Kleine beetjes nieuws...

Het lijkt er op dat ik tegenwoordig alleen maar tijd heb voor korte berichtjes… Maar beter een kort berichtje dan helemaal niets.

• De conferentie in Durban was helemaal geweldig. Super om met zo veel mensen te praten, te bidden en te brainstormen over een gedeelde passie. 150 mensen van over heel Afrika die zich inzetten om mensen te helpen met een crisis zwangerschap. Ik heb onder andere gesproken met een Ugandese verloskundige, een Nigeriaans ex-fotomodel, een Zambiaanse dominee en een Amerikaanse psycholoog. Zo veel moeiende mensen met mooie verhalen. Het was fijn om te merken dat we niet alleen staan, dat we niet de enige zijn die deze strijd proberen te strijden
• Vandaag had ik het voorrecht om te mogen spreken voor een groep oudere dames die elkaar maandelijks ontmoeten in een plaatselijke bibliotheek. De Duckstadse dameskrans van Kaapstad… Ze hadden me uitgenodigd om een soort van motivatiepraatje te houden over vrijwilligerswerk. Vorig jaar had ik er ook gesproken en het was goed om te weten dat ik het in ieder geval niet verpest had en dat ze me terug wilden zien… Achteraf kwamen veel dames naar me toe om te zeggen dat ze er zo van genoten hadden, nu maar hopen dat het ze ook echt aanzet om vrijwilligerswerk te gaan doen..
• Over vrijwilligers… soms verwacht je dat een activiteit zo leuk is dat het vinden van vrijwilligers niet zo moeilijk zal zijn. Ik ben coördinator van een twee-maandelijkse activiteitendag voor jongeren uit een kerk in de sloppenwijk. Voor morgen hebben we een superactiviteit in samenwerking met een organisatie van mensen die een 4x4 auto bezitten. Zij nemen de jongeren mee voor een avontuurlijke trip met allerlei uitdagende activiteiten en als afsluiter een gezamenlijke braai. Superleuk natuurlijk…. Ik had dan ook verwacht dat er zo veel vrijwilligers zich zouden opgeven dat we ze weg zouden moeten sturen. Maar nu, met nog een halve dag te gaan hebben we nog steeds een tekort… hopen dat het opgelost wordt. Ik zal volgende week in ieder geval proberen om foto’s te plaatsen.
• Morgen zijn we de hele dag weg met de jongeren en zondagmiddag hebben we zondagsschool. We zijn dus lekker druk dit weekend. Hopen dat Hartmut nog een gaatje vindt om aan zijn thesis te werken want die wil hij volgende week inleveren. Hij is nu druk aan het solliciteren en we vertrouwen er op dat het allemaal goed komt. Over 2,5 week gaat hij voor drie weken naar de Verenigde Staten. Een artikel dat hij geschreven heeft is uitgekozen om gepresenteerd te worden op een grote conferentie, ik ben erg trots op hem, want dit is natuurlijk een superkans!

Nou, dat was het voor nu, ik hoop snel meer te kunnen schrijven en wat foto’s online te zetten.

Groetjes Anneke

Platteland...

De sticker die Hartmut op de foto op zijn kleren heeft heb ik gister uit het ziekenhuis meegenomen om deze blog te kunnen schrijven. Soms gebeuren hier dingen die in mijn ogen ontzettend denigrerend zijn maar waar men hier blijkbaar niets raars aan vind. In het ziekenhuis is zo’n fenomeen dat me altijd weer doet gniffelen. Grabouw is een plaats op ongeveer een uur rijden van Kaapstad. Er is daar een kleine kliniek, maar het dichtstbijzijnde ziekenhuis is in Kaapstad. De kliniek bewijst de mensen een dienst door elke ochtend een busje vol mensen naar het ziekenhuis te rijden en die ’s middags weer op te halen. Prima principe, zo maak je de gezondheidszorg een stuk bereikbaarder. Wat het een beetje lastig maakt is dat het ziekenhuis soms hele lange rijen heeft waardoor je soms de hele dacht wacht om aan het eind van de middag naar huis gestuurd te worden met de boodschap ‘kom morgen maar terug’. Dit is natuurlijk erg lastig voor de patiënten uit Grabouw en daarom hebben ze, in overleg met het ziekenhuis, een speciale status waardoor ze als eerste geholpen worden. Om er voor te zorgen dat dit voor iedereen duidelijk is moeten ze de hele dag met een sticker op hun kleren lopen zodat het voor iedereen duidelijk is waar ze vandaan komen, en ze kan behandelen volgens de bijbehorende vooroordelen…..

