Nieuwsbrief poging 2...

Verschillende mensen vertelden me dat de link naar de nieuwsbrief het niet deed. Ik weet niet waarom niet maar het ik heb een paar dingen veranderd en nu doet hij het wel. Klik dus hier om de nieuwe nieuwsbrief te lezen.

Ik wens jullie allemaal een fijn pinksterweekend!

Groetjes Anneke

Nieuwsbrief en WK-tickets!

Als je woont in het land waar het WK wordt gehouden, en als je daarnaast ook nog eens van voetbal houdt gaat er natuurlijk wel wat kriebelen. Ik ben dan ook erg blij dat we bij de gelukkigen horen die kaartjes in de wacht hebben kunnen slepen. Het leukste is dat we, omdat we hier wonen de lokale prijs (14 euro) betalen, in plaats van de meer-dan-honderd-euro die niet-Zuid-Afrikanen moeten neerleggen voor een kaartje. Op de foto zie je een gelukkige Hartmut met onze tickets voor Duitsland-Servie.

Goed, nu ik mijn WK-vreugde met jullie gedeeld heb wil ik jullie er op attenderen dat mijn nieuwsbrief online staat met meer informatie over de andere kant van het WK waar ik een paar weken geleden al over schreef. Klik hier om de tweede nieuwsbrief te lezen.

Verder is er nog een verandering voor de mensen die mij financieel ondersteunen en dit geld altijd zelf overmaken. Onderstaand bericht kreeg ik van YfC.

Geachte Donateur van Anneke Sikkema,

Bedankt voor uw regelmatige ondersteuning van Anneke Sikkema.

U doet dat altijd via een overboeking op rek 17800 t.n.v. Youth for Christ Nederland.

Youth for Christ heeft deze rekening echter gewijzigd en overbracht naar een rekening nummer van de RABO bank. Als u Youth for Christ gemachtigd heeft om van uw rekening te incasseren hoeft u niets te doen. Steunt u dit project via een automatische overboeking of een handmatige overboeking verzoek ik u het nummer van de begunstigde te wijzigen in :

111444888 t.n.v. Youth for Christ Nederland te Driebergen o.v.v. project Anneke Sikkema.

Bij voorbaat Hartelijk bedankt Youth for Christ Nederland.

Ps. Wij maken nog geruime tijd gebruik van een automatische overstap service, zodat uw gift nog altijd bij ons terecht komt als het per abuis nog op het oude nummer terecht komt.

Glimmend glazuur op een rotte cake...

‘Ze zien alleen het glimmende glazuur, de kers op de taart. Dat de cake die eronder zit vol schimmel is willen ze niet weten. ‘ In armere buurten zijn het vooral de gangsters en de bendeleden die rondrijden in mooie auto’s. Ze hebben een mond vol gouden tanden en een nog grotere hoeveelheid goud om hun nek. Daarnaast hebben ze aan iedere arm een mooi meisje en staan de vrouwen in de rij om met hen gezien te worden. Met een lijf vol tatoeages zijn het ‘echte mannen’. Daarbij vergeleken lijken de mannen die eerlijk proberen te werken maar losers, ze hebben geen geld om een auto te kopen en kunnen amper hun gezin onderhouden.

