The beautiful people of Madagascar...

We zijn de afgelopen dagen erg druk geweest maar ik heb steeds mijn camera binnen handbereik om alle mooie mensen die ik tegenkom vast te leggen. Die indringende donkere ogen, die prachtige huidskleur. De mensen in Magadascar zijn oogverblindend mooi. Het is een geluk voor mij dat de meesten gewillig voor mijn camera poseren en het geweldig vinden om hun eigen gezicht op het kleine schermpje van de camera te zien. Als ik de camera omdraai om hen de foto te tonen breekt het ijs van hun serieuze 'foto gezicht' en verschijnt er een brede glimlach. Als ik die vast probeer te leggen wordt er helaas gelijk weer serieus gekeken want lachen op de foto  is hier blijkbaar niet in de mode....

Opa....

Eergisteren is mijn opa overleden. De afgelopen maanden werd hij duidelijk steeds zwakker en de laatste  week was hij erg ziek, we wisten dat zijn leven hier op aarde nog slechts een kwestie van dagen zou zijn. 

Ik ben blij en dankbaar dat ik opa nog heb kunnen zien tijdens mijn bezoek aan Nederland. Opa was een bijzondere man en ik heb mooie herinneringen aan de dingen die we samen gedaan hebben. Hij had vroeger vogels en als ik duiven hoor koeren gaan mijn gedachten nog altijd  terug naar zijn oude schuurtje waar het vogelvoer stond, de typische geur kan ik haast ruiken. Ik herinner me de schroefjes die in datzelfde schuurtje  netjes in glazen potjes op een rijtje hingen, typisch, alles zoals het hoort, niets stond scheef of niet op de juiste plaats. En dat was opa ten voeten uit. Hij was altijd bezig voor anderen, het liefst achter de schermen. Koster in de kerk, oud papier verzamelen in zijn flat, alles klaarzetten voor de weeksluiting in het bejaardencentrum. Dienende liefde als geloofspraktijk, met een diepe overtuiging en eerbied voor de Schepper. Hij deed dit met een groot gevoel voor humor, ik zal zijn plagerijen en grapjes missen.

Toen ik acht jaar geleden voor het eerst naar Kenia ging namen we afscheid en zei hij dat hij er vast niet meer zou zijn als ik weer terug zou komen. Ik zei toen dat dat niet uitmaakte omdat ik hem dan in de hemel wel weer zou zien. Ik ben terug gekomen, heb hem weer gezien, en ben daarna nog vele keren terug gekomen en weer weg gegaan. Elke keer met hetzelfde afscheid. Opa die me vertelde dat hij er niet meer zou zijn als ik terug kwam, en mijn opmerking dat we elkaar dan in de hemel weer zullen zien. De laatste keer dat ik hem zag zei ik het niet. Ik kon het niet want ik wist dat zijn leven niet lang meer zou zijn. Dat ik hem op aarde niet meer zou zien en dat de volgende keer inderdaad in de hemel zal zijn.  Toen maakte die gedachte me  droevig, nu geeft diezelfde wetenschap me rust en vrede. 

Nooit meer tranen, nooit meer pijn,

want wij zullen met Hem leven

in zijn nabijheid, voor altijd.

7 quick pictures from Madagscar...

Madagascar vanuit de lucht. Met een klein vliegtuigje van de MAF werden we van de hoofdstad Antananarivo naar Mahajanga in het Noordwesten van het land. Op de foto zie je een van de vele kleine stadjes waar we overheen vlogen.

Als ik vlieg  vraag ik me vaak af wat de piloot zou doen als ik gewoon de cockpit in zou lopen om hem te vragen hoe alles werkt. Het vliegen in het kleine vliegtuigje was voor mij dan ook een geweldige ervaring. Zo dicht bij de piloot om te kunnen vragen hoe alles werkt. Superinteressant!

Met de Ariary, de valuta in Madagscar ben je al snel miljonair. Dit is het geld dat we de komende week op zullen maken, een flinke tas vol!

Gisteren in de kerk kwam ik dit jochie tegen in zijn zondagse pak. Op de eerste foto die ik maakte (deze dus) glimlachte hij nog lief maar toen ik nog een foto wilde maken besloot hij dat glimlachen toch niet zo stoer was en kreeg ik een zogenaamd stoere blik en gangsterhouding...

