In het klooster...

Mijn excuses voor het feit dat jullie lang moesten wachten op deze blog. Blogspot had technische problemen die nu gelukkig opgelost zijn. Dus hier is deel 5 van het verhaal over D.

Nana had al gezien dat ze wakker was. ‘Je gaat naar het klooster,’ zei ze. ‘Ik heb de priester gebeld en hij heeft een plekje voor je geregeld. De nonnen zullen voor je zorgen…
De gangen waren lang en hoog. In elke hoek stond een beeldje, vaak in gezelschap van een kaars en een tegeltje met een Bijbelspreuk. Hoewel de zon buiten de aarde deed verdorren was het binnen koel. Toen ze binnen stapte hadden haar ogen moeten wennen aan het schemerige licht, haar lichaam had onwillekeurig gerild van de kou. Ze hadden haar naar een kamer gebracht waar behalve een bed, een kast en een bureau met een stoel niets stond. Boven haar bed hing een kruis. Op het bureau lag een oude bijbel. Ze had hem doorgebladerd maar hij was in het Engels. Dat kon ze niet lezen. De nonnen hadden haar gezegd dat ze maar wat moest rusten. Als de bel ging was het lunchtijd, dan moest ze de andere nonnen volgen naar de eetzaal. Ze wilde eigenlijk niet rusten, maar ze durfde ook nier zo goed haar kamer uit te gaan want ze was bang dat ze de bel niet zou horen dus ze ging maar op haar bed zitten. Aan de muur tegenover haar bed hing een vergeeld schilderij van Jezus. Hij had een mooie gouden krans om zijn hoofd. Het leek alsof hij haar aan keek met zijn grote ogen. Ze wilde met hem praten maar ze wist niet wat ze moest zeggen. Hoewel ze er op zat te wachten maakte het snerpende geluid van de bel haar aan het schrikken. Ze had niet verwacht dat het zo luid zou zijn. Ze opende haar deur en zag twee nonnen voorbij komen die druk aan het praten waren en haar niet leken op te merken. Overal kwamen nonnen vandaan, gekleed in smetteloos wit. Een beetje verlegen volgde ze ze. De eetzaal was een grote, hoge zaal. Lichter dan de rest van het klooster. De zon scheen door de glas in lood ramen en wierp prachtig gekleurde schaduwen op de muren. Het gonsde en zoemde door het gelach en gepraat van vele tientallen vrouwen. In de hoek stonden grote pannen en de geur van stampmielies en vlees drong haar neus binnen. Opnieuw werd ze overspoeld door een golf van misselijkheid. Ze zag de non die haar naar haar kamer gebracht had, ze zat aan de lange tafel samen met een paar andere nonnen. Iemand had blijkbaar een grap verteld want de wangen waren rood aangelopen van het lachen en een oudere gezette non depte met haar servet tranen van haar wangen terwijl ze het uitschaterde. Plotseling merkte de non haar op. Ze zwaaide en wenkte dat ze moest komen. De nonnen schoven uit elkaar en maakten een plekje op de bank vrij. Er stond al een groot bord met eten voor haar klaar. Opnieuw kwam de misselijkheid naar boven en deze keer kon ze het niet stoppen, ze probeerde nog om weg te komen maar ze zat klem tussen de gezette heupen aan beide kanten. Haar ontbijt landde op de grond en in het spierwitte schort van de vriendelijke non en ze voelde hoe haar wangen rood werden. Ze durfde niet op te kijken. Ze voelde hoe iemand haar optilde, een koude vochtige doek werd langs haar lippen en voorhoofd gehaald en iemand gooide een emmer water over de vloer om alles schoon te maken. Zachte stemmen leken uit de verte te klinken en toen ze haar op grond legden en ze haar ogen opende zag ze boven haar de hoofden van vijf bezorgd glimlachende nonnen. Ze sloot haar ogen weer, en hoorde hoe ze over haar praatten. ‘Ze kan hier niet blijven, hoe moeten we voor haar zorgen.’ ‘ Nu is het nog de misselijkheid, maar wat doen we als ze een kind krijgt?’ ‘Het is zelf nog een kind, hier is helemaal niemand voor haar om mee te spelen.’