Komkommernieuws..

Het is al een tijdje geleden dat ik geschreven heb, maar soms gaat het leven hier in Zuid Afrika echt maar gewoon zijn gangetje en heb ik vrij weinig nieuws te melden. Daarom gewoon een paar puntjes met komkommernieuws...

• Een paar weken geleden was ik jarig. Een van de cadeautjes die ik van Hartmut gekregen had was een kookcursus 'Kaap-maleisische stijl'. Het was geweldig! Ik kan nu officieel een curry, roti's, samosa's en chili bites maken..... Hmm
• Ik heb voor mijn werk de afgelopen weken een paar MOU's bezocht (kraamhuizen in de townships). Ze hebben allemaal even veel geld ter beschikking maar de ene zag er tip top uit, de verloskundigen hadden veel kennis en het leek er op dat ze goede zorg verleenden terwijl de andere een typisch Afrikaans zooitje was. Met vieze zalen en verloskundigen die er niet veel van leken te snappen. De enige conclusie die ik kan trekken, na een gesprek met de hoofden is, wat een groot verschil een goede leidingevende kan maken.
• Gisteren was het weer tijd voor de maandelijkse gebedswandeling in de gevangenis. De winterregen is eindelijk gekomen en maakte dat we niet konden wandelen. In plaats daarvan lieten ze een paar filpjes zien van activiteiten die de organiserende NGO doet. Indrukwekkend om te zien hoe ze bemiddelen tussen gevangenen en hun familieleden om er voor te zorgen dat ze, als ze eenmaal vrij zijn, weer opgenomen worden in de familie.
• De foto heb ik afgelopen zaterdag gemaakt. Hartmut speelt in het voetbalteam van UCT en het is absoluut geen straf om bij een wedstrijd te komen kijken. Lekker in het zonnetje, mooi uitzicht op de tafelberg, boekje mee voor de saaie momenten... Ik vermaak me wel. Hartmut is bijna klaar met zijn thesis. Nog een paar weken hard werken en hij hoopt hem in te kunnen leveren. Nu is hij druk bezig met het zoeken naar een baan.
• Ik kan me niet voorstellen dat het al weer vrijdag is, de weken vliegen voorbij. Over twee weken ga ik naar Durban voor een conferentie voor begeleiders van crisiszwangerschappen. Interessant!
• Dit weekend staat er ook weer veel op het programma, vanavond vrienden helpen met verhuizen, vrienden die komen eten, zondagschool... gezellig druk!

Dat was het weer, ik hoop dat jullie ook een fijn weekend zullen hebben!

Liefs Anneke

Hapje mensenvlees?

Mijn hoofd is nog steeds half in Madagscar dus even een paar grappige feitjes...

• · Het is de Fransen niet gelukt om tijdens de kolonisatie ziekenhuizen, scholen en een goede infrastructuur te ontwikkelen. Iets waarop ze wel heel duidelijk hun stempel hebben kunnen zetten is de gastronomie. Op elke hoek van de straat wordt stokbrood verkocht en overal zijn kleine restaurantjes met kikkerbilletjes en escargots op het menu.
• · De mensen in Madagascar zijn erg beleefd, fijn natuurlijk, maar het heeft ook nadelen. Zo kan het zijn dat iemand een uur voor de deur staat te wachten om binnen te komen. De beleefdheid staat iemand niet toe om door aan te kloppen en iemands persoonlijke sfeer te verbreken. Niet kloppen maar wachten tot men je opmerkt is de boodschap…
• · Diezelfde beleefdheidsregels maken het heel moeilijk om iemand slecht nieuws te vertellen. Dokters blijven daarom vaak tegen beter weten in, beweren dat iemand nog wel beter wordt. Gewoon omdat ze niet mogen vertellen dat iemand op sterven ligt…
• · In Madagascar mag je nooit groter zijn dan je vader, in elke zin van het woord. Niet langer, geen beter onderwijs, geen groter huis.. Er zijn dus heel wat volwassen mannen die krom lopen, omdat ze anders langer dan hun vader zijn. De enige manier om dit op te lossen is om met je vader in onderhandeling te gaan, als je geluk hebt is hij tevreden met een paar koeien, als je pech hebt moet je wachten tot hij sterft voor je rechtop mag lopen.
• · Besnijdenisrituelen zijn nooit de prettigste verhalen maar de traditie in Madagascar staat qua luguberheidsgehalte op eenzame hoogte. Een jongentje wordt besneden als hij een jaar of 3 is, om te bewijzen dat hij geaccepteerd is in de familie wordt de vers afgesneden voorhuid in een banaan gestopt en door de grootvader opgegeten. Lekker, hapje mensenvlees…