Heeft deze foto nog uitleg nodig? Zo veel lekkere groenten bij elkaar, daar gaat mijn kokshart sneller van kloppen! Die tomaten, zo rood, rijp en sappig zijn gebakjes op zich!

Tijdens een strandwandeling kwamen we deze vissersboten tegen. De laatste honderden jaren is er vrij weinig veranderd aan de manier waarop veel mensen hun dagelijks brood verdienen. Het is schitterend om te zien hoe de mensen elkaar helpen, maar ook echt afhankelijk van elkaars hulp zijn. Alleen krijg je je bootje niet op het droge, jij hebt de hulp van je dorpsgenoten nodig en op jouw beurt zal jij hen helpen om hun boten het strand op te trekken.

Dit prachtige meisje kwamen we ook tegen. Ze poseerde graag voor mijn camera en later kwam ik erachter dat dat was omdat ze dacht dat ik voor een tijdschrift werkte.. Een tijdschrift is deze blog niet maar het wordt wel door veel mensen gelezen. Op het moment van schijven ben ik nog 20 bezoekers weg van de honderduizendste bezoeker!

Leaving for Madagascar...

Toen ik drie weken geleden in Kaapstad landde zei ik tegen iedereen dat ik deze keer echt lang thuis zou zijn. Maar nu zijn we drie weken verder en staat mijn koffer al weer klaar om morgenvroeg met mij naar het vliegveld te gaan. (spreekwoordelijk dan, hij is nog leeg. Een koffer inpakken is een klusje dat ik het liefst uitstel tot 5 minuten voor ik naar het vliegveld vertrek) Om 6 uur ’s ochtends vlieg ik richting Johannesburg waarvandaan we naar Antananarivo vertrekken. Op de heenweg zullen we helaas weinig van deze fascinerende stad zien omdat we gelijk  doorvliegen naar Mahajanga. Daar zullen we tot volgende week zaterdag zijn om met een negenkoppig team het Lutherse ziekenhuis ‘Antanimalandy’ en de omliggende wijken te gaan werken. We zullen ons richten op gezondheidsonderwijs aan zowel de mensen die in het ziekenhuis werken als de patiënten. Ik kijk er ontzettend naar uit om weer naar Madagaskar te gaan, een fantastisch land met een exotische schoonheid, inspirerende mensen en een unieke cultuur. Ik kijk er ook naar uit om met God als onze leider te gaan. Wij maken plannen voor wat we willen gaan doen, maar de afgelopen twee reizen hebben bewezen dat Zijn plannen veel beter zijn. En dat maakt het spannend en opwindend tegelijk. Ik neem mijn camera mee en hoop ook te kunnen bloggen zodat jullie een beetje mee kunnen reizen…

Dreamy creamy mushroom sauce....

You can find this blog and much more HERE

(Scroll down for English)
Een van de dingen die ik leuk vind aan ouder worden (ik wordt deze maand 26, het gaat nu toch echt richting de 30) is dat je dingen van je ouders in jezelf terug ziet.  Ik weet nog goed dat mijn moeder vroeger vaak zuchtte dat ze niet wist wat ze moest koken. Dat leek me nogal gek, zo moeilijk is het toch niet? Als je niets weet maak je gewoon pizza, patat of pannenkoeken en iedereen is blij. Nu snap ik heel goed wat ze toen bedoelde. Als je de hele week kookt is je inspiratie af en toe gewoon op. Helemaal als de maaltijd gezond, niet al te duur en een goed onderdeel van een afwisselend dieet moet zijn. Als ik niet weet wat ik moet koken helpt het  ook niet veel om Hartmut te vragen wat hij wil eten want zijn antwoord weet ik toch al. Het is namelijk altijd hetzelfde, hij vindt steevast dat ik te weinig pasta maak. Zelfs al hebben we in een week al drie keer pasta gegeten (spaghetti, tagliatelle en lasagne), als ik hem nu vraag wat hij vanavond wil eten zal zijn eerste keuze waarschijnlijk nog altijd pasta zijn. Ik vind pasta ook helemaal geen straf, maar dan moeten er wel een beetje variatie in de soort van saus zijn. En dat is nou net niet de bedoeling bij Hartmut. Hij wil het liefst die ene lekkere saus die ik vorige week ook maakte terwijl ik het liefst experimenteer (al dan niet met succes) met nieuwe ingrediënten en andere technieken. Je kan hier niet echt pakjes met poedersaus kopen dus het is altijd met verse ingrediënten, erg lekker en gezond, maar als de tomaten niet altijd even rood en rijp zijn, en als ik niet altijd dezelfde groenten in de winkel kan vinden is die precieze herhaling niet altijd haalbaar. Er is gelukkig toch één saus, die we allebei erg lekker vinden, waarvan ik de ingrediënten vrijwel altijd vinden kan. Hoera voor herhaling!