Ze bleef nog een week. De dagen waren lang en het ononderbroken ritme maakte haar moe. Meestal lag ze op haar bed of zat ze buiten op de stoep te kijken naar de bedrijvigheid. Iedereen had zijn eigen taak. De nonnen leken gelukkig, ze zongen, glimlachten, sloegen hun kruisjes en zeiden trouw hun dankgebeden op. Ze zorgden goed voor haar. Haar bed was stug maar comfortabel. Het eten was simpel maar lekker. Na die eerste keer hoefde ze niet meer over te geven maar ze bleef zich schamen en vond de tijden dat ze moest eten de vreselijkste momenten van de dag. Er waren geen andere kinderen en ze mistte het spelen met de kinderen uit haar buurt. Na een week werd haar meegedeeld dat ze haar tas moest inpakken want de volgende morgen zou ze samen met een paar andere nonnen met de bus naar Kaapstad gaan. Daar was een huis voor meisjes zoals haar. Meisjes die zwanger waren en dat liever niet wilden. Er zou goed voor haar gezorgd worden. Ze voelde een lichte opwinding in haar buik. Meisjes zoals haar, meisjes waarmee ze zou kunnen spelen. En dan in Kaapstad nog wel. De kinderen in haar school zouden het niet geloven als ze dat zou vertellen. Niemand van hem was in de Kaap geweest. Je moest de hele dag rijden. De meester had foto’s laten zien van de Tafelberg en de vele hoge gebouwen. Dat zou ze nu allemaal in het echt zien!

Stank voor dank...

Deel 4 van het verhaal over D. Klik hier voor deel 1, hier voor deel 2 en hier voor deel 3.

Ze lag in bed. Uiteindelijk had Nana het verteld. Oom had geschreeuwd. Eerst tegen Nana. Dat ze beter op haar had moeten passen en dat zij maar voor een oplossing moest zorgen want het was niet zijn probleem. Daarna tegen haar. Volgens hem was ze voor niets goed. Hoe durfde ze zo thuis te komen. Oom en Nana hadden haar opgenomen in hun huis nadat haar eigen ouders spoorloos verdwenen waren. ‘Stank voor dank’, had oom gezegd. ‘Na al het geld dat je ons gekost hebt is het enige wat je kan doen zwanger worden?’ Ze was de kamer uit gegaan omdat ze niet wilde dat oom haar zou zien huilen. Dat zou het allemaal nog erger maken. Haar hand gleed onder haar shirtje en aaide zachtjes haar buik. Ze dacht aan de plaatjes die de vrouwen in de bijbelklas hadden laten zien. Baby’s, nog in de buik van hun moeder, alles was er al, maar ze waren nog te klein om geboren te worden. Dat groeide nu in haar buik. Ze dacht aan het kindje van haar nicht en glimlachte. Baby’s waren lief. Ze rilde toen ze dacht aan wat de vrouw van de garagehouder gezegd had. Ze moest van haar zwangerschap afgeholpen worden zodat niemand het zou weten. Misschien wilde ze dat helemaal niet. Ze kon zich ook niet zo goed voorstellen dat ze een baby zou hebben, maar het zou toch nog heel erg lang duren voor de baby geboren zou worden. Ze wilde niet dat iemand de baby uit haar buik zou halen. Ze herinnerde zich dat de vrouwen in de bijbelklas hen hadden gewaarschuwd, ‘abortus veranderd je in een moordenaar!'Ze wilde geen moordenaar zijn.

