De schoolverpleegster...

Ik had beloofd meer over mijn clientje D. te schrijven. En toen ik eenmaal begon met schrijven bleek dat het verhaal veel te lang was om het in een keer te plaatsen. Dus nu komt het in delen, vandaag deel 1.

Het was een normale controle geweest. Ieder jaar kwam de schoolverpleegster langs om alle kinderen uit de school te onderzoeken. Ze vond het niet erg want aan het eind mocht je altijd iets uitzoeken. Een klein cadeautje, of een grote kauwgombal. De schoolverpleegster vroeg of ze al ongesteld was. Ze knikte. Ze was een van de eersten van haar klas geweest. De eerste keer was ze erg geschrokken. Niemand had haar verteld dat ze dat kon verwachten. Ze dacht dat ze ziek was, heel erg ziek, en dat ze langzaam dood zou bloeden. Huilend was ze naar haar tante gegaan. Nana,zoals ze haar tante noemde, had haar nog kleine kinderlijfje vastgepakt en zachtjes heen en weer gewiegd. ‘Nu ben je een vrouw’ had Nana gefluisterd. Het gaf haar een beetje een verward gevoel, ze had eigenlijk niet goed geweten wat Nana ermee bedoelde maar het klonk belangrijk. Na die eerste keer was het iets wat steeds terug kwam, niet prettig maar blijkbaar normaal. De verpleegster vroeg wanneer het de laatste keer geweest was dat ze ongesteld was. Nu ze erover nadacht besefte ze dat het al een tijdje geleden was. Toen ze dat tegen de verpleegster zei moest ze in een potje plassen. De verpleegster dipte er een wit staafje in en liet het een paar minuten later aan haar zien. Een klein rood streepje was fel afgetekend op het wit. Een dun streepje, maar voor de verpleegster leek het een startsein te zijn om te beginnen met schreeuwen en schelden. Ze had haar benen bij elkaar moeten houden. Als ze weer bij haar zou komen zou ze haar knieën bij elkaar binden tot ze oud genoeg was. Ze had geschreeuwd dat ze genoeg meisjes zoals haar had gezien. Dat ze er genoeg van had. Dat het bergafwaarts ging met de samenleving. En toen was ze de deur uitgelopen.

Ze bleef in het hokje van de schoolverpleegster wachten. Ze wist niet goed wat ze moest doen en ze was bang dat de verpleegster weer zou schreeuwen als ze zomaar weg zou lopen. Ze zag de doos met cadeautjes en kauwgomballen staan. Misschien mocht ze al iets pakken, ze vroeg zich af of ze vast kon gaan kijken om het mooiste cadeautje uit te zoeken maar besloot dat het beter was om gewoon te blijven zitten. Een uur later kwam Nana binnen. Zwijgend, maar met rode ogen. Nana had haar met harde hand van de stoel getrokken en meegesleurd. Ze had nog net haar schooltas kunnen pakken. Nana zei dat ze die net zo goed kon laten liggen. ‘Die heb je voorlopig toch niet nodig.’ Ze had niet geweten waarom Nana dat zei. Ze gingen naar huis. Nana liep met grote stappen en ze kon haar alleen met grote moeite bijhouden. Thuis moest ze in de kamer blijven zitten, terwijl Nana iemand belde. Ze moest haast bedelen om naar het toilet te mogen. Nana wilde haar geen moment uit het oog verliezen en leek bang te zijn dat ze iets zou doen.