Er is geen vlees in deze saus maar de grote hoeveelheid paddenstoelen maken dat je het vlees eigenlijk helemaal niet mist. Het is dus ook een perfecte maaltijd voor vegetariërs of als je vegetariërs te eten krijgt. Ik weet nog steeds niet zeker hoe ik deze pasta moet noemen in het Nederlands, want ik ben er onlangs achter gekomen dat champignons geen verzamelnaam is voor alle zwam-achtigen die je kan eten. Maar  als ik het paddenstoelenpasta noem klinkt het alsof jullie hierna ook nog aanwijzingen voor het organiseren van een  kabouterfeestje kunnen verwachten.

Dreamy creamy Mushroom Sauce for Pasta

Ingrediënten

• 500 gram eetbare paddenstoelen (ik gebruik meestal gewoon champignons, vaak kan ik ook van die grote bruine kopen, daar zit wat meer ‘vlees’ aan)
• 400 ml melk
• 80 gram boter
• 100 gram bloem
• 1 kippenbouillon blokje
• Klein blikje erwten (of een kopje vol diepvries erwten)
• 2 uien
• 2 teentjes knoflook (als je dat lekker vindt)
• 2 of 3 lente-uitjes
• 250 gram courgette
• Zout en peper naar snaak

Aanwijzingen

1. Smelt de boter op in een grote pan met dikke bodem.
2. Snij de ui en de lente uitjes in kleine stukjes (en de knoflook als je dat gebruikt).
3. Bak de gesneden groenten in de boter en snij ondertussen de paddenstoelen en de courgette in stukjes (niet al te klein, je wilt ze wel terug kunnen vinden).
4. Als het uienmengsel lekker zacht begint te worden en die typische uienlucht die je aan het huilen maakt verdwenen is kun je de paddenstoelen en de courgette toevoegen. Bak ze mee tot ze lekker zacht zijn.
5. Verlaag de temperatuur van je fornuis en voeg  de bloem toe. Roer snel door tot alle bloem aan het groentemengsel kleeft en een beetje vochtig is. Je mag geen ‘droog’ bloem meer hebben want dan krijg je snel klontjes in je saus.
6. Voeg nu de melk en het bouillon blokje toe en blijf goed roeren zodat je geen klontjes krijgt. De saus zal snel dikker worden. Als je dikke saus lekker vindt moet je misschien wat minder melk toevoegen, als je een meer lopende saus wilt kun je natuurlijk altijd meer toevoegen.
7. Voeg als laatste de erwtjes toe en maak het op smaak met peper en zout.

Ik heb in dit gerecht de melk wel eens gedeeltelijk vervangen door room, in mijn ervaring maakte het niet een heel erg groot verschil in de smaak, alleen in de calorieën en ik heb dus besloten voor de gezondere optie te gaan. Ik maak het zelf meestal met volkorenpasta, ten eerste omdat het natuurlijk uiterst verantwoord is maar ten tweede ook omdat we het allebei veel lekkerder vinden.

Eet smakelijk!

7 quick takes from a warm winter weekend...