Uiteindelijk viel ze in slaap. Ze droomde dat ze het kindje van haar nicht vermoorde, er was veel bloed. En misvormde baby’s renden furieus achter haar aan. Ze werd wakker van een schreeuw en realiseerde zich dat zij het zelf was geweest die schreeuwde, alles voelde klam. Ze voelde dat iemand naar haar keek. Nana zat naast haar matras dat op de grond lag en huilde. ‘Meisje, meisje’, zei ze. ‘Wat moeten we doen. ‘ Haar lip bloedde. Ze vermoedde dat oom zijn handen weer eens niet thuis had kunnen houden en ze voelde zich schuldig. Hij had Nana geslagen om haar. Ze ging rechtop zitten en Nana sloeg haar armen om haar heen. Ze zocht naar woorden, het was moeilijk om te praten. ‘Meisje’, zei ze uiteindelijk,’ Je bent nog zo jong, en ik weet niet of we er goed aan doen maar ik denk niet dat we je een abortus moeten laten doen. We hebben er sowieso het geld niet voor. Oom zei dat ik je maar een schop in de buik moest geven, of iets moest doen met naalden, zijn zus had ooit hetzelfde probleem en zijn moeder had haar landbouwgif gegeven, het hielp maar daarna is ze nooit meer dezelfde geweest. Ik wil je dat niet aandoen, je bent nog zo jong.’ Nana streelde haar haar, kuste haar op het voorhoofd en wiegde haar zachtjes heen en weer. ‘We vinden wel een oplossing.’

Ze werd wakker van het felle zonlicht dat door de open deur kwam. De zon kwam net op. In het licht zag ze het silhouet van Nana, ze was bezig met het inpakken van een koffer. Haar hoofd voelde zwaar van het huilen en haar kussen was nog nat. Ze wilde doen alsof ze nog sliep, alsof gisteren een droom was en ze vandaag weer gewoon naar school ging. Nana had al gezien dat ze wakker was. ‘Je gaat naar het klooster,’ zei ze. ‘Ik heb de priester gebeld en hij heeft een plekje voor je geregeld. De nonnen zullen voor je zorgen…

Pasen in Namibie...

We zijn afgelopen maandag terug gekomen van Namibie waar we een geweldige tijd gehad hebben, zoals je op de foto's kan zien. En waar we ook een lesje vertrouwen geleerd hebben. Zuid Afrika verlaten zonder visum was iets dat me niet helemaal koud liet maar de dame bij de grens stelde ons zo gerust dat we er de hele week eigenlijk vrij weinig aan gedacht hebben. En het mooiste was nog dat op de terugweg nergens naar gevraagd werd en ik een nieuw toeristenvisum voor 3 maanden gekregen heb. God antwoordt gebed op zijn manier! Nu zijn we terug in Kaapstad waar het toch echt winter aan het worden is. Regenbuien, harde wind, dikke truien en een winterdeken in ons dekbed. En ook, lekker warme soep, onder een dekentje op de bank zitten met een boek en een kop hete thee en 's ochtends iets langer in bed blijven liggen omdat het toch nog donker is buiten... winter is best leuk :)

Liefs Anneke

Haar vriend.... een held?!

Ik ben veilig en wel terug uit Namibie. morgen zal ik daar meer over schrijven. Vandaag deel 3 van het verhaal over D. Klik hier voor deel 1 en hier voor deel 2.

Ze grinnikte. ‘Zwanger zeker..’ zei ze tegen Nana. ‘ Zo weet ik het altijd bij mijn dochters. Maak je geen zorgen, mijn zus weet hier wel een oplossing voor. De priester heeft je zeker gestuurd…. ‘

Ze knikte. Hoewel ze het niet wilde ging het wel over haar en ze had het gevoel dat ze recht had om gehoord te worden. De vrouw van de garagehouder keek niet naar haar. ‘Ja’ zei Nana, ‘De priester zei dat jij wel een oplossing wist.’ De vrouw van de garagehouder pakte een notitieboekje uit haar groezelige schort en viste een potloodje van achter haar oor vandaan. Ze schreef een telefoonnummer op. ‘Dit is het nummer van mijn zus, zij helpt van de zwangerschap af op een snelle manier. Zorg er voor dat je het kind 1800 Rand mee geeft. Geen haan die er daarna naar kraait. Ik houd mijn mondje dicht en zal ook tegen niemand zeggen dat jullie hier geweest zijn. Plotseling keek ze haar toch aan. ‘Ja meidje, dat komt er van, een beetje met de jongens spelen… dat heeft gevolgen. Ik hoop dat het goed pijn gaat doen zodat je je lesje leert.’