Toen de priester binnen kwam werd ze bang. De priester kwam nooit zomaar langs. Hij had het altijd druk want de parochie was groot en de mensen woonden ver bij elkaar vandaan. Hij begroette Nana en knikte naar haar. Ze voelde haar maag ineen krimpen, het was geen vriendelijke knik, ze had het gevoel dat ze iets verkeerd gedaan had.’ Dank u dat u zo snel kon komen,’ zei Nana,’ We hebben uw hulp nodig want het kind is zwanger.’ Het was alsof iemand haar een schop in haar maag gaf. De wereld begon te draaien en het voelde alsof ze moest overgeven. Opeens besefte ze waar de verpleegster over gepraat had. Ze was nu een van hen, een van die meisjes waar je op neer keek. Een van de meisjes die zwanger was. Ze had het kunnen weten, geen ongesteldheid, een langzaam dikker wordende buik, en alles wat ze gedaan had met haar vriend. Ze had het kunnen weten. Maar ze had gewoon niet gedacht dat het bij haar ook zou gebeuren. Ze was nog zo jong. Dat betekende het dus, dat ze een vrouw was. Daar had Nana het over gehad. Ze had het tegen haar gezegd om haar te waarschuwen…

Home Affairs...

We wachten nog altijd op nieuws van Home Affairs... hoewel, wachten klinkt erg passief voor de dagelijkse telefoontjes die we plegen om onze vrienden bij Home Affairs te laten weten dat ze een beetje harder en efficienter moeten werken. Blijkbaar is de sticker toch niet klaar. Wat behoorlijk verwarrend is. Iedere keer zeggen ze wat anders aan de telefoon. De ene keer is het bijna klaar en moet het alleen nog opgestuurd worden, de volgende dag kunnen ze mijn document niet eens openen en moet het teruggestuurd worden naar het hoofdkantoor en een dag later moeten we 'over een week maar terugbellen, want nu kunnen we niets zeggen'. We staan in de startblokken. Als ze zeggen dat de sticker klaar is zit ik in de auto om hem op te halen. Ze hebben nog tot volgende week, anders gaat de reis naar hartmut's ouders niet door. Gelukkig geloven we in een God die machtiger is dan Home Affairs-mensen.

Ik ondervind nu aan den lijve wat het is als mensen je onrecht aan doen. Ik moet een boete betalen of de gevangenis in als ik het land uit ga terwijl ik niets verkeerds gedaan heb. Onrechtvaardig. Maar ik mag niet klagen, ik heb telefoons, faxen, internet en een bankrekeing met geld tot mijn beschikking. Ik heb hier veel vrienden die met me meeleven. Stel je voor dat je een vluchteling bent, dat je niet welkom bent op de plek waar je altijd woonde vanwege je kleur, je geslacht, je geloof. Dat je dan naar een ander land gaat waar het veiliger is omdat je je leven in je eigen land niet zeker bent. Je hebt geen geld, je bent alleen, je kent niemand en je spreekt de taal niet. En dan krijg je te maken met de problemen waar ik nu mee te maken heb. Dan vallen mijn problemen eigenlijk wel mee. Misschien is het goed dat ik dit nu meemaak. Zodat ik onrecht beter begrijp, de frustratie, de machteloosheid, het eeuwige wachten op hopelijk goed, maar vaak ook slecht nieuws. Ik leer hier... Maar het zal nog lang duren voor ik Zuid Afrika dankbaar ben voor deze ervaring.

Plaatjes...

Deze keer wat foto's om een beeld te krijgen van mijn werk.

• Dit ben ik met Nadia en haar man. In Januari kwam Nadia naar de abortuskliniek voor een abortus. Ze was al te lang zwanger om nog nog een abortus te kunnen hebben, zoals de dikke buik op de foto laat zien. 'Gelukkig', zegt ze nu, want 'er zat op dat moment een steekje los in mijn hoofd, de zwangerschap overviel me zo dat ik er niet blij mee kon zijn en abortus leek de enige oplossing'.Nu is het kindje meer dan welkom en ze kijken er allebei enorm naar uit. Dat wil niet zeggen dat het allemaal gemakkelijk zal zijn. Ze hebben geen geld voor de baby, alleen een enorm vertrouwen dat God hen zal helpen. Gisteren heb ik hun een grote zak met babykleertjes cadeau kunnen geven om hun vertrouwen te sterken.