1. Wat was het een heerlijk warm weekend, de temperaturen kwamen, ondanks het feit dat het winter is,  gemakkelijk boven de 20 graden uit en ik heb dan ook de hele zaterdag buiten doorgebracht. Eerst wielrennen met het groepje waarmee ik altijd fiets, daarna naar een markt in de wijnlanden bij Stellenbosch en aan het eind van de middag  wandelen op de promonade om de zon in zee te zakken.
2. Ik heb al vaker geschreven over marktjes in en rond Kaapstad maar ik kan er maar geen genoeg van krijgen. De creativiteit werkt inspirerend. Lekkere pasteitjes in emaille kopjes, prachtige cupcakes en een ijsverkoper die ter plekke fudge, brownies en andere lekkernijen in je ijs mixt om het zo helemaal naar jouw wens  te maken zijn slechts een kleine greep uit de verzameling van etenswaren die je het water in de mond doen lopen…
3. Elke keer als ik op de promenade wandel neem ik mezelf voor dat ik er in het vervolg meer ga komen. Mensen met wandelwagens, dreumesen op kleine fietsjes, honden die elkaar nieuwsgierig besnuffelen en een heleboel hardlopers zorgen voor een gezellige drukte. Helemaal aan het einde van de middag als de bergen aan de ene kant in het warme avondlicht van de ondergaande zon aan de andere kant lijken te gloeien. Een ideale plek om te wandelen, te mijmeren en heerlijk weg te dromen…
4. Zuid Afrika wordt, net als de rest van de wereld, erg in de greep gehouden door de gezondheid van ‘Madiba’. Elke krant schrijft er dagelijks over en mijn facebook timeline staat vol met inspirerende quotes uit zijn mond. Er gaan de wildste geruchten rond over dingen die gaan gebeuren als hij komt te overlijden. Ik denk, en hoop, dat het allemaal wel mee zal vallen en dat het land juist  door het rouwen om hetzelfde verlies meer verbonden wordt.
5. Volgende week maandag hoop ik mijn takes in het tropische Madagskar te schrijven… Zaterdagochtend vertrekken we. Van Kaapstad naar Johannesburg, dan gelijk door naar Antananarivo en dan aan het eind van de middag in een klein MAF-vliegtuigje naar Mahajanga, in het noorden om daar de hele week in het ziekenhuis te werken.
6. Vorige week woensdag hadden we een spelletjesavond met onze smallgroep en speelden we een spel waarbij je woorden moest omschrijven en de rest van de groep moest het woord dan raden. Daar werd me weer eens duidelijk wat een grote invloed de manier van onderwijs heeft op je manier waarop je hersenen werken. Lessen op Afrikaanse scholen zijn meestal heel ‘papegaai-achtig’. De juf zegt iets en de klas zegt het na. Ik sta altijd versteld van de grote hoeveelheid rijtjes die mensen die naar dergelijke scholen zijn geweest uit hun hoofd kunnen opzeggen. Onderwijs in westerse landen is veel meer gericht op kunnen en veel minder op kennen. Je leert verbanden trekken en denken voor jezelf. En dat was duidelijk te zien in het spel. De mensen die naar Afrikaanse scholen waren geweest hadden duidelijk een grote algemene kennis maar wel heel erg veel moeite met het omschrijven van woorden en met het vinden van synoniemen. Intrigerend…
7. Het duurt nu echt niet meer lang voor mijn ouders komen. Het is grappig hoe lang we er al naar toe leven en hoe veel er al geregeld is. Gisteren in de kerk stelde Freddy, een vluchteling uit Congo (DRC) me voor aan zijn vader. Zijn vader woont nog in Congo maar had besloten dat hij zijn zoon wilde opzoeken om te kijken hoe het met hem ging. En zo kwam het dat hij deze week ineens bij Freddy voor de deur stond zonder dat Freddy iets van het bezoek af wist. Als ik zulke verhalen hoor weet ik wel dat je mij wel uit Europa kan halen maar dat Europa nooit uit mij zal gaan. Ik plan zulke bezoeken toch liever…
   
   

I believe...

Na een paar dagen van regen en storm was het gisteren ineens prachtig weer. Ik had een beetje tijd over en kon het niet laten om naar de Tafelberg te gaan om een eindje te wandelen en foto's te maken. De begroeijing op de Tafelberg is het grootste gedeelte van het jaar erg droog. Als de zomer op zijn heetst is hebben we zelfs regelmatig grote veldbranden. Dat is op zich niet erg, fynbos, de typische vegetatie in het Kaapse landschap heeft het nodig om eens in de paar jaar te branden, veel zaden ontkiemen namelijk pas na de intense hitte van de branden.  Maar na de regen van de afgelopen weken is heeft de ‘tafel’ en prachtig groen tafellaken van gras gekregen. Schitterend. Ik ben dankbaar voor de schepper die het allemaal in zijn hand heeft. 

