Vakantie in Nederland...

Zomervakantie! (In Nederland, hier is het winter) Een tijd van reizen, afscheid nemen en mensen na een lange tijd weer zien. Een tijd van nieuwe landen en steden ontdekken en daarna weer thuis komen en dankbaar zijn voor je eigen huis. Een tijd waarin de ‘echte wereld’ even stil staat. Zuid Afrika gaat nu ook door zo’n tijd. Het WK is bijna afgelopen en de afgelopen weken zijn heel bijzonder geweest. Kaapstad loopt over van de toeristen, er is een supersfeer en kleur maakt even niet zo heel veel uit. Of je nu zwart of blank bent, je vuvuzela klinkt hetzelfde en je staat als één man achter Zuid Afrika. Eerst was het bafana bafana (het Zuid Afrikaanse elftal) waar iedereen vol trots over sprak, maar nu is het meer Zuid Afrika in het algemeen. De organisatie, de trots dat het ‘hier’ is, dat gevoel van ‘we laten de wereld hier toch maar mooi even zien wat Afrika kan’. De afgelopen weken stond de normale wereld even stil, alles leek om het voetbal te gaan. Zelfs mijn cliënten, die met een crisiszwangerschap toch wel wat anders aan het hoofd hadden, vragen me welk land ik support en wie ik denk dat gaat winnen. Er is een groot gevoel van eenheid en ik hoop dat dat gevoel blijft als de teams vertrokken zijn en de voetballen weer ingeruild worden voor de, hier veel populairdere, rugbyballen. Ik hoop dat de eenheid niet draaide om de sport maar dat het een dieper gevoel van herkenning en wederzijds respect heeft opgeroepen. Want dat heeft Zuid Afrika nodig als het stammenstrijd en apartheid écht wil overwinnen!

Het project in Belhar, waar ik eerder over schreef was ook een groot succes. Vooral de vrijdagavonden waren populair en ik vond het erg bijzonder dat niet alleen jongeren, maar ook ouders uit de community kwamen. Vaak hadden ze een pak suiker, koffie of een zak chips bij zich als bijdrage voor wat we voor hun jongeren deden. Dit was voor mij een teken dat er toch nog ouders zijn die betrokken zijn bij hun kinderen. We hadden concerten, dans en drama. Lekker eten en veel gezelligheid. Ik wil iedereen bedanken voor jullie gebed, aanmoedigende woorden en financiële bijdrage. God voorziet en dat heeft hij ook nu weer laten merken. Er was een vaste groep jongeren die steeds terug kwam, met hen willen we een Bijbelstudiegroep beginnen. Je merkt dat de behoefte er is maar dat er niemand is die hen daarmee kan helpen. Ik ben erg enthousiast over dit nieuwe project, het is zo gaaf om met samen met deze jongeren Gods weg te bewandelen en zijn wil te leren kennen!

Ik wens jullie allemaal een fijne vakantietijd, of jullie nu weg gaan of thuis blijven…

Liefs Anneke

Hup Holland Hup....!

Miljoenen op het spel...

Ik heb een heerlijk weekend gehad. Hartmut, twee van zijn collega’s en ik zijn naar Port Elizabeth geweest om Duitsland in het stadion aan te moedigen in haar strijd tegen Servië. Hoewel Duitsland jammer genoeg verloor hebben we enorm genoten. Een WK-voetbalwedstrijd bijwonen in een stadion is een fantastische ervaring. Spectaculair, indrukwekkend, maar tegelijk ook heel ontnuchterend. De spelers, miljonairs die je alleen kent van televisie en grote krantenkoppen, blijken gewone jongens te zijn. Jongens die moe zijn en stoppen met rennen als de bal niet in de buurt is. Jongens die verwoed zwaaien om de aandacht van de scheids te krijgen als ze het slachtoffer zijn geworden van een overtreding, maar als ze die aandacht niet krijgen gewoon doorrennen alsof er niet gebeurd is. Het was niet de eerste wedstrijd die ik live bijwoonde die week. Eerder in de week was ik getuige van een felle voetbalstrijd tussen Belhar-boys en de jongens van Du Noon. Twee teams die speelden in het voetbaltoernooi dat we georganiseerd hadden. Voor de internationale spelers in het WK is alles perfect georganiseerd, de spelers hebben mooie shirts met hun naam er op, meer voetbalschoenen dan ze nodig hebben en een mooi pak voor na de wedstrijd. Dat was wel even anders bij ons toernooi. Sommige jongens waren de gelukkige eigenaren van een paar voetbalschoenen, anderen speelden gewoon op hun sokken maar de meesten speelden ‘kaalvoet’ zoals ze hier zeggen. En toch was er weinig verschil met de internationale spelers. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, voetbaljongens zijn allemaal even fanatiek, het grootste verschil is dat de ‘gewone’ jongens spelen alsof er miljoenen op het spel staan, en de nationale teams omdat er miljoenen om het spel staan…

Kilo's vlees en aanstekelijke muziek...