• Op deze foto zie je mij met D. Een twaalf jarig meisje dat op dit moment in mater Domini woont in verband met haar zwangerschap. Het is moeilijk om haar op de juiste manier te begeleiden. Ze is nog een kind, bang voor de zwangerschap, en probeert het uit alle macht te ontkennen. Liever wil ze spelen. Ze mist thuis omdat er in Mater Domini niemand is die verstoppertje met haar wil doen. Deze week heb ik haar meegenomen op een uitje naar het aquarium, samen leuke dingen doen om haar te laten merken dat ik om haar geef. En daar kwam ze los, ze praatte honderduit en durfde open te zijn. Ik zal binnenort een beetje meer over haar schrijven.

• En dan nog de beloofde foto's van Ellmah en Omari, wat een mooi jochie...

• En als laatste wilde ik jullie dit niet onthouden. Het ziekenhuis waar Hartmut en ik de zondagsschool geven is christelijk en de verpleegsters willen erg graag christelijke waarden aan de kinderen aanleren. Over het algemeen erg goed natuurlijk maar een van de dingen maakt het altijd erg moeilijk voor me om niet heel hard te beginnen met lachen. De verpleegster willen namelijk dat de kinderen bidden voor het eten. Op zich niet smis mee.Voor het eten binnenkomt telt een van de verpleegsters af , '1,2,3...' en alle kinderen beginnen het gebedje op te dreuenen. Maar ze zijn zo goed getrained dat het heel gevaarlijk is om op een ander tijdstip dan voor het eten '1,2,3...' te zeggen want het is me al een paar keer overkomen dat de kinderen dan spontaan beginnen te bidden....

Cijfers liegen niet....

Soms lees of hoor je dingen die je liever niet wilt horen. Omdat het in contradictie lijkt te zijn met de normen waar je in geloofd. Omdat je weet dat het waar is, omdat cijfers niet liegen. E n omdat je weet dat de waarheid en de oplossing niet zo zwart-wit en eenvoudig zijn als je zou willen. Met mijn werk wordt ik vaak gedwongen tot nadenken. Leer ik op een harde manier dat de feiten soms hard zijn, en de oplossing moeilijk. Ik heb al vaker blogs geschreven waarin ik kritisch keek naar abortus. Blogs waarin ik mezelf vragen stelde en waar ik me afvroeg wat een oplossing zou kunnen zijn.

Onlangs heb ik een documentaire gezien die me weer dwong tot nadenken. Die me weer liet zien dat het wreed is om vrouwen simpelweg bij een abortus weg te houden maar dat je naar het onderliggende probleem moet kijken en de vrouwen moet opvangen voor ze überhaupt zwanger worden. Freakonomics is een documentaire naar aanleiding van een boek van een econoom en een journalist die samen proberen de wereld uit te leggen aan de hand van cijfers. De hele documentaire is een aanrader die je leert de wereld kritisch te bekijken maar er was een deel dat mij in het bijzonder aansprak. Eind jaren 80 was er in de VS een enorm probleem met criminaliteit. Geweld, moord en overvallen kwamen steeds vaker voor en mensen begonnen te vrezen voor de toekomst. Tot in het begin van de jaren 90 er ineens een significante vermindering van de criminaliteit was. Uiteraard claimden politieofficieren, presidenten en andere gezagsvoerders dat het te danken was aan hun uitstekende anticriminaliteitsbeleid met een hardere aanpak, hogere straffen en meer politie. In 2001 werd echter een paper gepubliceerd door Steven Levitt en John Donohue van de University of Yale dat zei dat de eerder genoemde redenen wel een invloed gehad hebben maar dat hun onderzoek had uitgewezen dat 50% van de vermindering te danken was aan een gebeurtenis veel eerder. Roe v. Wade, een rechtszaak die plaatsvond in 1973 was een grote stap in de legalisering van abortus in de Verenigde Staten. Ongeveer 18 jaar nadat abortus legaal gemaakt werd begon de frequentie van criminaliteit te dalen. De 5 staten die abortus al legaal maakten in 1970 hadden eerder een vermindering van hun criminaliteitscijfer dan de rest van het land. Staten met een hoog abortuscijfer in de jaren ’70 en ’80 toonden en grotere vermindering van de criminaliteit dan de staten waar abortus moeilijk te krijgen was. Het aantal oudere criminelen bleef hetzelfde maar er kwamen minder jonge criminelen bij. De cijfers lieten zien dat criminaliteit daalt als er minder ongewenste kinderen geboren worden.