Madagascar, niet in een hokje te stoppen....

Een paar dagen na mijn thuiskomst vanuit Madagaskar zijn mijn hersenen nog altijd in de war. Ze proberen nog altijd om Madagaskar in een woord te vangen, om een passende beschrijving te vinden. Maar ze hebben het moeilijk. De kleurrijke riksja’s, de Indonesisch en Chinees uitziende mensen en de eindeloze rijstvelden deden me geloven dat ik in Azië was. Terwijl Madagaskar op andere momenten onmiskenbaar Afrika is. De stoffige zandwegen, de rode aarde, marktjes met bananen en papaja en donker gekleurde mensen met afro-haar. Heel af en toe waande ik me, door de ouderwetse renaultjes die overal als taxi rondrijden en door het verse stokbrood dat op elke straathoek verkocht wordt, zelfs in Frankrijk.

Ik denk dat ik dit enorme eiland gewoon in zijn waarde moet laten en accepteren dat de boeiende mix van volkeren, culturen en landschappen niet in een hokje te stoppen is. Madagaskar is een uniek land, dat onder invloed van vele landen en volken een eigen identiteit ontwikkeld heeft, onvergelijkbaar met enig ander land in de wereld.

De hoofdstad Antananarivo, is een stad als geen ander. Haar hoge, smalle huisjes, gemaakt van lokaal geproduceerde bakstenen en vaak geverfd in felle kleuren, zijn gebouwd op 12 steile heuvels. Smalle natuurstenen straatjes, eindeloos steile trappen en talloze steegjes vormen samen een doolhof waarin het een feest is om te verdwalen. ‘Tana’ is haast een prentenboek waarin houten balkonnetjes, mooie luiken, uitbundig bloeiende bloemen en kleurrijke mensen de hoofdrol spelen. Elke hoek die je om gaat herbergt een nieuwe verassing en bovenaan iedere trap is een betoverend uitzicht. Het grootste deel van de tijd hebben we doorgebracht in Mahajanga, een havenstadje aan de Indische oceaan. Een brede promenade om over te paraderen, uitgestrekte stranden met palmbomen waar slimme verkopers je verse kokosmelk verkopen, grote koloniale huizen en overal fruitmarkten. Een ideale vakantiebestemming.

De keerzijde van dit verhaal is dat dit betoverend mooie eiland een van de armste landen ter wereld is. En dat is overal te merken. Voor een van onze hotels was iedere dag een meisje van een jaar of vier dat in een groezelig jurkje, met haar babyzusje in haar armen, om geld bedelde. Haar duidelijk nog jonge moeder stond haar op een afstandje aan te moedigen. Waarschijnlijk zou zal ze nooit naar school gaan, het enige wat ze geleerd had was om met een pruillipje haar hand op te houden in de hoop dat iemand haar wat zou geven. En ze was een van de velen. In een van de sloppenwijken bezochten we een kerk, die onze kerk had helpen bouwen. Overal hing de penetrante geur van het open riool en het was schokkend om te zien hoe jonge kinderen in het rioolwater aan het spelen waren, tot hun knietjes in de uitwerpselen van anderen. We bezochten vele klinieken en ziekenhuisjes en de kwaliteit daarvan was om te huilen. Vies, zonder elektriciteit of stromend water en onderbemand. Een van de momenten die ik nooit zal vergeten was toen ik een van de verloskundigen vroeg of ik de verloskamer mocht zien. Ze ging de sleutel zoeken en kwam een half uur later terug met de mededeling dat ze hem niet kon vinden. Ik vroeg haar wat ze zou doen als ik nu weeën had en op het punt stond om te bevallen. Laconiek deelde ze me mee dat ik dan maar op de stoep moest bevallen, dat gebeurde zo vaak.