Nana bedankte de vrouw van de garagehouder en liep het hek uit. Ze maakte met een knik duidelijk dat ze maar beter kon volgen. Onderweg naar huis begon Nana eindelijk tegen haar te praten. Zachtjes, zodat de andere mensen het niet konden horen. Maar de woorden kwamen hard aan. Nana noemde haar een hoer, en vroeg of ze nagedacht had waar het geld vandaan moest komen. Ze zei dat ze haar lichaam maar moest verkopen om aan genoeg geld te komen, met mannen slapen was blijkbaar niet zo moeilijk voor haar. Ze kwamen langs het huis van haar vriend, ze zag hem bezig in de tuin. Hij was aan het knutselen aan een oude motor, dat deed hij graag in zijn vrije tijd. Ze aarzelde even en liep toen bij Nana vandaan in de richting van hem. Ze wilde met hem praten. Na twee stappen had Nana door wat er gaande was en ze draaide zich om. Ze pakte haar wreed bij haar schouders. ‘Wat denk je nu, dat je zo maar naar hem toe kan gaan? De schurk die 12 jarige meisjes zwanger maakt? We zullen er voor zorgen dat de politie ervan hoort, die jongen hoort in de cel!’ Andre hoorde het lawaai en rende naar de straat. Ze zag hem en schreeuwde ‘ ik hou van je, ik ben zwanger’. Het voelde raar om dat te zeggen. Het was alsof ze een actrice was die dat ene zinnetje met zoveel mogelijk drama voor het publiek ten gehore moest brengen. Ze verwachtte dat hij nu zou veranderen in de held die hij beloofd had voor haar te zijn. Altijd zou hij voor haar vechten, samen zouden ze alle moeilijkheden aankunnen. Zij was zijn prinsesje en zij hield van hem, haar prins. Maar ze zag hoe hij versteende, lijkbleek werd, hij draaide zich om en liep weg. ‘Zie je, dat is hoeveel je voor hem betekent. Hoeveel heeft hij je betaald om je zwanger te maken?’ Andres gedrag wakkerde Nana’s boosheid weer aan en ze begon van voren af aan. Plotseling kon ze zich niet meer goed houden. Ze begon hard te huilen en beschaamd trok Nana haar mee naar een rustiger straatje. ‘Ben je niet goed bij je hoofd’ siste ze tussen haar lippen door.’Eerst schreeuwen dat je zwanger bent en daarna zo hard huilen, de mensen gaan praten, nu kun je het net zo goed gelijk in de krant zetten. Wat wil je dat de mensen van ons denken, je bent een schande voor de familie!’ Het leek of Nana nog meer wilde zeggen maar ze bedacht zich en liep door. Toen ze bijna thuis waren zag ze dat het bakkie van oom voor de deur stond. Hij was thuisgekomen uit zijn werk. Ze hoopte dat hij nog niet te lang thuis was want meestal nam hij na het werk een paar glazen brandewijn die zijn humeur nogal onvoorspelbaar maakten.

Het was nog erger dan ze gedacht had. Hij was al lang thuis en de hele kamer stonk naar rook en drank. Nana gaf haar een por in de rug. ‘Zeg het zelf maar, ik ga het niet weer tegen iemand zeggen. En sta daar niet zo te huilen als een klein kind. Je kan toch zo goed ‘volwassen’ dingen doen? Laat me nu maar eens zien hoe volwassen je bent.’ Ze deed haar mond open maar de woorden kwamen niet. Ze kon het niet. Ze was bang voor wat er zou gebeuren als ze het zou zeggen. Het voelde alsof het alles meer ‘echt’ zou maken. Alsof het niet waar was zolang ze het niet zou zeggen.

Veilig in Namibie

Voor iedereen die meegehoopt, gedacht en gebeden heeft... We zijn veilig in Namibie aangekomen. De manager van de grenspost hoefde niet uit bed gebeld te worden, ze lieten me zo ook wel door...

En ze beloofden dat ze me ook weer binnelaten.

Dus we kunnen met een gerust hart genieten van onze kampeervakantie met Hartmut's familie.

Op naar de sossusvlei!