Wat moet je met zulke cijfers als je hart je zegt dat abortus geen oplossing is? Ze negeren? Zeggen dat het onzin is en keihard doorgaan met je antiabortus demonstraties? Kritiek geven op het onderzoek om het maar niet te hoeven accepteren. Dat is op een kinderachtige manier je ogen sluiten voor de waarheid. Ik denk dat deze cijfers ons wel degelijk iets kunnen leren. Er zouden geen ongewenste kinderen moeten zijn. Want ongewenste kinderen hebben meestal geen gelukkige jeugd, komen vaker uit gebroken families en hebben een veel grotere kans om in de criminaliteit terecht te komen. Moeders die kiezen voor een abortus doen dat meestal niet uit egoïsme maar omdat ze het beste voor het kindje willen en voelen dat ze dat op dit moment niet kunnen geven. Als je deze vrouwen echt wilt helpen die je dat niet door bij een abortuskliniek te zwaaien met een foto van een foetus. Zeggen dat een foetus al een unieke vingerafdruk heeft is geen boodschap voor een vrouw in wanhoop. Ze heeft een ongewenste zwangerschap en dat is haar probleem. Maar ongewenste kinderen moeten niet geaborteerd worden, ongewenste kinderen zouden niet verwekt moeten worden. Dus dat is de eerste stap. Meer aandacht voor preventie, jonge meiden laten weten dat ze het recht hebben om nee te zeggen. En de tweede stap is om te zorgen dat ongewenste kinderen gewenst worden. Jonge meiden, vrouwen die te maken hebben met een ongewenste zwangerschap een veilige plek geven, een plek waar ze zwanger mogen zijn. Waar ze vaardigheden leren die hun zal helpen om een goede moeder te zijn. Waar ze leren om van hun kindje, maar vooral om van zichzelf te houden.

Cijfers liegen niet, en de oplossing is niet gemakkelijk. De situatie in Zuid Afrika is, denk ik, nog veel complexer dan in de VS en de aanleiding van criminaliteit ligt ook diep geworteld in het grote verschil tussen arm en rijk. Maar toch, ik geloof dat de belangrijkste les die we kunnen leren van de cijfers is dat ongewenste kinderen niet zouden mogen bestaan, en dat we gemotiveerd moeten werken aan een oplossing!

Hoe illegale meisjes stroopwafels bakken en andere dingen....

Pfff... vrijdag al weer. Een vrijdag van een beetje een rare week. Eentje met weinig slaap en veel gebeurtenissen. Even wat nieuwtjes...

