken. Hij drinkt tot 40 procent van zijn eigen lichaamsgewicht en is dus een lopend waterreservoir wat hem tot een zeer geliefd hapje van slangen, kameleons en andere roofdieren maakt.
Ik kan uren door blijven praten over de kleine wondertjes van de woestijn, ik ben enorm onder de indruk van de creativiteit van de schepper! Ik zou dus iedereen willen aanraden om hier langs te komen om samen met mij verwonderd te zijn….
PS: De geldboom bestaat wél... voor iedereen die geïnteresseerd is, het plaatje middenonder is het bewijs. Het enige nadeel is dat de vetplant met zijn muntvormige bladeren 'dollartree' heet. Hopen dat ze bij het inwisselen in de bank niet moeilijk doen over een vreemde valuta...

woensdag 23 december 2009

De 'onbekende' soldaat...





Vorige week hebben we een cultureel uiterst verantwoord uitstapje gemaakt naar Heroes’Acre. Volgens de regering van Namibië een must voor iedere Namibiër die zijn natie, en de strijd die daarvoor geleverd is eer wil bewijzen, en ook zeker interessant voor iedere buitenlander die een beeld wil krijgen van het Namibisch nationalisme en patriottisme.
In werkelijkheid is het monument ver weg van de stad en rijden er geen bussen heen zodat de arme bevolking er eigenlijk al niet heen kan, bovendien moet je er een entree betalen die haast gelijk staat aan een daginkomen van de gemiddelde Namibiër. Dure manier om je natie eer te bewijzen.
Dit officiële oorlogsmonument, met een enigszins indrukwekkende totale oppervlakte van 350 hectare is gebouwd in opdracht van oud-president en  gezicht van de onafhankelijkheidsbeweging Sam Nujoma. Hoewel het 8 meter hoge beeld van een dappere soldaat officieel beeld staat voor alle dappere Namibiërs die deel hebben genomen aan de strijd voor onafhankelijkheid lijkt deze ‘onbekende soldaat’ verdacht veel op Sam Nujoma zelf. Het hele project heeft in totaal een slordige 8 miljoen euro gekost en het is haast lachwekkend wat voor slechte kwaliteit er met dat geld is neergezet.  Hoewel het monument er pas sinds 2002 staat zijn er al heel wat barsten en scheuren te ontdekken. Tegels zijn gebroken, de letters op het monument beginnen los te laten en de bronzen soldaat lijkt ook zijn beste tijd gehad te hebben. Een mooi voorbeeld  van Afrikaanse kitsch en de grootheidswaan van haar leiders.
Namibië is in maart 1990 onafhankelijk geworden, na meer dan 100 jaar koloniaal gebied te zijn geweest van eerst Duitsland en later Zuid Afrika. Ik geloof dat de strijd om die onafhankelijkheid te krijgen zwaar is geweest. Mensen hebben er voor geleden en vele dappere strijders hebben hun leven voor hun land gegeven. Maar toch had dit monument voor mij een vervreemdend gevoel. In een land waar meer dan de helft van de bevolking dagelijks in onzekerheid leeft over de beschikbaarheid van eten gezondheidszorg en onderwijs lijkt het me niet gepast om als president narcistisch miljoenen in een  monument te steken dat voor de gewone man helemaal geen meerwaarde heeft.
Na deze geschiedenisles waar jullie waarschijnlijk helemaal niet op zaten te wachten wil ik jullie, in deze laatste blog van het jaar hele fijne feestdagen en een gezegend 2010 wensen. Nog een week of 2, dan gaan we naar Kaapstad waar ons nieuwe leven eindelijk echt gaat beginnen. Dan zal het over zijn met de aardrijkskunde en geschiedenislessen over Namibië en zal ik verhalen vertellen over mijn werk.  Nog even hier genieten van kerst op het strand en oud en nieuw in de warmte…
Liefs Anneke en Hartmut

maandag 14 december 2009

Dali in Namibie...