Toen ik begon te werken in de school waar we les geven, gaf de school aan dat een van de grootste problemen binnen de school het ‘gangsterism’ is. Lid zijn van een bende, een geheim genootschap met zijn eigen taal, gebruiken en ingangsrituelen, een broederschap dat je beschermt tegen de rest.. Het lijkt mooi en het heeft iets aantrekkelijks voor veel jongens. Het boek waarin de jongens hun handtekening zetten als bewijs dat ze in onze klas aanwezig zijn is het bewijs. Bij sommige van de namen staat een 28 en was een gesloten oogje getekend. Een klein symbool voor een van de meest gevreesde bendes in Zuid Afrika. Ergens in de vorige eeuw was een man ‘Po’ die vond dat de zwarte bevolking van Zuid Afrika onrechtvaardig behandeld werd. Hij verzamelde een groep van 15 jongeren om hem heen en samen gingen ze uit om te stelen en te roven. Om het voor de politie moeilijk te maken om ze te vinden waren er 8 mannen die altijd overdag ‘werkten’, en 7 die altijd ’s nachts ‘werkten’. Po gaf ze regels waar ze zich aan moesten houden. De 8 mannen kregen de regels op een ossenhuid, de 7 mannen kregen het op een steen. De groep van 7 mannen liet de steen echter vallen en hij brak in tweeën. De ene helft viel in de rivier en daardoor hadden ze nog maar de helft van de regels over. Op een dag vond de leider van de groep van 7 de leider van de groep van 8 terwijl hij gemeenschap had met een van de jongens van de groep van 7. Volgens de leider van 8 was het geoorloofd volgens de regels terwijl de groep van 7 zei dat de anderen die regel zelf verzonnen hadden. Ze konden echter niets bewijzen aangezien ze de helft van de regels kwijt waren. Een enorm gevecht brak uit en de groep besloot om te splitsen in de 27-gang en de 28-gang. (De 2 kwam waarschijnlijk in gebruik als verwijzing naar de twee leiders.) Na een tijd waren de twee bendes allebei in de gevangenis. Daar was ook een groep van 6 mannen die opgesloten waren vanwege smokkelen en gokken. De 28-gang wild de groep van 6 mannen seksueel misbruiken. De 27-gang kwam hiertegen in opstand omdat ze de 6 mannen wilden beschermen. Na veel onderhandelingen kwamen ze overeen dat de groep van 6 de 26-gang genoemd zou worden. De verschillende groepen begonnen een ingewikkeld rangen en standen stelsel en toen enkele van de gangleden overgeplaatst werden naar andere gevangenissen begonnen ze de daar hetzelfde systeem. Tegenwoordig zijn de bendes in alle gevangenissen, maar ook buiten de gevangenissen actief. Het feit dat ze een eigen taal en manier van communiceren hebben maakt dat ze ontzettend gevaarlijk en moeilijk te onderscheppen zijn. De gangs werken samen tegen de ‘eerlijke wereld’ maar hebben onderling veel gevechten. Over het algemeen is de 28-gang de superieure gang maar soms worden de andere bendes door onderlinge oorlogen plaatselijk de leidende bende. Om lid te kunnen worden van de gang moet je je dapperheid tonen. Soms hoef je ‘alleen maar’ iemand in elkaar te slaan maar vaker moet je iemand vermoorden. Liefst een politieagent of een cipier in de gevangenis. De gangs zijn gekend om hun extreme geweld en seksueel misbruik, onderling en naar onderen toe. Hun doel is rijkdom verwerven en aangezien dit doel de middelen heiligt is er weinig dat niet toegestaan is. Als je eenmaal in de gang zit is het haast onmogelijk om er levend weer uit te komen. Meedoen of vermoord worden is het motto. Als er getwijfeld wordt aan je loyaliteit moet je dit bewijzen door een opdracht uit te voeren. Die opdrachten hebben vaker wel dan niet een moord tot gevolg. Dit zijn de rolmodellen van veel jongens in Zuid Afrika. Jongens zonder hoop. ‘Ze zien alleen het glimmende glazuur, de kers op de taart. Dat de cake die eronder zit vol schimmel is willen ze niet weten. ‘

Gezocht: 100.000 prostituees...