• Ik ben nog altijd illegaal. Nog altijd... Home Affairs heeft me nogmaals meegedeeld dat ik het land niet kan verlaten. Als ik dit wel doe word ik opgeakt. Leuk he, gevangene zijn in een land, niet omdat je zelf iets verkeerds gedaan hebt maar omdat het systeem van dat land zo lekker traag is. Hartmut belde me deze week om te zeggen dat we in de problemen zaten. Mijn aanvraag was afgekeurd aangezien er documenten ontbraken (Ze waren vergeten te zeggen dat we die ook moesten meesturen). Ik ben snel door Kaapstad gereden om de nodige documenten te halen bij Home Affairs (lees, een uur in de rij omdat de beampte lunchpauze heeft) en we hebben alles gefaxt. Na nog een telefoontje vertelden ze ons weer dat ze een urgentie van mijn zaak maken. De vorige keer dat ze ons dat beloofden was een maand geleden en sindsdien was er nog niet veel veranderd. Blijkbaar beloven ze iedereen dat ze een urgentie zijn. Gisteren belde Hartmut weer en ineens was mijn aanvraag wel goedgekeurd. ons vermoeden is nu dat ze de eerste documenten die we 4 maand geleden ingediend hadden teruggevonden hebben en dat het nu de gewone niet-urgente weg gegaan is. Het enige wat nu nog moet gebeuren is dat de sticker voor in mijn paspoort van Pretoria naar Kaapstad moet komen. Op zich moet dat niet lang duren maar we zijn nog altijd in Zuid Afrika dus we blijven bidden....
• Ons huis was woensdag tijdelijk een kraamkliniek. Een van de meiden van Mater Domini had weeen en moest bevallen. Het liefst wilde ze een thuisbevalling uit angst voor schreeuwende vroedvrouwen en slechte behandelingen. Dit wilde ik niet doen maar als compromis hadden we afgesproken dat ik bij haar zou blijven tijdens de weeen en op het laatste moment zouden we naar het ziekenhuis komen. De weeen begonnen op maandag op dinsdag nacht. Het was het eerste kindje dus het kon een tijdje duren. 's Nachts vielen de weeen weg maar ook dat is heel normaal en toen ze me de volgende ochtend weer belde dat ze weer begonnen waren begon ik te rekenen. "s Avonds zouden Hartmut en ik namelijk bijbelstudie hebben en de groep zou bij ons thuis komen en ik zou voor ze koken. Als alles volgens plan zou gaan moest het lukken en zou ze rond de middag bevallen, ik kon dan naar huis gaan en koken. Maar de middag kwam, en er was nog weinig ontsluiting. Toen en om 5 uur nog steeds geen ontsluiting was besloot ik dat ik iets moest doen. Elmmah wilde wel weg maar niet naar het ziekenhuis, ze wilde liever naar mijn huis. Dus we propten alles in de auto en reden naar mijn huis, terwijl ik ondertussen heel hard hoopte dat haar vruchtwater niet zou breken bij mij in de auto. Bij mij thuis maakte ik snel een gezellige ontspannen sfeer met kaarsjes en zachte muziek en ondertussen ging ik aan het koken. Bij iedere wee haastte ik me naar Elmmah om haar te helpen en zo kwam het dat zij een aantal centimeters meer ontsluiting had en ik een hele maaltijd kon koken. Uiteindelijk zijn we naar het ziekenhuis gegaan waar ik leerde waarom Ellmah daar eigenlijk niet heen wilde. Ik heb nog niet vaak zulke onbeschofte verpleegsters en dokters gezien. Gelukkig verstonden ze hun vak wel want de weeen stopten weer en na een paar uur in het ziekenhuis liet de baby zien dat hij het moeilijk had. Om 8 na twaalf is 'Omari' uiteindelijk met een keizersnede ter wereld gekomen. Ik was blij toen ik om 2 uur eindelijk ik bed lag. Op de foto zie je hoe Elmmah haar weeen probeerde op te vangen bij mij op de bank. Volgende week zal ik een foto plaatsen van haar in een een iets gelukkiger plek, met haar zoontje in haar armen.
• Ik wil even bewijzen dat ik nog altijd Nederlander ben.... Een foto van mijn zelfgemaakte stroopwafels en een pan vol zelfgemaakte snert... hmmm :)

Geniet van jullie weekend! Liefs Anneke

3 maanden getrouwd...