Met de aftrap van het WK is ook ons project in Belhar begonnen... en met succes! Het kwam een beetje traag op gang. In het begin waren er niet zo veel mensen en ik begon me al af te vragen wat we verkeerd gedaan hadden toen de mensen binnen kwamen druppelen voor een superavond! Voetbal, (gelukkig heeft Zuid Afrika niet verloren) een 'braai' (Afrikaans voor barbeque) met KILO's vlees en een superconcert met zulke aanstekelijke muziek dat je wel moest meedansen ! Een mooi begin van een hopelijk mooi project...

Een kleine impressie zie je hierboven...

Liefs Anneke

PS: Hoera voor Nederlands overwinning, op naar de finale!

IFiva? Sinayo!!

Ifiva sinayo, wij hebben de koorts te pakken... Dat is de naam voor de activiteiten die we aan het organiseren zijn. Nog een paar dagen, en dat is overal te zien. Gisteren zag ik in Kaapstad een reuzevuvuzela (ik heb gehoord dat ik dit woord ondertussen kan gebruiken voor Nederlands publiek, in de krant hier stond dat de Nederlanders degenen zijn die het meest enthousiast zijn over deze Zuid Afrikaanse uitvinding) Op deze poster, die in kerken,scholen en winkelcentra hangt kun je zien wat we zoal organiseren...

Ik heb de koorts te pakken, en jullie?

Op een mooie pinksterdag... en andere dingen...

En toen was het al weer Juni…. De tijd vliegt. Het lijkt nog maar net geleden dat het nog een maand duurde voor het WK zou beginnen, als ik nu een maand verder reken is het WK al weer bijna afgelopen. Maar gelukkig is het nog niet zo ver want het WK belooft een supertijd te worden! Uiteraard heb ik er erg veel zin aan om te zien hoe Nederland de wereldbeker gaat veroveren, maar ik heb nog veel meer zin in de activiteiten die we aan het organiseren zijn in Belhar! Het begint nu allemaal vorm te krijgen, een voetbaltoernooi, een talentenjacht, een Game-day met uitdagende spelletjes en een Kunst-dag waarop de jongeren hun creatieve kant kunnen ontdekken. Verder zijn er bands die hun medewerking hebben toegezegd om een paar concerten te geven en zullen we de wedstrijden op een groot scherm laten zien… leuk! Nu hopen dat de jongeren er net zo veel zin in hebben als ik. Naast het organiseren van deze activiteiten ben ik ook druk met mijn gewone werk, de scholen hebben vakantie, dus dat scheelt, maar in het ziekenhuis gaat het gewoon door. Elke week weer vreselijke verhalen, elke week twijfelende vrouwen maar ook elke week een beetje hoop! In de maand mei heb ik samen met Hartmut en een paar collega’s een cursus voor christelijk counselen gedaan en dit heeft me erg geholpen. Het was een erg praktische cursus en het heeft me veel handvaten gegeven om de vrouwen beter te kunnen helpen. De cursus was algemeen maar de meeste casussen gingen over crisiszwangerschappen. Ik heb het gevoel dat ik de problematiek van een crisiszwangerschap veel beter begrijp. Iedereen heeft een beeld van zichzelf en geeft zichzelf aan de hand daarvan een aantal rollen. Je ziet jezelf als sporter, als vriend(in), als collega, als ‘mooi meisje’, als ‘vrouw die altijd net iets teveel weegt’. En aan de hand van die zelfopgelegde rollen gedraag je je. Honderd jaar geleden werden meisjes opgevoed om huisvrouw en moeder te worden, dit waren dan automatisch ook de rollen die ze zichzelf toebedeelden. Tegenwoordig ligt dit anders, bijna overal ter wereld krijgen meiden de kans om naar school te gaan en om zichzelf te ontwikkelen. Er zijn veel kansen om dromen waar te maken en meisjes worden ook aangemoedigd om te dromen. Dit is een van de redenen waarom meisjes vaak enorm schrikken als ze uitvinden dat ze zwanger zijn, ‘moeder’ is niet een van de rollen in hun zelfbeeld en vaak hebben ze het gevoel dat alle andere rollen wegvallen als ze er voor kiezen om moeder te worden. Uiteraard zijn er veel aanpassingen die je moet maken als je een kind hebt maar een moeder kan net zo goed sporten, een goede vriendin zijn of werken. Als ik met de meiden in de abortuskliniek praat merk ik vaak dat ze hier tegenaan lopen. Ze geven vaak toe dat ze het gevoel hebben dat abortus moord is maar ze verwachten dat ze in zekere zin ‘zichzelf vermoorden’ als ze de baby houden omdat ze dan niet meer kunnen doen wat ze altijd deden. Als een vrouw nadenkt over abortus is de vraag die ze zichzelf stelt dus niet ‘één moord of geen moord’ maar ‘wie vermoord ik?’… Om deze reden kan je geen goede abortus counseling geven als je doel is om ‘zo veel mogelijk baby’s te redden’. Mijn doel is om met Gods hulp de moeders te helpen zoals Jezus zou doen. Om de moeders te helpen met het maken van een keuze, om ze een breder perspectief te laten zien, om een situatie te creëren waarin ze zich veilig voelen zodat niet ik, maar zij zelf de keuze maken die voor hen het beste is…