Fijne paasdagen, en vergeet niet dat het niet om de eieren en chocola gaat!

Liefs Anneke

Schaatsles en (half) goede berichten...

Deel 3 van het verhaal is onderweg, maar nu eerst even een foto. Afgelopen zaterdag zijn Hartmut en ik gaan schaatsen met een groep tieners uit een van de townships. Onze kerk organiseert samen met een kerk daar activiteiten voor de kinderen en jongeren uit de township. Erg belangrijk, want de meeste jongeren daar leven in deprimerende omstandigheden. HIV, honger, geldgebrek en werkloosheid zijn de normaalste zaak van de wereld. Gelukkig voor iedereen was het schaatsen erg leuk. Behalve dat ik de dag erna spierpijn had. Niet in mijn benen, zoals ik zou verwachten, maar in mijn armen omdat ik soms heel wat kracht nodig had om de begionnende schaatsers overeind te houden. het gezicht van het meisje op de foto spreekt boekdelen....

En nog even wat anders, het lijkt er op dat we toch naar Namibie gaan. Niet omdat mijn visum in orde is, dat kan nog lang op zich laten wachten. Ik heb vandaag de hele dag bij home affairs doorgebracht en dat is een van de meest ontmoedigende en demotiverende activiteiten die ik kan bedenken. Zo veel chaos, veel te weinig personeel en zo veel domheid... Daar kan zelfs mijn hoopvolle aard niet tegenop. Nadat ik de moed al bijna had opgegeven besloot ik om de grenspost waar we langs gaan te bellen, en zij maakten me weer een beetje vrolijker. Het is geen probleem, ze zullen me uit het land laten en weer binnenlaten zonder me in de gevangenis te stoppen of een bekeuring te geven. En de manager heeft al m

ijn details opgeschreven en ik mag hem, zelfs midden in de nacht, uit bed bellen als ze me toch problemen geven..

De priester...

Deel twee van het verhaal over D. Klik hier voor deel een.

De priester gromde. Het was blijkbaar niet de eerste keer dat hij zoiets hoorde. Vermoeid zuchtte hij en begon hij Nana te vertellen over de opties die ze hadden. Uiteraard zouden ze geen abortus laten doen, goede katholieke mensen doen dat niet. Maar als Nana er op aandrong had hij wel een adresje. Nee, niet in het ziekenhuis. Het was bij een vrouw thuis, ze deed het snel en vakkundig, niemand hoefde het te weten. Want dat zouden ze toch niet willen, dat andere mensen hierover zouden horen. Hij kon het begrijpen. Het kind was nog zo jong. Ze luisterde hoe Nana verder informeerde. Het zou niet al te veel pijn doen, er was alleen een risico dat ze teveel zou bloeden. Dan moest de baarmoeder er uit. Dat moest dan wel in het ziekenhuis in de stad. Lastig, maar als dat gebeurde dan moest dat maar gezien worden als de straf van God. Nana leek in te stemmen. 1800 rand zouden ze moeten betalen. Nana schrok, waren zulke voorzieningen niet gratis, financieel ondersteund door de staat? De priester keek een beetje argwanend om zich heen en begon zachter te praten. ‘Vrouw, we leven hier in een dorp, als je zulke zaken snel wilt regelen kun je niet wachten op de staat, deze vrouw doet uitstekend werk. Ik kan je in iedere straat wel een meisje aanwijzen dat bij haar geweest is. Niet dat ik dat doe, ‘hij grinnikte zenuwachtig, ’ de meisjes hebben recht op privacy. Maar ga maar eens praten met garagehouder, zijn vrouw en dochters hebben, zo te zeggen, genoeg ervaring.’ Plotseling leek hij gehaast. Hij stond op, pakte zijn agenda en autosleutels en liep weg. Hij draaide zich om naar haar. ‘Zorg er maar voor dat je hier snel vanaf komt. Ik wil je niet in de bijbelklassen zien zolang je dit hoerenkind bij je draagt.’ Hij spuugde de woorden haast uit, draaide zich om en liep de deur uit.