Dit weekend hebben Hartmut en ik onze trouwvideo bekeken. (Bedankt Oom Henk!) Het was super om de dag opnieuw te beleven, om opnieuw te lachen om de grapjes en om het feit dat de video wel erg vaak inzoomde op het feit dat ik mijn schoenen uit getrokken had tijdens de ceremonie. Iets waar ik zelf niet eens bij stil gestaan had. Het was warm en het zand kriebelde tussen mijn tenen, waarom zou ik dan nog schoenen aan hebben.... Het lijkt allemaal nog maar zo kort geleden en ik kan me niet voorstellen dat het vandaag precies 3 maanden geleden is. Hoewel, aan de andere kant is het zo normaal om wakker te worden naast Hartmut, ik ken de weg in mijn nieuwe supermarkt en ik als ik mijn naam opschrijf doe ik het 9 van de 10 keer goed.

Liefs Anneke Sikkema... euhm, Jagau ;)

Dansende nonnen en andere nieuwtjes...

Deze keer een blog met een andere set-up dan normaal. Na meer dan een jaar artikelachtige verhalen schrijven heb ik wel eens zin in wat anders. Dus bij dezen, suggesties of ideeën over wat jullie graag op deze blog willen zien zijn altijd welkom! Vandaag kies ik voor allemaal korte puntjes om jullie een inzichtje te geven in mijn leven.

• Ik ben nog altijd illegaal, maar het voelt al niet meer zo spannend. De politie is nog niet aan de deur gekomen om me te arresteren, het gewone leven gaat gewoon door. Het voelt haast normaal om illegaal te zijn. Iedere keer als we naar home affairs bellen beloven ze dat mijn visum binnenkort klaar zal zijn, maar binnenkort is blijkbaar een heel rekbaar begrip. Ik hoop alleen dat het klaar is voor Pasen want dan willen we graag naar Namibië om Hartmut’s ouders te bezoeken.
• De afgelopen weken ben ik erg druk geweest met een training. 2 weken geleden werd ik getraind als trainer voor een counseling-cursus. Een supermethode die ik zelf al het hele jaar gebruikt heb en waarvoor ik nu dus trainer ben. Dat betekende dat ik voor het eerst sinds we getrouwd zijn een week bij Hartmut weg was. Dat was niet zo leuk, maar gelukkig was de training ontzettend goed en heb ik veel kunnen leren. Zo veel dat ik de week erna als trainer mocht meedraaien bij een cursus die hier in Kaapstad gegeven werd. Leuk om het geleerde gelijk in praktijk te kunnen brengen.
• Omdat er ontzettend veel vrijwilligers zijn bij Youth for Christ die het werk kunnen doen heb ik besloten om daar een stapje terug te doen om mijn tijd en energie aan andere projecten te besteden. Ik werk nu als vrijwilliger bij de kerk waar ik heen ga en dit is erg leuk. De kerk heeft namelijk partnerrelaties met een heleboel organisaties binnen Cape Town. Het doel daarmee is dat ze zo veel mogelijk kerkleden aan het werk willen zien in projecten. Het is leuk om te leren hoe andere organisaties werken en ik denk dat het kostbare ervaring is waar ik in de toekomst veel aan zal hebben.
• Dinsdagochtend draai ik mee in een literacy-project. Slechts 25% van de kinderen hier verlaat school met een diploma. De meesten gaan eerder weg en vaak is een van de grootste redenen dat ze zo’n grote achterstand hebben dat het niet meer op te halen valt in de normale klassensetting. Wat wij doen is een lees-project met de kinderen uit de jongste groepen. We halen ze uit de klas en doen een-op-een spelletjes, we lezen boeken en schrijven woorden. Vaak zijn ze bang om te lezen omdat ze thuis geen engels spreken. Ze weten dus niet hoe ze woorden moeten uitspreken en wat de juiste volgorde van een zin is. Het is geweldig om de kinderen te laten ontdekken hoe leuk letters, woorden en boekjes zijn en om ze op die manier een duwtje in de rug te geven in hun schoolcarrière.
• Gisteren heb ik een aerobicsles gegeven in een wel heel bijzondere setting. 5 zwangere vrouwen, 3 nonnen(die voor de meiden zorgen) en een peutertje stonden te springen op mijn muziek. Ik gaf een les in het vluchthuis over gezond leven en om het gelijk in de praktijk te brengen had ik mijn sportkleren aangetrokken en de radio meegenomen. Het was een succes want toen we klaar waren met mijn lesje, en iedereen warm en nat was van het zweet werd de radio een beetje harder gezet en verraste een van de nonnen ons, in haar mooie witte nonnenjurk met een schitterende discodans. De rest kon natuurlijk niet achterblijven en een half uur later zat iedereen gierend van het lachen na te praten over wie de mooiste dansmoves had. Een onverwachte geweldige avond. En het is maar weer eens bewezen, nonnen zijn zo saai nog niet….