Nog 51 dagen, 8 uur, 30 minuten en 53 seconden voor het WK begint. Je kan er niet echt omheen. In de kranten, in de supermarkt en gewoon langs de kant van de weg, overal zijn aftelkalenders die je tot op de seconde precies vertellen hoe lang het nog duurt voor Zuid Afrika wordt overspoeld door voetballiefhebbende toeristen. Extra hotels worden gebouwd, nieuwe buslijnen worden aangelegd en winkels en restaurants slaan grote voorraden in om in alle behoeften van de toeristen te voorzien. De geschiedenis heeft helaas laten zien dat bij dergelijke grote sport evenementen ook een andere behoefte groeit. Gisteravond zijn Hartmut en ik naar een avond over Human Trafficking geweest. Tijdens het WK verwacht men een extra grote vraag naar prostitutie en andere vormen van seksuele uitbuiting. Prostitutie is illegaal in Zuid Afrika maar wordt, zoals in de meeste andere landen, op grote schaal bedreven. De prostituees zijn dit meestal niet uit vrije wil maar zijn vaak het slachtoffer van human trafficking of, in het Nederlands, mensenhandel. Een van de snelst groeiende criminele activiteiten. Het is namelijk erg lucratief,alleen handelen in drugs of wapens brengt meer geld op. Daar komt nog bij dat je drugs en wapens maar een keer kan verkopen terwijl je mensen dag na dag voor je kan laten werken. Om een zo goed mogelijk kosten/baten plaatje te hebben zijn er tegenwoordig zelfs veel criminele bendes die van drugs smokkelen overgaan op het smokkelen van mensen. Iedere minuur wordt er ergens op de wereld iemand tegen zijn of haar wil over een grens gesmokkeld om in een ander land uitgebuit te worden. Dat is iedere dag 5 jumbojets vol met mensen! Het overgrote deel bestaat uit vrouwen en meer dan de helft is minderjarig. Deze mensen werken als arbeider, als huishoudster en in veel gevallen als prostituee. In Zuid Afrika alleen al zijn naar schatting 30000 minderjarige prostituees aan het werk. Dit zijn vaak jonge meiden, 12, 13 jaar. Soms komen ze via een loverboy in de prostitutie terecht, soms worden ze door hun familie verkocht en in sommige gevallen worden jonge vrouwen gewoon ontvoerd. Dit maakt dat niemand echt veilig is. Men schat dat er 100.000 extra prostituees ‘nodig’ zijn voor het WK. Ouders worden daarom gewaarschuwd om hun kinderen niet alleen in winkelcentra of andere openbare plaatsen rond te laten lopen omdat dit vaak de plekken zijn waar bendes hun slachtoffers uitzoeken. De meiden waar ik les aan geef zijn extreem kwetsbaar. Armoede en afkomstig zijn uit een gebroken familie zijn de twee grootste risicofactoren om slachtoffer te worden, een plaatje waar de meiden precies in passen. De informatieavond heeft me dan ook extra aangemoedigd om deze meiden weerbaar te maken in een samenleving waar het gevaar op de loer ligt. Ik heb gepraat met mensen van de organisatie die hier specifiek mee bezig zijn en het ziet er naar uit dat we met hen gaan samenwerken!

In mijn werk zie ik ook een andere kant van de prostitutie. Ik kan natuurlijk alleen maar vermoeden maar soms kom ik meiden tegen die voor hun 4^de of zelfs 5^de abortus komen. Als je vraagt hoe ze zwanger zijn geworden geven ze een vaag antwoord. Ze kunnen niet echt zeggen of ze een relatie hebben Vaak hebben die meiden een ‘vriendje’ bij zich dat weinig emotie toont, de abortus doet hem niets. En natuurlijk doet het hem niets, hij is alleen maar blij dat zijn werknemer van deze zwangerschap af is, dan kan ze tenminste weer werken. Het enige wat hij wil weten is hoe lang de ziekenhuisopname duurt….

Natuurlijk kan ik alleen maar vermoeden, maar cijfers liegen niet. Ik bid voor wijsheid en bewogenheid in Zuid Afrika. Dat we met iedereen samen kunnen werken aan een veilig WK. Niet alleen voor de toeristen maar juist voor de inwoners van dit mooie land

Ja, natuurlijk!

Het afgelopen weekend zijn Hartmut en ik naar Namibië geweest. Hartmut had me wijs gemaakt dat het was om Pasen met zijn ouders te vieren. Omdat ik het heel erg leuk vind om tijd met zijn familie door te brengen had ik daar geen probleem mee. Wat ik niet wist was dat Hartmut eigenlijk hele andere plannen had. Zaterdagmiddag vertelde hij me dat hij een verassing voor me had en dat ik warme kleren mee moest nemen. Zijn ouders brachten me naar de buurman, hij zou later komen. Daar dronken we een biertje en ineens vroeg de buurman of ik zin had om met hem een vlucht te maken in zijn Microlite (een klein open vliegtuigje). Natuurlijk zei ik daar geen nee op en even later vloog ik over de farm. Ik genoot van het uitzicht, van de zonsondergang, van de dieren die ik zag. Dit was de beste verassing ooit! Tot we over het huis vlogen en de verassing nog veel beter werd. Op de grond zag ik mega letters die schreven ’60 Cows, will u marry me?’ (60 koeien, wil je met me trouwen?). Ik was sprakeloos en hoefde niet over na te denken, natuurlijk wil ik met hem trouwen! Na de landing reden zijn ouders me naar een plek waar Hartmut een mooie tafel had klaargemaakt. Kaarsen, een knapperend vuurtje en de schitterende sterrenhemel maakten het plaatje compleet. Daar vroeg hij me officieel en kon ik eindelijk ja zeggen tegen de man van mijn dromen! De koeien kan hij houden, ik heb voor mijn vader een mooie koe van kraaltjes gekregen…

Nu kan ik naast mijn werk me bezig houden met de voorbereidingen van onze bruiloft die in December in Namibië zal zijn… leuk!