Nana huilde. Zij huilde ook. Ze wilde naar Nana toe gaan. Een arm om haar heen slaan. Een beetje liefde voelen. Maar de zwaarte in haar maag maakte dat ze op haar stoel bleef zitten. Verlamd. Ze was zwanger. Ze was niet meer welkom in de bijbelklas. Een paar weken geleden was er een groepje vrouwen in de bijbelklas geweest. Blanke vrouwen, ze hadden deftig Afrikaans gepraat, Afrikaans zoals de mensen op TV praten. Ze waren erg vriendelijk geweest. Ze hadden koekjes en snoepjes uitgedeeld en ze hadden een video laten zien over hoe een baby groeit in de moeders buik. Er waren ook modellen geweest van foetussen en kleine baby’s. Ze herinnerde zich hoe ze met haar vingers de omtrekken van de foetussen gevoeld had. Klein, maar alles was er al. Ze herinnerde het warme gevoel in haar buik, zo mooi! ‘Een wonder van God!’Had een van de vrouwen gezegd, en de priester had ingestemd. Nadat de vrouwen alles hadden laten zien en uitgelegd had de priester nogmaals verteld over hoe het leven heilig is. Dat je daar als mensen niets aan kan veranderen omdat een zwangerschap een geschenk van God was. ‘Abortus is zonde’ zei hij. En de meisjes hadden allemaal geknikt. Opeens herinnerde ze zich dat Elmarie van de garagehouder, erg stil geweest was. Normaal had ze het hoogste woord. Zo’n meisje was het. Ze was altijd een beetje bang voor haar. Elmarie was de jongste thuis, ze had drie oudere zussen, die iedere week een ander vriendje hadden. Ze had altijd het gevoel dat Elmarie dingen wist die zij nog niet wist. Elmarie keek altijd zo uit de hoogte als ze vertelde dat ze graag verstoppertje speelde met de kinderen uit de buurt.

Nana duwde het hek open. Het kraakte een beetje. ‘Is daar iemand?’ vroeg Nana. Domme vraag, dacht ze, want de muziek stond hard aan en ze kon ruiken dat er iemand aan het koken was. Ze hoorde de stem van Elmarie’s moeder. ‘kom maar verder, ik ben bezig.’ Nana liep verder en schuw volgde ze haar. De vrouw van de garagehouder had een schort voor en was vetkoek aan het bakken. Ze voelde dat ze moest overgeven. Normaal vond ze vetkoek heerlijk, maar de laatste weken was de geur alleen al genoeg om misselijk te worden. Ze rende naar buiten en alles kwam er uit. Schuw keek ze op. De vrouw van de garagehouder stond achter haar. Ze grinnikte. ‘Zwanger zeker..’ zei ze tegen Nana. ‘ Zo weet ik het altijd bij mijn dochters. Maak je geen zorgen, mijn zus weet hier wel een oplossing voor. De priester heeft je zeker gestuurd…. ‘

De schoolverpleegster...

Ik had beloofd meer over mijn clientje D. te schrijven. En toen ik eenmaal begon met schrijven bleek dat het verhaal veel te lang was om het in een keer te plaatsen. Dus nu komt het in delen, vandaag deel 1.