Dat was het voor vandaag! Geniet van jullie weekend, liefs uit Cape Town!

Wat te doen met een goede cv?

Elektrisch ingenieur, psychologie en accounting. 3 verschillende universitaire studies waarmee het niet al te moeilijk moet zijn om een baan te vinden. Een goede baan waarmee je met gemak een gezin kan onderhouden. Tenminste, dat zou je verwachten. Vandaag ontmoette ik Sam. Hij was nerveus aan het wachten op nieuws over zijn vrouw. Zij was namelijk in de operatiekamer om een keizersnede te krijgen. Hij was zenuwachtig over de toekomst. Opgewonden, maar ook bang om vader te worden. De baby was welkom, maar totaal ongepland. Met hulp van wat geld uit de kerk hadden Sam en zijn vrouw wat spulletjes kunnen kopen die ze nodig zouden hebben voor hun kindje. Sam had nog maar net een baan. Hij was lang werkloos geweest en werkte nu als vrachtwagenchauffeur. Hoe lang hij de baan kon houden wist hij nog niet, hij had een maandcontract gekregen en hoopte dat ze het zouden vernieuwen. Sam en zijn vrouw zijn vluchtelingen uit Congo. Na jaren zwerven door Afrika, op zoek naar een land waar ze welkom zouden zijn, zijn ze 6 jaar geleden geland in Zuid Afrika. Ze leken goede kansen te hebben, zij had recht gestudeerd en hij studeerde in Congo voor elektrisch ingenieur. Toen hij in Zuid Afrika geen baan kon krijgen besloot hij om zijn tijd niet te verspillen en hij studeerde psychologie en accounting. Ze spreken allebei perfect Frans en perfect Engels.Een droom-cv zou je zeggen. Maar toch is het bijna onmogelijk om een baan te vinden. Er zijn in Zuid Afrika duizenden mannen zoals Sam en zijn vrouw. Artsen, ingenieurs, psychologen en accountants. Hoog opgeleide mannen en vrouwen die niet meer veilig waren in hun eigen land. Zuid Afrika werd en wordt nog altijd afgeschilderd als het Afrikaanse land van melk en honing. Het land waar geld en banen voor het oprapen liggen en waar je zomaar welkom bent. Waar dit fabeltje vandaan komt weet ik niet. De Zuid Afrikanen zijn ook helemaal niet blij met al deze mensen. De ‘banenpikkers’ die het land in komen en hopen met hun hoge opleiding zo over een baan te kunnen krijgen. Bazen durven de vluchtelingen ook haast niet aan te nemen omdat het voor veel haat en onderlinge pesterijen gaat zorgen. Een paar jaar geleden is er zelfs een grote golf van geweld geweest tegen al deze buitenlanders. Nu is dat een beetje rustiger maar het leven van de vluchtelingen blijft moeilijk. Ik klaagde in mijn vorige blog over home affairs, maar mijn ervaring met hen is nog goed, vergeleken met de ervaringen die ik hoor van vluchtelingen. Zij moeten op de stoep van home affairs slapen om zeker te zijn dat ze geholpen worden. Aangevraagde documenten komen gewoon niet aan. Elke dag leven ze in angst dat ze het land uit gegooid worden.