A sweet treat.... Most Chocolaty Dulce de Leche Rice Krispies

 Het ‘onbewoonde-eiland-vraagstuk’. Je kent hem wel.  Op die vraag (een hele irritante) zijn een paar gewenste antwoorden die je hoort te geven. Van een christen wordt verwacht dat hij z’n bijbel meeneemt, als je een relatie heb moet je zeggen dat je uiteraard je lief mee zou nemen. (Mag een christen in een relatie dan een bijbel en een lief meenemen?) Als ik naar dat onbewoond eiland gestuurd wordt neem ik mijn favoriete kookboek mee. Op voorwaarde dat het eiland uitgerust is met een keuken en een voortdurende toevoer van verse ingrediënten. Met dat kookboek zal ik me niet snel vervelen en de gerechten zijn zo lekker dat de geur eerst Hartmut (die dan de bijbel mee moet nemen) dan wilde piraten en vervolgens hele volksstammen zal aantrekken. Ik zal niet lang alleen zijn.

Mijn favoriete kookboek is geboren uit een van de beste kook-blogs die het internet kent. Ieder nieuw gerecht dat er op komt lijkt een stemmetje te hebben dat mij commandeert gelijk te stoppen met waar ik mee bezig ben zodat ik mijn kookschort voor kan binden en de keuken in kan duiken om er een uur laten met een schitterende taart/ovenschotel/salade/soep weer uit tevoorschijn te komen. Ik kan het  motto van de Deb Perelman, de schrijfster van de blog, volmondig beamen. Je hoeft geen goede kok te zijn om met dure ingrediënten een mooie maaltijd in elkaar te zetten. Je bent pas echt een goede kok als je met eenvoudige bouwstenen die niet veel kosten een waar feestmenu klaar kan maken. Ze is wars van ingewikkelde technieken en ingrediënten die je alleen in dure delicatessenzaakjes kan kopen. Haar gerechten zijn eerlijk, gezond en allemaal even lekker. Toen in oktober 2012 haar kookboek uitkwam (natuurlijk eerst alleen in Noord-Amerika) heeft mijn schoonzusje het gelijk voor me gekocht en sindsdien heb ik bijna geen ander kookboek meer aangeraakt. Toen mijn ouders trouwden zei mijn oom, die de dominee was, bij het overhandigen van de trouwbijbel dat het een ‘jam-en-pindakaas-bijbel’ moest worden. Vies en plakkerig vanwege het veelvuldig gebruik. Mijn Smitten Kitchen kookboek is ondertussen een Jam-en-pindakaas-boek geworden. Mijn favoriete gerechten zijn gemakkelijk te vinden, het zijn de bladzijden die het meest aan elkaar plakken. Onderstaand recept is een bewerking van het recept voor ‘Salted Brown Butter Crispy Treats’. Ik heb dit al vaak gemaakt omdat het gemakkelijk is maar ook omdat het gluten en ei vrij is, ideaal voor mensen met allergieën.

Ingredienten

• 90 gram boter
• 2 eetlepels dulce de leche (bebogeen werkt ook heel goed)
• Een theelepel met grof zeezout
• 180 gram gepofte rijst (naturel, niet ‘mannah’ dan wordt het veel te zoet, je kunt de gepofte rijst vinden bij de ontbijtgranen)
• 285 gram witte marshmallows (ik kon alleen een zak met roze en witte vinden en zit nu dus met een heleboel overgebleven roze marshmallows. Op zich had ik die ook best kunnen gebruiken, dan wordt de kleur van het eindproduct een beetje vreemd)
• 250 gram pure chocolade 

Aanwijzingen

1. Smelt de boter, de zout en de dulce de leche samen in een zware pan over een laag vuurtje. Blijf roeren want het wordt snel té donker.
2. Voeg de marshmallows toe als het botermengsel goed gesmolten en lekker warm is. De marsjmallows zullen langzaam smelten. Blijf roeren tot er geen stukjes meer zijn. (de pan is nog steeds op een laag vuurtje)
3. Voeg de gepofte rijst toe als alles gesmolten is. Goed roeren!
4. Vet een grote bakplaat (20X30cm)  in met boter en schep het rijstmengsel in de bakplaat. Druk het nu allemaal goed aan tot het allemaal aan elkaar plakt en de bovenkant glad is. Ik vind het zelf het gemakkelijkst om dit te doen met een stuk bakpapier of bijvoorbeeld een wikkel van de boter.
5. Als het is afgekoeld kun je de chocolade au bain-marie smelten en uitgieten over de krispies. Laat het geheel opstijven in de koelkast.
6. Na minimaal twee uur kun je de hele plaat uit de koelkast halen en in stukjes snijden

Ik zei het toch, het is zo lekker dat we niet lang alleen op dat onbewoonde eiland zullen blijven!