Het doel van onze reis was om Madagaskar als land te leren kennen en om te kijken hoe onze kerk in de toekomst (medische) teams kan sturen om gericht hulp te verlenen. De nood was overweldigend, overal hadden mensen hulp nodig, maar het leek ook veelbelovend. We hebben een handvol prachtige mensen ontmoet. Mensen die met weinig veel proberen te doen. Mensen die niet hun hand ophielden en ons als wandelende goudmijn zagen maar mensen die vol trots hun kliniek, school of bedrijfje lieten zien. En dat zijn de mensen waarmee we willen samenwerken, mensen die geen problemen maar uitdagingen zien. Mensen die niet bij de pakken neer zijn gaan zitten maar die zelf al begonnen zijn en gewoon een duwtje in de rug nodig hebben. Onze hoop is dat we een team van ergo,- en fysiotherapeuten kunnen sturen naar een school voor lichamelijk gehandicapte kinderen. Om de onderwijzers en verzorgers te trainen in goede behandelmethoden. We willen de directeur van een ziekenhuis helpen bij het opzetten van een mobiele kliniek, waarmee hij moeilijk bereikbare dorpjes op marktdagen kan bezoeken om patiënten, die anders geen medische hulp zouden kunnen krijgen te kunnen behandelen. We willen diezelfde directeur ook helpen met het verbeteren van de infrastructuur in zijn eigen ziekenhuis zodat er een betere hygiëne en efficiëntie zal zijn. We willen een organisatie die traditionele vroedrouwen traint helpen om de training te verbeteren. En als laatste willen we een organisatie die verpleegkundigen en verloskundigen uitzend naar vissersdorpen aan de kust die alleen per boot bereikbaar zijn, helpen met goede training en protocollen om de zorg te verbeteren.

Genoeg plannen dus, de uitdaging is nu om dit concreet te maken en om andere mensen net zo enthousiast te maken als wij zodat we als kerk binnen afzienbare tijd terug kunnen gaan om de plannen in uitvoering te brengen. Madagascar is mijn hart binnengeslopen en ik kan alleen maar zeggen Madagascar, misaotra dia misaotra, mandra pihaona! (Madagaskar, heel erg bedankt en tot ziens!)

Concentratieproblemen...

Met ons gaat het goed, ik zit met mijn hoofd een beetje in drie werelden. Nog een beetje aan het nagenieten van Nederland, hier in Kaapstad omdat ik hier nu eenmaal ben en deze week gewoon gewerkt heb en eigenlijk ook al een beetje in Madagaskar waar ik vannacht heen vlieg…

We hebben een geweldige tijd in Nederland gehad, leuk om vrienden en familie weer te zien. Leuk om even lekker nederlands te zijn, op de fiets door amsterdam, stroopwafels kopen bij de Albert Heijn en genieten van (en ook erg verward zijn door) het feit dat het tot 11 uur 's avonds licht is.

Ik was van plan om een leuke lange blog te schrijven met allemaal leuke nieuwtjes maar ik kan me gewoon niet concentreren. Mijn hoofd denkt aan alles tegelijk en ik voel me een beetje hyper.

Dus, ik beloof jullie, als ik terug ben van Madagaskar hebben jullie een lange blog met mooie foto’s van me tegoed.

Liefs Anneke

Onverwachts bezoek...

De hele familie bij elkaar, een zeldzaam momentje.... Mijn ouders waren afgelopen week 25 jaar getrouwd en hadden daarvoor een feestje georganiseerd. Leuk natuurlijk, maar ze vonden het heel erg dat wij er niet bij konden zijn. De ochtend voor het feestje had ik ze nog aan de telefoon en mijn moeder vertelde nog hoe erg ze het vond maar dat er ' toch niets aan te doen was'. Wat zij niet wist was dat wij de dag ervoor al van het vliegveld gehaald waren door mijn oom en tante die ons met alles geholpen hadden... De verassing was dan ook groot toen wij ineens de deur binnen kwamen. Heerlijk om samen dit mooie feest te kunnen vieren en om tijd door te brengen met mijn ouders en broers en zus!

Oom Henk en tante Annie, bedankt!

Nog lang en gelukkig?