De verpleegster kwam binnen met een mooi donker kindje in haar armen. Ze gaf het aan Sam en feliciteerde hem met de geboorte van zijn zoon. Ik vroeg aan Sam hoe hij tegen de toekomst van hem, zijn vrouw en zijn zoon aan keek toen . Hij glimlachte en haalde zijn schouders op en zei, ‘God houdt van ons en ziet dat we ons best doen dus hij zal wel voorzien’.

Illegale Anneke

Hoog tijd voor een nieuwe blog. Ik zal vanaf deze week namelijk een heel nieuwe ervaring hebben. Ik zal namelijk weten wat het is om illegaal in een land te zijn. Het is drie maanden geleden dat ik terug in Zuid Afrika kwam en deze week verloopt mijn visum. Dit betekend dat ik niet meer zo maar het land uit kan maar dat ik eerst een brief moet halen bij het ministerie van binnenlandse zaken. Het is niet zo dat ik dat maar gewoon heb laten gebeuren omdat illegaal zijn op mijn ‘try before you die’-lijstje stond. Ik heb er ook alles aan gedaan om het te voorkomen maar sommige dingen gebeuren nu eenmaal. Voor ik vorig jaar naar Nederland ging zijn Hartmut en ik naar binnenlandse zaken gegaan (lees, hebben uren in de rij gestaan omdat het systeem zooooo traag is) om een nieuw visum aan te vragen. Daar adviseerde de beambte me dat ik het best kon wachten tot we voor de wet getrouwd zouden zijn omdat ik dan een echtgenoten-visum kon aanvragen. ‘Veel goedkoper en veen sneller geregeld’, zei hij. Dat goedkoper was inderdaad waar, kwam ik achter toen ik, een dag nadat ik geland was me weer aansloot in de veel te lange rij bij binnenlandse zaken. Het was namelijk gratis, maar daarvoor mag ik dan blijkbaar geen service verwachten. Drie maanden later heb ik nog steeds niets gehoord. Meestal als we bellen wordt de telefoon niet opgepakt en die enkele keer dat het wel gebeurd krijgen we iemand aan de lijn er niets van snapt, of doet alsof hij er niets van snapt om maar geen extra werk te krijgen. Vanochtend leek het alsof er wat licht aan de horizon verscheen, Binnenlandse zaken belde me…. Om me te vertellen dat ik alle documenten nog maar een keer moest opsturen. Toen ik vroeg of ze mijn andere documenten kwijt waren verzekerde de dame me dat dit niet het geval is maar ik vertrouw ze voor geen meter. Niet nadat ze een paar weken geleden zeiden dat mijn visum klaar was en ik helemaal blij werd. Totdat Hartmut ze weer belde om te vragen of we het ook op konden halen en de mevrouw hem vertelde dat het mijn visum van vorig jaar was dat klaar was, dat ondertussen ook al weer verlopen is…. Ik zal maar braaf alles afwachten. Misschien heb ik mijn visum wel voordat ik hem niet meer nodig heb.En bidden, misschien moet ik wel gewoon geduld leren….

Liefs van Illegale Anneke
Ps: de foto is om te bewijzen dat we wel degelijk getrouwd zijn :)

Nieuwtjes....

Goedemorgen!

Eindelijk weer een nieuwe nieuwsbrief. Met nieuwe foto's, nieuwe verhalen en nieuwe ervaringen!

Klik op deze link om hem te openen!

Mijn adres is ook veranderd aangezien ik niet meer in het vrijwilligershuis woon maar nu, samen met Hartmut mijn eigen flatje heb. Wat overigens heerlijk is. Het was leuk, boeiend en afwisselend om in het vrijwilligershuis te wonen maar hoe dichter we bij onze bruiloft kwamen, hoe meer ik gefrustreerd raakte over (vaak kleine) dingen in het huis. Het is nu dus een verademing om ons eigen plekje te hebben. Ik moet bekennen dat daar ook wel eens rommel ligt, maar dan is het in ieder geval onze eigen rommel, en dat scheelt een hoop....

Groetjes Anneke