7 quick takes....

1. In onze oude flat hadden we wel eens een dag waar we niet wisten wat we moesten gaan doen. Dat overkomt ons nu nooit meer. Er zijn altijd wel klusjes in en rond het huis te doen. Dit weekend moest de boom nodig bijgesneden worden. Hartmut staat dan lekker bovenaan de ladder te wiebelen en ik sta hem bij… door te zeggen dat hij moet lachen voor de foto ;-)
2. Dit weekend was mijn vader jarig. Ik vond het uiteraard jammer dat ik er niet bij kon zijn om het met hem te vieren, maar nog 4 weekjes, dan vliegen ze deze kant op en zal ik een taart voor hem bakken. Wat voor taart wilt u pap? Ik kan niet wachten en betrap mezelf er wel honderd keer per dag op dat ik denk ‘dit moet ik ook met ze doen…’. Ze krijgen een vol programma.
3. Vlak bij ons huis is een mooi park met in het midden een hele grote vijver. Een waar paradijs voor allerlei watervogels. Gisteren liepen we er langs en waren er een heleboel ganzenkuikentjes. Ik weet niet of die dieren nu in de war zijn want de echte winter moet nog komen, ik heb er eerlijk gezegd nog nooit op gelet wanneer vogels hier jongen krijgen
4.  In hetzelfde park is onlangs ook een openbare ‘fitness’ aangelegd waar je allerlei spieroefeningen kan doen. Ik was helemaal verbaasd om te zien hoe veel mensen daar gebruikt van maken. Het is wel erg goed want een groot deel van de Zuid Afrikaanse bevolking heeft last van overgewicht, en een beetje beweging kan helemaal geen kwaad. Vooral de politie staat er om bekend om bekend dat ze heel dik zijn. Niet echt een goed imago voor de mensen die je redders zouden moeten zijn als er gevaar is. De meesten zien eruit alsof een schildpad ze nog in zou halen. Om die reden heeft de politie een nieuwe regel, men mag niet meer ieder jaar een nieuw uniform met een grotere maat bestellen, en als je er wel een nodig hebt moet je een boete betalen.
5. Afgelopen zaterdag was ik eindelijk weer een zaterdag in Kaapstad en kon ik weer lekker meefietsen met mijn fietsgroepje. We fietsten om ‘de Kaap’ heen en het was grappig hoe de twee verschillende kanten van het schiereiland totaal verschillend weer hadden. Aan de ene kant was het heerlijk windstil, met spiegelglad water en een lekker zonnetje, aan de kant waar de Atlantische Oceaan op de kust beukt was het mistig en stormachtig.
6. Toen ik in Nederland was heb ik bij het rijksmuseum een heel mooi memorie spel gekocht met allemaal afbeeldingen van bekende Nederlandse schilderijen. Gisteravond speelden we dat en ik denk dat Hartmut helemaal knettergek werd van mij want bij ieder schilderij had ik wel iets te vertellen. In plaats van een spelletje werd het voor hem een onvrijwillig bijgewoonde kunstles. Gelukkig deed hij net alsof hij het heel leuk vond…
7. Er is een website waar ik vaak op keek om inspiratie te krijgen toen we net ons huis gekocht hadden. Ze hebben prachtige interieur foto’s en vooral veel plaatjes van dingen die mensen zelf gemaakt hebben. Het doel van de website (volgens de makers) is dan ook om mensen aan te sporen tot creativiteit en niet tot gewoon maar dom dingen kopen omdat anderen het ook hebben. Ik had een foto van onze boekenkast ingestuurd, ook een beetje als bedankje omdat ik van hun website zo veel inspiratie kreeg en ze hebben de foto geplaatst! Ik ben stiekem best wel een beetje trots op Hartmut die zulke mooie dingen kan maken dat het goed genoeg is om op zo’n website te komen!

Beggars can't be choosers...