Het was een normale controle geweest. Ieder jaar kwam de schoolverpleegster langs om alle kinderen uit de school te onderzoeken. Ze vond het niet erg want aan het eind mocht je altijd iets uitzoeken. Een klein cadeautje, of een grote kauwgombal. De schoolverpleegster vroeg of ze al ongesteld was. Ze knikte. Ze was een van de eersten van haar klas geweest. De eerste keer was ze erg geschrokken. Niemand had haar verteld dat ze dat kon verwachten. Ze dacht dat ze ziek was, heel erg ziek, en dat ze langzaam dood zou bloeden. Huilend was ze naar haar tante gegaan. Nana,zoals ze haar tante noemde, had haar nog kleine kinderlijfje vastgepakt en zachtjes heen en weer gewiegd. ‘Nu ben je een vrouw’ had Nana gefluisterd. Het gaf haar een beetje een verward gevoel, ze had eigenlijk niet goed geweten wat Nana ermee bedoelde maar het klonk belangrijk. Na die eerste keer was het iets wat steeds terug kwam, niet prettig maar blijkbaar normaal. De verpleegster vroeg wanneer het de laatste keer geweest was dat ze ongesteld was. Nu ze erover nadacht besefte ze dat het al een tijdje geleden was. Toen ze dat tegen de verpleegster zei moest ze in een potje plassen. De verpleegster dipte er een wit staafje in en liet het een paar minuten later aan haar zien. Een klein rood streepje was fel afgetekend op het wit. Een dun streepje, maar voor de verpleegster leek het een startsein te zijn om te beginnen met schreeuwen en schelden. Ze had haar benen bij elkaar moeten houden. Als ze weer bij haar zou komen zou ze haar knieën bij elkaar binden tot ze oud genoeg was. Ze had geschreeuwd dat ze genoeg meisjes zoals haar had gezien. Dat ze er genoeg van had. Dat het bergafwaarts ging met de samenleving. En toen was ze de deur uitgelopen.

Ze bleef in het hokje van de schoolverpleegster wachten. Ze wist niet goed wat ze moest doen en ze was bang dat de verpleegster weer zou schreeuwen als ze zomaar weg zou lopen. Ze zag de doos met cadeautjes en kauwgomballen staan. Misschien mocht ze al iets pakken, ze vroeg zich af of ze vast kon gaan kijken om het mooiste cadeautje uit te zoeken maar besloot dat het beter was om gewoon te blijven zitten. Een uur later kwam Nana binnen. Zwijgend, maar met rode ogen. Nana had haar met harde hand van de stoel getrokken en meegesleurd. Ze had nog net haar schooltas kunnen pakken. Nana zei dat ze die net zo goed kon laten liggen. ‘Die heb je voorlopig toch niet nodig.’ Ze had niet geweten waarom Nana dat zei. Ze gingen naar huis. Nana liep met grote stappen en ze kon haar alleen met grote moeite bijhouden. Thuis moest ze in de kamer blijven zitten, terwijl Nana iemand belde. Ze moest haast bedelen om naar het toilet te mogen. Nana wilde haar geen moment uit het oog verliezen en leek bang te zijn dat ze iets zou doen.

Toen de priester binnen kwam werd ze bang. De priester kwam nooit zomaar langs. Hij had het altijd druk want de parochie was groot en de mensen woonden ver bij elkaar vandaan. Hij begroette Nana en knikte naar haar. Ze voelde haar maag ineen krimpen, het was geen vriendelijke knik, ze had het gevoel dat ze iets verkeerd gedaan had.’ Dank u dat u zo snel kon komen,’ zei Nana,’ We hebben uw hulp nodig want het kind is zwanger.’ Het was alsof iemand haar een schop in haar maag gaf. De wereld begon te draaien en het voelde alsof ze moest overgeven. Opeens besefte ze waar de verpleegster over gepraat had. Ze was nu een van hen, een van die meisjes waar je op neer keek. Een van de meisjes die zwanger was. Ze had het kunnen weten, geen ongesteldheid, een langzaam dikker wordende buik, en alles wat ze gedaan had met haar vriend. Ze had het kunnen weten. Maar ze had gewoon niet gedacht dat het bij haar ook zou gebeuren. Ze was nog zo jong. Dat betekende het dus, dat ze een vrouw was. Daar had Nana het over gehad. Ze had het tegen haar gezegd om haar te waarschuwen…

Home Affairs...

We wachten nog altijd op nieuws van Home Affairs... hoewel, wachten klinkt erg passief voor de dagelijkse telefoontjes die we plegen om onze vrienden bij Home Affairs te laten weten dat ze een beetje harder en efficienter moeten werken. Blijkbaar is de sticker toch niet klaar. Wat behoorlijk verwarrend is. Iedere keer zeggen ze wat anders aan de telefoon. De ene keer is het bijna klaar en moet het alleen nog opgestuurd worden, de volgende dag kunnen ze mijn document niet eens openen en moet het teruggestuurd worden naar het hoofdkantoor en een dag later moeten we 'over een week maar terugbellen, want nu kunnen we niets zeggen'. We staan in de startblokken. Als ze zeggen dat de sticker klaar is zit ik in de auto om hem op te halen. Ze hebben nog tot volgende week, anders gaat de reis naar hartmut's ouders niet door. Gelukkig geloven we in een God die machtiger is dan Home Affairs-mensen.