We zijn naar Sossusvlei geweest, dé toeristische trekpleister van Namibië en ik snap precies waarom.  Deze vlei ligt midden in de Namib-woestijn met zijn betoverende oranjerode duinen die tot de hoogste van de wereld behoren. Deze typerende rode kleur wordt veroorzaakt door ijzeroxide dat als een dun laagje om iedere korrel ligt. In de regentijd wordt de vlei gevuld met water, gevoed door de Tsaucheb-rivier die hier verdwijnt in de metershoge zandzee. Dan verandert de vlei in een meer en worden de omliggende bomen gevoed zodat de vallei een grote groene oase in het midden van de woestijn vormt. Regen is al lang niet gevallen  maar dat nam niet weg dat de groene bomen en planten een bevreemdend contrast vormden met de dorre droogte om hen heen. De Sossusvlei is niet het enige indrukwekkende natuurverschijnsel dat  veroorzaakt is door de Tsaucheb. 6o kilometer oostelijker heeft deze rivier de Sesriem-canyon in het landschap gesneden. Een 30 meter diepe canyon die op sommige plaatsen maar 2 meter breed en bijna een kilometer lang is. Zijn naam heeft een grappige oorsprong. Toen de voortrekkers langs deze plaats kwamen hadden ze uiteraard water nodig maar de canyon was zo diep dat ze zes riemen (Sesriem) aan elkaar moesten knopen voor hun emmer bij het water was. Wij troffen op deze plek geen water; alleen maar een brandende zon in een adembenemend landschap.Nóg indrukwekkender en specialer  vond ik de ‘dooie vlei’ tegenover de Sossusvlei. Ik zou geen toepasselijker naam kunnen verzinnen voor deze vallei, omringt door 300 meter hoge zandduinen,  waar eeuwenoude  kameeldoornbomen, zwartgeblakerd door de zon een surreëel  beeld vormen.  Ik verwachtte er haast  de langpotige olifanten en kromme horloges uit Dali’s schilderijen te zien. Deze kleivallei is vermoedelijk meer dan 900 jaar geleden ontstaan na een buitengewone regenval die de Tsaucheb-rivier deed overstromen. In de woestijn kwamen kleine meertjes waarin de kameeldoornbomen konden groeien. Toen het klimaat veranderde en het weer droog werd sloten de zandduinen langzaam maar zeker de vallei waardoor de weg naar de rivier werd geblokkeerd en de bomen door water tekort langzaam maar zeker dood gingen en veranderden in kale skeletten. De extreme hitte maakt de bomen zo droog dat ze niet vergaan maar juist eeuwig bewaard zullen blijven als schitterende kunstwerken uit een ver verleden. 

dinsdag 8 december 2009

Wie is de schuldige?


Het afgelopen weekend hebben we doorgebracht bij Hartmuts oma in Swakopmund, een idyllisch havenstadje met veel Duitse invloeden. Dit zie je in de gebouwen, maar ook in de restaurants, de winkels en de bevolking. Veel oudere Duitsers die hun leven lang hard gewerkt hebben in de eenzaamheid van een boerderij op het dunbevolkte platteland trekken op hun oude dag naar Swakopmund om daar te genieten van wat meer luxe en vooral gezelschap. Als je aan komt rijden door de hete, dorre woestijn waar niets groeit en niets leeft is het moeilijk voor te stellen dat deze stad aan de zee ligt. De woestijn eindigt waar de zee begint en dit geeft binnen een gebied van enkele honderden meters een sterk contrast in landschap en klimaat.

De afgelopen weken heb ik veel leuke dingen gedaan. We hebben vele kilometers gereisd door betoverende landschappen, heerlijk gegeten, schitterende zonsondergangen gezien en enorm genoten. Afrika zoals de reisprogramma’s en travelmagazines het voorstellen. Een heel ander Afrika dan geur van de walmende petroleumlampjes, de sloppenwijken en de overvolle ziekenhuizen die ik gewend was. Maar  juist door in zo’n ‘ander Afrika’ te zijn leer ik om dingen vanuit een ander perspectief te zien. Dat de waarheid niet zo zwart-wit is als ik graag zou willen geloven.