‘Beggars can’t be choosers ‘’(bedelaars mogen niet kieskeurig zijn)… Dat is waar, toch? Als iemand je geeft waar je om gevraagd hebt mag je niet klagen over wat je krijgt, of over de kwaliteit of bruikbaarheid ervan. Ooit gaf ik een bedelaar een appel, hij uitte zijn ongenoegen, gaf de appel terug  en zei dat hij liever een boterham had. Ik was verontwaardigd, ook een beetje boos. Als iemand liever zijn hand op houdt dan gaat werken mag hij ook niet kieskeurig zijn, vond ik.

Een vriendin van mij is vluchtelinge en heeft het niet breed. Ze vindt het vreselijk dat ze vaak in de ‘bedelaarscategorie’  valt. Wij hadden haar geholpen om een beurs te krijgen  om met haar man naar een weekendcursus te gaan. Het was veel werk geweest om het voor elkaar te krijgen en we waren blij dat het gelukt was. Toen het weekend van de cursus voorbij was  hoorde ik dat ze helemaal niet waren gegaan. Ondankbaar vond ik het, we hadden er zo veel tijd in gestoken en nu kwamen ze gewoon niet opdagen. Ik mopperde tegen Hartmut over het verlies van vertrouwen en geloofwaardigheid. Mijn motivatie om in de toekomst weer te helpen was weg.

Tot ik het hele verhaal hoorde en ik beschaamd moest opmerken dat ik te snel geoordeeld had. Niet naar de cursus komen was helemaal geen gevolg van gemakzucht en onwil. Vervoer van de cursuslocatie terug naar huis bleek onmogelijk, Hartmut had daarom aangeboden dat ze wel bij ons mochten slapen. Maar toen de cursusleider gevraagd werd of er misschien iemand was die in de richting van ons huis reed zodat ze mee konden rijden botste mijn vriendin tegen een muur van onbegrip. Daar kon de cursusleider haar niet mee helpen, dat moesten ze zelf maar regelen. Terwijl haar vraag om een lift juist haar beste  poging daartoe was. Mijn vriendin kreeg het gevoel dat ze tot last was, ze kregen de hele cursus al vergoed maar moest nog altijd moest bedelen om een lift. Het gevoel dat ze altijd maar haar hand moest ophouden, en het feit dat vervoersprobleem nog steeds niet opgelost was deed haar en haar man besluiten niet te komen.

Mijn vriendin liet me zien dat het niet gemakkelijk is om een ‘bedelaar’ te zijn. Om altijd afhankelijk te zijn van wat anderen je willen geven. En als je datgene wat gegeven wordt (een cursus in dit geval) niet aan kan nemen zien mensen je als ondankbaar. Als je hulp nodig hebt ben je afhankelijk van de grillen van anderen. En hoor je je te gedragen naar de verwachtingen van anderen. Je wordt al snel een marionet in het grote poppenspel dat gespeeld wordt om de gevers een beter gevoel over zichzelf te geven.  

Femke Halsema uitte deze week stevige kritiek op hulporganisaties. Ze verweet hen dat ze zich vaak richten op hulp die gemakkelijk uit te leggen en goed fotografeerbaar is.  Hulp die goed is voor een imago. En soms denk ik dat we, misschien in het klein, precies hetzelfde doen. We willen best helpen, best goed doen. Maar het is wel fijn als dat dan ook zichtbaar is voor anderen. Een klimrek bouwen bij een weeshuis, leuk! Vooral vanwege de foto’s en bijbehorende ‘likes’ en positieve reacties op je facebook pagina. Fietsen voor de kankerbestrijding, geweldig! Helemaal als je dan ook een interviewtje krijgt in de lokale krant.

Ben ik bereid om écht te helpen, om écht naast de dakloze, de AIDS patiënt, de vluchteling en de verschoppeling te zitten. En vooral ook als niet mijn voorwaarden, maar de voorwaarden van de ontvanger bovenaan staan? Als ik eerst moeten luisteren naar wat er eigenlijk nodig is voor ik mijn perfect afgelijnde pakketje met hulp, bruikbaar of niet, geef? Of ga ik dan liever  alleen maar baby’s en dieren helpen, die staan mooi op de foto en zeggen toch niets terug. Dan kan ik de regisseur van mijn hulp-poppenspel blijven…