Ik denk dat velen verwachtten, of in ieder geval hoopten, dat deze blog zou gaan over hoe het kindje van D. geboren zou worden en welkom zou zijn. Dat haar vriendje er bij was en dat hij probeerde een goede vader zou zijn. Dat de familie het kindje accepteerde en misschien zelfs dat iemand een grote donatie gedaan had zodat er genoeg geld zou zijn voor kleertjes, luiers en andere baby benodigdheden. Dat we een traantje weg konden pinken als het ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ geklonken had.

Maar dat schrijven zou de waarheid geen eer aan doen. Helaas niet. D. is terug naar huis gegaan, waar ze het liefste heen wilde. De laatste keer dat ik haar aan de telefoon had was ze op een feestje, ze klonk aangeschoten en zei dat ze gelukkig was. Waarschijnlijk zal haar kindje geboren worden en dezelfde omstandigheden als waarin zij zelf geboren is, zonder vader, met een moeder die nog niet klaar is voor het moederschap. Zoals zoveel van de Zuid Afrikaanse kinderen. Waarschijnlijk zal ze na de bevalling niet meer terug gaan naar school, ze zal voor haar kindje zorgen en over een jaar of twee zal nummer twee op komst zijn. Zoals bij zo veel Zuid Afrikaanse tienermeisjes.

Hebben wij als hulpverleners gefaald? Hadden we haar in Kaapstad moeten houden om er voor te zorgen dat ze haar zwangerschap zonder al te veel problemen doorkwam? Hadden we nog langer met haar moeten vechten, zodat ze uiteindelijk op zou geven en zich schikken in haar lot?

Ik heb D. leren kennen als een bang meisje, dat, hoewel ze wist dat ze zwanger was, het altijd probeerde te ontkennen. Ze wilde er niet mee geconfronteerd worden. Op een dag liep ik met haar door een druk centrum. Uiteraard kwamen we een paar zwangere vrouwen tegen en ik zag dat haar ogen de dikke buiken volgde. Ik vroeg telkens waar ze naar keek, en telkens zei ze dat ze nergens naar keek. Maar haar ogen werden groter en haar gezicht werd als maar banger. Tot ze vroeg ‘ ik krijg toch niet zo’n grote buik?’. Ze dacht nog altijd dat het haar niet zou overkomen, dat hoewel ze zwanger was het niet zó erg zou zijn dat mensen het zouden kunnen zien. Ze voelde zich gevangen in het vluchthuis. Wilde niet geholpen worden want ze vond niet dat ze een probleem had. Kun je zulke meisjes helpen? Moet je zulke meisjes helpen? Kun je zulke meisjes uit hun vertrouwde wereld halen omdat jij denkt dat het beter is?

In onze ogen kwam ze uit een enorm arm gezin, zonder genoeg eten, zonder kansen. Maar dat was waar ze gelukkig was, waar ze uiteindelijk ook terug mocht komen. Oom is bijgedraaid, tante heeft aangeboden om D. te helpen. Is het dan aan ons om te zeggen dat ze beter in Kaapstad kan blijven?

Ik zou willen dat elk verhaal een succesverhaal was. Maar een van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb in dit werk is dat er een groot verschil is tussen mijn doelen en mijn verlangens. Het kan niet mijn doel zijn om alle meiden te helpen. De meiden hebben daarin zelf namelijk ook een rol, als ze niet geholpen worden is het afgelopen, heb ik niets meer te doen. Als het mijn doel zou zijn zou ik iedere keer het gevoel hebben dat ik gefaald had. Mijn doel is om de meiden een veilige plek aan te bieden, klaar voor ze te staan en ze een hand geven als ze dat nodig hebben. Mijn verlangen is dat ze die hand aanpakken om de weg te lopen naar een zonniger toekomst. Maar alleen als ze er zelf klaar voor zijn….

Heel veel nieuws....

Yay, ik heb mijn visum! Eindelijk, ik ben weer legaal en hoef niet meer bang te zijn om bij een grens tegengehouden te worden.

Lees hierover, en over een heleboel andere goede, leuke, nieuwe en soms verdrietige dingen in mijn nieuwsbrief.

Klik op de link om hem te lezen.

Heel veel liefs, Anneke

Een bootje op de zee....

Deel 8 van het verhaal over D. Volgende week de afsluiter...