Ik ondervind nu aan den lijve wat het is als mensen je onrecht aan doen. Ik moet een boete betalen of de gevangenis in als ik het land uit ga terwijl ik niets verkeerds gedaan heb. Onrechtvaardig. Maar ik mag niet klagen, ik heb telefoons, faxen, internet en een bankrekeing met geld tot mijn beschikking. Ik heb hier veel vrienden die met me meeleven. Stel je voor dat je een vluchteling bent, dat je niet welkom bent op de plek waar je altijd woonde vanwege je kleur, je geslacht, je geloof. Dat je dan naar een ander land gaat waar het veiliger is omdat je je leven in je eigen land niet zeker bent. Je hebt geen geld, je bent alleen, je kent niemand en je spreekt de taal niet. En dan krijg je te maken met de problemen waar ik nu mee te maken heb. Dan vallen mijn problemen eigenlijk wel mee. Misschien is het goed dat ik dit nu meemaak. Zodat ik onrecht beter begrijp, de frustratie, de machteloosheid, het eeuwige wachten op hopelijk goed, maar vaak ook slecht nieuws. Ik leer hier... Maar het zal nog lang duren voor ik Zuid Afrika dankbaar ben voor deze ervaring.

Plaatjes...

Deze keer wat foto's om een beeld te krijgen van mijn werk.

• Dit ben ik met Nadia en haar man. In Januari kwam Nadia naar de abortuskliniek voor een abortus. Ze was al te lang zwanger om nog nog een abortus te kunnen hebben, zoals de dikke buik op de foto laat zien. 'Gelukkig', zegt ze nu, want 'er zat op dat moment een steekje los in mijn hoofd, de zwangerschap overviel me zo dat ik er niet blij mee kon zijn en abortus leek de enige oplossing'.Nu is het kindje meer dan welkom en ze kijken er allebei enorm naar uit. Dat wil niet zeggen dat het allemaal gemakkelijk zal zijn. Ze hebben geen geld voor de baby, alleen een enorm vertrouwen dat God hen zal helpen. Gisteren heb ik hun een grote zak met babykleertjes cadeau kunnen geven om hun vertrouwen te sterken.

• Op deze foto zie je mij met D. Een twaalf jarig meisje dat op dit moment in mater Domini woont in verband met haar zwangerschap. Het is moeilijk om haar op de juiste manier te begeleiden. Ze is nog een kind, bang voor de zwangerschap, en probeert het uit alle macht te ontkennen. Liever wil ze spelen. Ze mist thuis omdat er in Mater Domini niemand is die verstoppertje met haar wil doen. Deze week heb ik haar meegenomen op een uitje naar het aquarium, samen leuke dingen doen om haar te laten merken dat ik om haar geef. En daar kwam ze los, ze praatte honderduit en durfde open te zijn. Ik zal binnenort een beetje meer over haar schrijven.

• En dan nog de beloofde foto's van Ellmah en Omari, wat een mooi jochie...

• En als laatste wilde ik jullie dit niet onthouden. Het ziekenhuis waar Hartmut en ik de zondagsschool geven is christelijk en de verpleegsters willen erg graag christelijke waarden aan de kinderen aanleren. Over het algemeen erg goed natuurlijk maar een van de dingen maakt het altijd erg moeilijk voor me om niet heel hard te beginnen met lachen. De verpleegster willen namelijk dat de kinderen bidden voor het eten. Op zich niet smis mee.Voor het eten binnenkomt telt een van de verpleegsters af , '1,2,3...' en alle kinderen beginnen het gebedje op te dreuenen. Maar ze zijn zo goed getrained dat het heel gevaarlijk is om op een ander tijdstip dan voor het eten '1,2,3...' te zeggen want het is me al een paar keer overkomen dat de kinderen dan spontaan beginnen te bidden....