Voor ik naar Namibië kwam kon ik me moeilijk voorstellen hoe men in een ‘arm land’ rijk kan en durft te zijn. Hoe men schijnbaar harteloos grote huizen en de bijbehorende luxe levens kan hebben zonder om te kijken naar buren die het zo veel minder hebben. Maar door hier te zijn, door te observeren, te luisteren en vragen te stellen ga ik dingen begrijpen, snap ik de frustratie van de blanken in Afrika, snap ik dat mensen de hoop op een beter Afrika hebben opgegeven.
Hier in Namibië is een kleine minderheid rijk maar de meeste mensen zijn arm, héél arm. Oneerlijk hè? Toch leer ik nu dat een oneerlijk verdeelde samenleving niet altijd zo oneerlijk is als hij lijkt. De blanken die ik hier ben tegengekomen komen uit hardwerkende families die aan het begin van de vorige eeuw naar Afrika zijn getrokken om een nieuw bestaan op te bouwen. Het begin was vaak moeilijk en veel van deze families kenden tijden van bittere armoede. Ze werkten hard en met het geld dat ze verdienden kochten ze stukken land. De koloniale regering en apartheid zorgden er voor dat wetten en rechtspraak vaak in het voordeel van de blanken vielen en hierdoor floreerde de blanke boer. Zuidwest Afrika  had een goede infrastructuur, hoog aangeschreven scholen en het leven was er goed. 20 jaar geleden kwam er gelukkig een einde aan apartheid, de klein gehouden zwarte bevolking werd weer als volwaardig gezien en langzaam maar zeker kwam er een totale omwenteling in de maatschappij. Nu is het niet langer je opleiding, je ervaring of je kennis die je een goede baan verschaft, maar je huidskleur, mits hij zwart, is opent de deur naar macht. Men zegt dat sommige van de parlementariërs niet eens de middelbare school afgemaakt hebben. En dat is te zien aan de manier waarop ze het land regeren. Op het eerste gezicht lijkt alles mooi en goed maar als je beter kijkt, en als je de verhalen hoort van hoe het 20 jaar geleden was verliest zelfs een rasoptimist als ik een beetje hoop. En als dan de afgelopen week de regering, die er de laatste vier jaar niets van gebakken heeft, met grote meerderheid weer de verkiezingen wint kan ik me de onverschilligheid van de blanke mensen ten opzichte van de armoede heel goed voorstellen.
Daar komt nog bij dat de meeste blanken dagelijks te maken hebben met de totaal andere arbeidsethos van de zwarte bevolking. (Excuses voor mijn generaliseren) De blanken hebben hard gewerkt om te komen waar ze nu zijn terwijl de donkere bevolking meent nu ze de macht hebben het recht op dezelfde luxe te hebben zonder daarvoor de bijbehorende prijs te willen betalen. Als je geen land hebt en je wilt dit wel graag ga je eenvoudigweg land bezetten, als je geen auto hebt kan je die ook stelen en het is eenvoudiger om te klagen en bedelend de hand op te houden om ‘de zielige, benadeelde Afrikaan’ te zijn dan om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Ik heb verhalen gehoord over mensen die een werknemer zochten en naar de politie van een dorp gingen om te vragen wie in dat dorp eerlijk en betrouwbaar was. De politie moest helaas antwoorden dat er niemand was die nog nooit in de gevangenis gezeten was. Werknemers die een goede baan hebben nemen een weekend verlof en komen dan de twee daaropvolgende weken ook niet opdagen terwijl ze wel verwachten dat ze uitbetaald worden, mensen nemen zonder reden ontslag zodat ze geen inkomen hebben en gaan vervolgens zuchten dat het leven in Afrika zo zwaar is.

Het is absoluut niet mijn bedoeling om racistische pro-apartheidspropoganda te schrijven. Natuurlijk zijn er ook hardwerkende zwarte mensen en zeer luie stelende blanke mensen. Men hoeft ook niet bang te zijn dat ik de hoop op een betere wereld verloren ben en dat ik daarom mijn idealen maar aan de kant gezet heb. Maar ik vind het wel belangrijk dat berichtgeving eerlijk is, en dat de-zielige-arme-afrikaan niet altijd alleen maar slachtoffer maar soms ook boosdoener is. De boosdoeners, de corrupte minister, het stelende stamhoofd en de luie politieagent maken het moelijk voor de anderen, de mensen die wel van goede wil zijn, de slachtoffers. Ik heb niet de illusie dat ik met mijn werk een heel continent kan veranderen, en als ik dat al had is die illusie de laatste weken helemaal verdwenen, maar ik kan er wel zijn voor de slchtoffers. Voor de vrouw die er niets aan kan doen dat ze verkracht werd, voor het kind dat er niet voor gekozen heeft om met AIDS geboren te worden en voor het schoolmeisje dat graag voorlichting krijgt zodat ze de juiste keuzes kan maken op de gebieden waar haar omgeving dat niet doet.

Anneke

zondag 22 november 2009

De rode duinen van de Kalahari...


Zondagavond... net terug van Hartmut's oom en tante. Ze hebben een farm aan de rand van de Kalahari-woestijn. Rode zandduinen,  indrukwekkende vergezichten en schitterende dieren zorgden voor een weekend heerlijk genieten. In een land zo groot als Frankrijk dat verdeeld moet worden over slechts 2 miljoen mensen is er ruimte genoeg en dat is te merken. Geen file's op de weg, geen lichtvervuiling maar een prachtige sterrenhemel en een eindeloze wijdsheid waarin je amper mensen tegen komt.
Zo, kijkend naar die sterren, zonder de geluiden van auto's, mobieltjes en andere mensen wordt je stilgezet, ga je nadenken, en kan ik maar tot een conclusie komen...
Onze schepper is een kunstenaar!

zondag 15 november 2009

Indrukwekkende leegheid...


Helaas nog geen spannende ontwikkelingshulpverhalen of foto's van donkere-kindjes-met-mooie-grote-ogen, die zullen nog genoeg komen. Afgelopen woensdag zijn we in Namibie aangekomen, ik was hier al eerder geweest maar de grootsheid, schoonheid en leegheid viel me weer op. Een schitterend land waar Hartmut en ik enorm genieten. Hij omdat hij eindelijk weer thuis is, en ik omdat ik bij hem ben en samen omdat het hier gewoon zo mooi is....

zondag 8 november 2009

Regelen en genieten...


We zijn in Zuid Afrika en genieten! We hebben vooral veel regeldingen gedaan maar omdat foto's van visumaanvragen en gesprekken met proffen niet erg interessant zijn een paar foto's om te laten zien hoe ontzettend mooi het hier is...

Liefs Hartmut en Anneke

Dit vind je misschien ook wel leuk...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...