‘Ik voel me ziek hier, ik zit de hele dag alleen, en ze zorgen niet goed voor mij.’ Dat laatste was niet helemaal waar, de nonnen deden echt wel hun best maar dat kon ze nu maar beter niet tegen Nana zeggen. Ze probeerde haar op alle mogelijke manieren duidelijk te maken dat ze met haar mee terug naar huis wilde. Nana had de urenlange reis vanuit hun eigen dorpje naar de Kaap gemaakt om te kijken hoe het met haar ging want de non had aan haar aan de telefoon verteld dat het niet zo goed ging. Ze vond zelf dat dat nogal zacht uitgedrukt was. Als ze hier nog een dag langer moest blijven zouden de nonnen en de andere meiden haar achterkant te zien krijgen, en ze vermoedde dat ze met die kant liever geen kennis wilden maken. Maar Nana leek niet overtuigd. D. zag aan haar gezicht dat ze het niet zag zitten om haar weer mee naar huis te nemen. Niet nadat ze in het dorp de roddelvuur over de zwangerschap van haar nichtje gedoofd had door te zeggen dat ze hun nichtje naar kostschool gestuurd hadden omdat dat beter was voor haar toekomst. Niet nadat haar man haar duidelijk gemaakt had dat ‘dat kleine hoertje’ zijn huis niet meer binnen zou komen. Nana zag ook wel dat haar nichtje niet gelukkig was. Maar zou ze thuis wel gelukkig zijn? In het kleine dorp waar de meeste mensen hun dagen doorbrachten met roddelen en drinken? Het dorp waar de priester heer en meester was en waar ze niet meer welkom was in de bijbelklas? Ze besloot haar laatste troef te spelen en vertelde dat Andre, de vader van de baby, in de gevangenis zat. De politie had lucht gekregen van de zwangerschap en hem in de gevangenis gezet. Nana vermoedde dat de zwangerschap niet de enige reden was, er was geen man in het dorp die niet schuldig was aan het illegaal brouwen van bier en het uitzetten van strikken om wild te vangen. De politie zette de mannen maar wat graag voor een paar weken achter slot en grendel om de dorpelingen duidelijk te maken dat, hoewel het vaak anders leek, zij nog altijd de baas waren. Nana had gehoopt dat dit nieuws haar nichtje zou ontmoedigen om terug te gaan, maar het tegendeel bewees zich. D. werd furieus en schreeuwde dat het geen verkrachting geweest was, dat de politie veel te snel actie ondernomen had en dat ze op zijn minst haar hadden moeten vragen wat het verhaal was. Ze wilde nu nog liever terug naar huis om te zorgen dat Andre weer vrij zou komen zodat ze samen een gezin kunnen beginnen. Zijn reactie op haar zwangerschap had ze, na er veel over na te denken, afgedaan als een vergissing van zijn kant. Hij had er vast ook spijt van en wachtte waarschijnlijk met pijn in zijn hart op haar terugkeer , op de hereniging met zijn prinses. ..

Ze had nog heel tranen moeten huilen en heel wat halve waarheden moeten vertellen voordat Nana overtuigd geweest was. Maar ze had het dan toch voor elkaar gekregen. Een paar dagen later zat ze samen met Nana in de bus op weg naar huis. Het had haar niet veel tijd gekost om haar tas in te pakken, ze had hem nooit helemaal uitgepakt. Ze merkte dat Nana zenuwachtig was, maar dat was ze zelf ook. Hoewel ze niets liever wilde dan naar huis gaan had ze een beetje pijn in haar buik. Ze wist niet goed wat haar te wachten zou staan. Nu was haar zwangerschap nog niet goed te zien, en bovendien kwam de winter er aan waardoor het gemakkelijk zou zijn om haar langzaam groeiende buik te verbergen. Maar daarna? Als het kindje er zou zijn, hoe moest ze er voor zorgen? Wat zouden de mensen zeggen. Iedereen in het dorp zou over haar praten. Angst overviel haar, misschien had ze toch in Kaapstad moeten blijven. In de miljoenenstad waar niemand haar kende. Waar niemand opmerkingen over haar zwangerschap maakte.

Het voelde alsof ze een klein bootje op de grote oceaan was. De wind en de golven duwden haar voort, iedere keer in een andere richting. Het maakte niet uit hoe lang het duurde, hoe ver ze voer, het land leek niet in zicht te komen. Het leven overkwam haar, en ze was de controle over het stuurwiel al lang geleden verloren…