PS: Ik wilde graag een video uploaden om jullie mee te laten genieten van de meiden die ik les geef, maar het werkt niet. Internet is te traag denk ik, als iemand een goede tip heeft is dat zeer welkom! In plaats van de video dan maar een foto van 'op een mooie pinksterdag...' bovenop lioOp een moonshead...

Nieuwsbrief poging 2...

Verschillende mensen vertelden me dat de link naar de nieuwsbrief het niet deed. Ik weet niet waarom niet maar het ik heb een paar dingen veranderd en nu doet hij het wel. Klik dus hier om de nieuwe nieuwsbrief te lezen.

Ik wens jullie allemaal een fijn pinksterweekend!

Groetjes Anneke

Nieuwsbrief en WK-tickets!

Als je woont in het land waar het WK wordt gehouden, en als je daarnaast ook nog eens van voetbal houdt gaat er natuurlijk wel wat kriebelen. Ik ben dan ook erg blij dat we bij de gelukkigen horen die kaartjes in de wacht hebben kunnen slepen. Het leukste is dat we, omdat we hier wonen de lokale prijs (14 euro) betalen, in plaats van de meer-dan-honderd-euro die niet-Zuid-Afrikanen moeten neerleggen voor een kaartje. Op de foto zie je een gelukkige Hartmut met onze tickets voor Duitsland-Servie.

Goed, nu ik mijn WK-vreugde met jullie gedeeld heb wil ik jullie er op attenderen dat mijn nieuwsbrief online staat met meer informatie over de andere kant van het WK waar ik een paar weken geleden al over schreef. Klik hier om de tweede nieuwsbrief te lezen.

Verder is er nog een verandering voor de mensen die mij financieel ondersteunen en dit geld altijd zelf overmaken. Onderstaand bericht kreeg ik van YfC.

Geachte Donateur van Anneke Sikkema,

Bedankt voor uw regelmatige ondersteuning van Anneke Sikkema.

U doet dat altijd via een overboeking op rek 17800 t.n.v. Youth for Christ Nederland.

Youth for Christ heeft deze rekening echter gewijzigd en overbracht naar een rekening nummer van de RABO bank. Als u Youth for Christ gemachtigd heeft om van uw rekening te incasseren hoeft u niets te doen. Steunt u dit project via een automatische overboeking of een handmatige overboeking verzoek ik u het nummer van de begunstigde te wijzigen in :

111444888 t.n.v. Youth for Christ Nederland te Driebergen o.v.v. project Anneke Sikkema.

Bij voorbaat Hartelijk bedankt Youth for Christ Nederland.

Ps. Wij maken nog geruime tijd gebruik van een automatische overstap service, zodat uw gift nog altijd bij ons terecht komt als het per abuis nog op het oude nummer terecht komt.

Glimmend glazuur op een rotte cake...