Dagelijks leven...

Ik heb zo veel dat ik graag wil vertellen over mijn werk dat ik vergeet dat mensen ook graag willen weten over hoe het persoonlijk met me gaat. Dus nu een persoonlijke blog zodat iedereen op de hoogte is. Na een paar maand aan het werk te zijn hier in Kaapstad kan ik nog steeds zeggen dat het heel erg goed gaat met mij. Hoewel het werk soms moeilijk is vind ik het enorm uitdagend en geniet ik van iedere dag. Ik heb superleuke collega’s en het is fijn om als een team samen te kunnen werken. Ik woon in Pinelands, een rustige wijk niet al te ver van het centrum van Kaapstad, samen met 3 Zuid Afrikaanse collega’s. De meeste vrijwilligers wonen in een ander huis dicht bij het strand met een fantastisch uitzicht op de Tafelberg. Schitterend om daar te wonen maar omdat het heel ver bij Hartmut vandaan is en omdat het een heel rijke wijk waar ik elke keer het gevoel krijg in een ‘nepwereld’ te zijn heb ik er voor gekozen om in het andere huis van YfC te wonen. En het is er heerlijk, ’s ochtends voor we met de auto naar het werk vertrekken ga ik vaak een rondje hardlopen. Ik kom dan kinderen tegen in hun mooie schooluniform, geniet van het uitzicht op de Tafelberg en kom helemaal tot rust. Naar het kantoor is, afhankelijk van het verkeer 15 minuten tot een uur met de auto. Ik heb daar een bureau en daarvandaan bel ik cliënten, heb ik counselingsessies en werk ik aan administratie-dingen. Ik werk gelukkig lang niet altijd op kantoor, ik ben 2 dagen in de week in het ziekenhuis en 1 dag in de week werk ik op een school.

Hartmut is begonnen met zijn master. Hij heeft het heel erg naar zijn zin, anders dan in Europa heeft hij bij de master geen college’s maar is hij fulltime onderzoeker en lesassistent. Hij heeft ook erg leuke collega’s waar we in de weekenden vaak dingen mee doen. Naast het werk is er ook genoeg te doen in Kaapstad. Alle omliggende bergen nodigen uit tot lange klim en klauterwandelingen met schitterende uitzichten. Aangezien Kaapstad aan twee oceanen ligt zijn er ontzettend veel mooie stranden en ook in de stad zelf is er cultureel gezien genoeg te doen. Concerten, tentoonstellingen en musea… we zijn er nog haast niet aan toe gekomen aangezien het zo lang we hier zijn heerlijk zomerweer geweest is. Ik hoor dat bij jullie de lente aan de deur klopt, bij ons komt de herfst er aan. Mooie gekleurde bladeren aan de bomen, eekhoorntjes en veel rijpe vruchten. Ik heb zonet guave jam gemaakt van guaves uit onze tuin.

De foto’s zijn niet alleen maar mooie plaatjes maar geven een kijkje in mijn leven. Vlnr en van boven naar onder. Het huis waar ik woon, mijn collega’s en ik, uitzicht op het gedeelte van Kaapstad waar ik woon vanaf ‘Devils Peak’, met Hartmut en een paar van zijn collega’s bij Kaap de Goede Hoop, genieten van het uitzicht van een berg in Kylemore, het ziekenhuis waar ik werk, kaap de Goede Hoop, Ik op het strand bij Muizenberg en een mooi plaatje van de Indische Oceaan.

Heel veel liefs van een genietende Anneke!

Baby's redden....