‘Ze zien alleen het glimmende glazuur, de kers op de taart. Dat de cake die eronder zit vol schimmel is willen ze niet weten. ‘ In armere buurten zijn het vooral de gangsters en de bendeleden die rondrijden in mooie auto’s. Ze hebben een mond vol gouden tanden en een nog grotere hoeveelheid goud om hun nek. Daarnaast hebben ze aan iedere arm een mooi meisje en staan de vrouwen in de rij om met hen gezien te worden. Met een lijf vol tatoeages zijn het ‘echte mannen’. Daarbij vergeleken lijken de mannen die eerlijk proberen te werken maar losers, ze hebben geen geld om een auto te kopen en kunnen amper hun gezin onderhouden.

Toen ik begon te werken in de school waar we les geven, gaf de school aan dat een van de grootste problemen binnen de school het ‘gangsterism’ is. Lid zijn van een bende, een geheim genootschap met zijn eigen taal, gebruiken en ingangsrituelen, een broederschap dat je beschermt tegen de rest.. Het lijkt mooi en het heeft iets aantrekkelijks voor veel jongens. Het boek waarin de jongens hun handtekening zetten als bewijs dat ze in onze klas aanwezig zijn is het bewijs. Bij sommige van de namen staat een 28 en was een gesloten oogje getekend. Een klein symbool voor een van de meest gevreesde bendes in Zuid Afrika. Ergens in de vorige eeuw was een man ‘Po’ die vond dat de zwarte bevolking van Zuid Afrika onrechtvaardig behandeld werd. Hij verzamelde een groep van 15 jongeren om hem heen en samen gingen ze uit om te stelen en te roven. Om het voor de politie moeilijk te maken om ze te vinden waren er 8 mannen die altijd overdag ‘werkten’, en 7 die altijd ’s nachts ‘werkten’. Po gaf ze regels waar ze zich aan moesten houden. De 8 mannen kregen de regels op een ossenhuid, de 7 mannen kregen het op een steen. De groep van 7 mannen liet de steen echter vallen en hij brak in tweeën. De ene helft viel in de rivier en daardoor hadden ze nog maar de helft van de regels over. Op een dag vond de leider van de groep van 7 de leider van de groep van 8 terwijl hij gemeenschap had met een van de jongens van de groep van 7. Volgens de leider van 8 was het geoorloofd volgens de regels terwijl de groep van 7 zei dat de anderen die regel zelf verzonnen hadden. Ze konden echter niets bewijzen aangezien ze de helft van de regels kwijt waren. Een enorm gevecht brak uit en de groep besloot om te splitsen in de 27-gang en de 28-gang. (De 2 kwam waarschijnlijk in gebruik als verwijzing naar de twee leiders.) Na een tijd waren de twee bendes allebei in de gevangenis. Daar was ook een groep van 6 mannen die opgesloten waren vanwege smokkelen en gokken. De 28-gang wild de groep van 6 mannen seksueel misbruiken. De 27-gang kwam hiertegen in opstand omdat ze de 6 mannen wilden beschermen. Na veel onderhandelingen kwamen ze overeen dat de groep van 6 de 26-gang genoemd zou worden. De verschillende groepen begonnen een ingewikkeld rangen en standen stelsel en toen enkele van de gangleden overgeplaatst werden naar andere gevangenissen begonnen ze de daar hetzelfde systeem. Tegenwoordig zijn de bendes in alle gevangenissen, maar ook buiten de gevangenissen actief. Het feit dat ze een eigen taal en manier van communiceren hebben maakt dat ze ontzettend gevaarlijk en moeilijk te onderscheppen zijn. De gangs werken samen tegen de ‘eerlijke wereld’ maar hebben onderling veel gevechten. Over het algemeen is de 28-gang de superieure gang maar soms worden de andere bendes door onderlinge oorlogen plaatselijk de leidende bende. Om lid te kunnen worden van de gang moet je je dapperheid tonen. Soms hoef je ‘alleen maar’ iemand in elkaar te slaan maar vaker moet je iemand vermoorden. Liefst een politieagent of een cipier in de gevangenis. De gangs zijn gekend om hun extreme geweld en seksueel misbruik, onderling en naar onderen toe. Hun doel is rijkdom verwerven en aangezien dit doel de middelen heiligt is er weinig dat niet toegestaan is. Als je eenmaal in de gang zit is het haast onmogelijk om er levend weer uit te komen. Meedoen of vermoord worden is het motto. Als er getwijfeld wordt aan je loyaliteit moet je dit bewijzen door een opdracht uit te voeren. Die opdrachten hebben vaker wel dan niet een moord tot gevolg. Dit zijn de rolmodellen van veel jongens in Zuid Afrika. Jongens zonder hoop. ‘Ze zien alleen het glimmende glazuur, de kers op de taart. Dat de cake die eronder zit vol schimmel is willen ze niet weten. ‘

Gezocht: 100.000 prostituees...

Nog 51 dagen, 8 uur, 30 minuten en 53 seconden voor het WK begint. Je kan er niet echt omheen. In de kranten, in de supermarkt en gewoon langs de kant van de weg, overal zijn aftelkalenders die je tot op de seconde precies vertellen hoe lang het nog duurt voor Zuid Afrika wordt overspoeld door voetballiefhebbende toeristen. Extra hotels worden gebouwd, nieuwe buslijnen worden aangelegd en winkels en restaurants slaan grote voorraden in om in alle behoeften van de toeristen te voorzien. De geschiedenis heeft helaas laten zien dat bij dergelijke grote sport evenementen ook een andere behoefte groeit. Gisteravond zijn Hartmut en ik naar een avond over Human Trafficking geweest. Tijdens het WK verwacht men een extra grote vraag naar prostitutie en andere vormen van seksuele uitbuiting. Prostitutie is illegaal in Zuid Afrika maar wordt, zoals in de meeste andere landen, op grote schaal bedreven. De prostituees zijn dit meestal niet uit vrije wil maar zijn vaak het slachtoffer van human trafficking of, in het Nederlands, mensenhandel. Een van de snelst groeiende criminele activiteiten. Het is namelijk erg lucratief,alleen handelen in drugs of wapens brengt meer geld op. Daar komt nog bij dat je drugs en wapens maar een keer kan verkopen terwijl je mensen dag na dag voor je kan laten werken. Om een zo goed mogelijk kosten/baten plaatje te hebben zijn er tegenwoordig zelfs veel criminele bendes die van drugs smokkelen overgaan op het smokkelen van mensen. Iedere minuur wordt er ergens op de wereld iemand tegen zijn of haar wil over een grens gesmokkeld om in een ander land uitgebuit te worden. Dat is iedere dag 5 jumbojets vol met mensen! Het overgrote deel bestaat uit vrouwen en meer dan de helft is minderjarig. Deze mensen werken als arbeider, als huishoudster en in veel gevallen als prostituee. In Zuid Afrika alleen al zijn naar schatting 30000 minderjarige prostituees aan het werk. Dit zijn vaak jonge meiden, 12, 13 jaar. Soms komen ze via een loverboy in de prostitutie terecht, soms worden ze door hun familie verkocht en in sommige gevallen worden jonge vrouwen gewoon ontvoerd. Dit maakt dat niemand echt veilig is. Men schat dat er 100.000 extra prostituees ‘nodig’ zijn voor het WK. Ouders worden daarom gewaarschuwd om hun kinderen niet alleen in winkelcentra of andere openbare plaatsen rond te laten lopen omdat dit vaak de plekken zijn waar bendes hun slachtoffers uitzoeken. De meiden waar ik les aan geef zijn extreem kwetsbaar. Armoede en afkomstig zijn uit een gebroken familie zijn de twee grootste risicofactoren om slachtoffer te worden, een plaatje waar de meiden precies in passen. De informatieavond heeft me dan ook extra aangemoedigd om deze meiden weerbaar te maken in een samenleving waar het gevaar op de loer ligt. Ik heb gepraat met mensen van de organisatie die hier specifiek mee bezig zijn en het ziet er naar uit dat we met hen gaan samenwerken!

In mijn werk zie ik ook een andere kant van de prostitutie. Ik kan natuurlijk alleen maar vermoeden maar soms kom ik meiden tegen die voor hun 4^de of zelfs 5^de abortus komen. Als je vraagt hoe ze zwanger zijn geworden geven ze een vaag antwoord. Ze kunnen niet echt zeggen of ze een relatie hebben Vaak hebben die meiden een ‘vriendje’ bij zich dat weinig emotie toont, de abortus doet hem niets. En natuurlijk doet het hem niets, hij is alleen maar blij dat zijn werknemer van deze zwangerschap af is, dan kan ze tenminste weer werken. Het enige wat hij wil weten is hoe lang de ziekenhuisopname duurt….

Natuurlijk kan ik alleen maar vermoeden, maar cijfers liegen niet. Ik bid voor wijsheid en bewogenheid in Zuid Afrika. Dat we met iedereen samen kunnen werken aan een veilig WK. Niet alleen voor de toeristen maar juist voor de inwoners van dit mooie land