Toen ik Uganda was liep ik onder andere stage op een afdeling voor gynaecologische spoedgevallen. Hier zag ik veel jonge meiden die in levensgevaar waren na het uitvoeren van een illegale abortus en ik schreef na aanleiding daarvan een blog waarin ik mezelf afvroeg of het beter is als abortus legaal gemaakt wordt. Nu, een jaar later werk ik in Zuid Afrika als counselor in een abortuskliniek en word ik weer aan het denken gezet. In Zuid Afrika is abortus sinds 13 jaar legaal en sindsdien zijn er 900.000 zwangerschappen beëindigd. Zwangerschappen zoals die van Rose, een mooi meisje van 23 jaar. In december wilde ze op familiebezoek gaan bij haar oom en tante die ver weg wonen. Ze had geen geld voor de bus en daarom ging ze liften, net zoals veel van haar vriendinnen altijd doen. Helaas hadden de mannen die haar meenamen geen goede bedoelingen. Toen ze bijna bij de plaats van bestemming waren parkeerden ze de auto langs de weg en eisten ze een ‘betaling’ voor de lift in de vorm van een verkrachting. Hoewel ze zeer geschokt was besloot Rose niemand iets te zeggen. Haar menstruatie bleef uit en ze kocht een zwangerschapstest. Ze bleek zwanger te zijn en een abortus leek de enige optie. In het ziekenhuis kwam ik haar tegen, ik vroeg waarom ze een abortus wilde en ineens kon ze het niet meer aan. Ze barstte in huilen uit en was ontroostbaar. Ze vertelde haar vreselijke verhaal. Ik ben de enige die het weet en voorlopig ook de enige die het zal weten. Ze is nog niet klaar om het verder te vertellen. Ze voelt zich schuldig over de abortus maar weet dat er geen weg meer terug is.

Drie procent van alle abortussen in Zuid Afrika hebben een medische reden of zijn na aanleiding van een verkrachting. De overige 97 procent? Socio-economische redenen… In sommige gevallen betekent dit puur gemakzucht en is de abortus gewoon een manier van contraceptie. In andere gevallen is er een vreselijk verhaal en zijn de redenen die opgegeven worden absoluut geen smoesjes. Nog steeds vind ik abortus geen goede oplossing, maar in sommige gevallen is het wel de beste. Ik denk bijvoorbeeld aan Sarah, 24 jaar, en moeder van twee kinderen waar ze maar net genoeg eten voor heeft. Ze heeft een paar weken geleden uitgevonden dat ze HIV positief is. Zij is haar echtgenoot altijd trouw gebleven en ze weet dus zeker dat ze het virus van hem gekregen heeft, hij weigert echter voor een test te gaan en beschuldigd haar van vreemd gaan. Hij zegt dat het kind niet van hem is en dat hij bij haar weg zal gaan als ze het kind houdt. Wat moet ze doen? De baby houden, waardoor haar man weg zal gaan en zij alleen voor de zorg van haar twee kinderen komt te staan? Of de baby laten aborteren. Haar relatie zal hiermee niet gered zijn maar haar man blijft in ieder geval bij haar om zorg te dragen voor de kinderen.

Alle ‘baby’s redden’ is niet mijn hoofddoel. Ik wil abortus niet afschaffen. Een paar jaar geleden besloot Sandida na een counseling door een van mijn collega’s dat ze haar kindje wilde houden. Haar situatie financieel was niet al te best maar YfC ging haar de eerste twee jaar helpen zoals ze altijd doen met moeders die hun kindje houden. Nu is het 3 jaar later, een paar week geleden belde ze op, ze was ten einde raad. Ze had helemaal geen geld meer, haar kindje had al een paar dagen niets anders gegeten dan een beetje olie en een mengsel van water, suiker en zout. Is dat de oplossing? Abortus verbannen en mensen een kindje laten krijgen waar ze niet voor kunnen zorgen?

In een ideale wereld gebruik iedereen die niet zwanger wil worden een manier van anticonceptie die 100% betrouwbaar is. Maar in deze gebroken wereld waar zo veel onwetendheid, leugens en mythen bestaan moet er helaas soms gekozen worden tussen twee kwaden. En daarvoor is wijsheid nodig. Ik nodig degene die dit in pacht heeft uit om mij te emailen om te zeggen wat er hier moet gebeuren…. In de tussentijd doe ik mijn best om mensen zo goed mogelijk voor te lichten over hun mogelijkheden en probeer ik jonge meiden ervan te overtuigen om verstandige keuzes te maken in hun relaties.

Nieuwsbrief online!

De eerste versie van de tussen-onzin-en-idealisme-nieuwsbrief is online!
Klik hier voor meer informatie en een paar foto's...

Fijn weekend, liefs Anneke

Why are boys so stupid...?

Nee, dit is geen vraag van mijn kant, maar een vraag van de meiden waar ik elke week les aan geef. We praten over relaties, seksualiteit, jongens en hoe God naar hun kijkt. Tijdens de les staat er altijd een doos in de klas waar de meiden anoniem hun vragen in kunnen stoppen waar wij dan de volgende week een antwoord op geven. Sommige vragen zijn aandoenlijk (Hoe weet je dat je verliefd bent?), anderen serieus (kan je zwangerw orden als je voor de eerste keer gemeenschap hebt?) en anderen ronduit tragisch (Mag je nee zeggen als iemand dingen met je wil doen die je eigenlijk niet wilt?). Het is leuk om te zien hoe de meiden mij vertrouwen en hoe ze uitkijken naar het 'meidenuurtje'. Ik kijk er zelf ook altijd heel erg naar uit.

Voor de rest gaat het ook goed met mij. Het is druk op het werk maar dat is goed. In de weekenden hebben we alle tijd om te ontspannen. Ik heb al heel wat leuke uitstapjes gemaakt. Afgelopen weekend ben ik naar Kaap de goede Hoop geweest, de week ervoor hebben we een berg beklommen en gekampeerd, we gaan vaak naar het strand en er zijn nog een heleboel andere mooie en leuke dingen die we nog willen zien en doen! Dus wat werk en ontspanning betreft, voorlopig kan ik hier nog niet weg...
Liefs Anneke

100 presidentsvrouwen...

Vanochtend gehoord op de radio;  er zijn veel presidentsvrouwen die goed werk doen in hun land. Zo zet Carla Bruni zich in voor toegankelijkheid van cultuur en educatie in haar land en is Michelle Obama hard bezig met een campagne tegen obesitas bij kinderen. Zuid Afrika heeft zo veel problemen dat het maar goed is dat Zuma, de huidige president, 3 vrouwen heeft dan kunnen ze zich samen sterk maken om ál die problemen op te lossen….

Hier in Zuid Afrika is iedereen druk bezig met de voorbereidingen voor het komende WK. Elke krant en ieder tijdschrift schrijft erover. Er wordt met man en macht gewerkt om de infrastructuur en accommodatie in orde te krijgen. Wegen worden hersteld, hotels krijgen een nieuw likje verf en het land is op zijn mooist. Het land verwacht tijdens het WK 3 miljoen bezoekers die een geweldige ervaring zullen hebben. Mooie hotels, schitterende natuur, goede transportmogelijkheden en vriendelijke mensen, want dat is Zuid Afrika. Wat de meeste van die 3 miljoen mensen niet zullen zien is het Zuid Afrika waar ik werk. Het Zuid Afrika dat aan 100 presidentsvrouwen die ieder aandacht vragen voor een specifiek probleem nog niet genoeg zou hebben.  

Gisteren ben ik begonnen met les geven op een school. En lessenserie over identiteit, seksualiteit en relaties. De school is in Belhar, een arme suburb van Kaapstad waar veel jongeren dagelijks te maken hebben met drugs, alcoholmisbruik en mishandeling. Een zeer veel voorkomend probleem is het zogenaamde ‘gangerism’, jongeren die zich aansluiten bij een gang om samen criminele activiteiten te ondernemen. De levensverwachting van een gangster is hooguit 30 jaar vanwege de vele gevechten, de drugs en de alcohol. De school waar ik werk gaf aan dat dit een van de grootste problemen binnen de school is.  Iedere dinsdag zal ik naar deze school toe gaan, ik  geef dan les aan de meiden, en Rosa, mijn collega zal er voor de jongens zijn. Naast de lessen zullen we ook een soort van vertrouwenspersoon zijn waar de jongeren heen kunnen met hun problemen. En dat zal nodig zijn. Gisteren gaf ik een introductie over de lessen, de klassen waren behoorlijk luidruchtig en het was lastig om ze echt stil te krijgen. Totdat ik begon over seksueel misbruik en de gevolgen die dat kan hebben, ineens werd het muisstil, de leerlingen keken me betrapt aan, alsof ik hun persoonlijke verhaal vertelde. Dit was een probleem dat ze allemaal kenden, waar ze allemaal, direct of indirect mee te maken hebben. Het zal een uitdaging zijn om op deze school te werken, om te weten wat ik moet zeggen en om de jongeren écht te helpen.

Liefs Anneke