Je wordt automatisch doorgestuurd naar mijn nieuwe blog over 10 seconden, mijn excuses voor het ongemak
maandag 10 juni 2013
7 quick takes from the airport...
Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat het al een week geleden is dat ik
afscheid nam van mijn ouders op Schiphol. Tijd is zo’n ongrijpbaar begrip. Soms
wil je het vasthouden, de herinnering koesteren, andere momenten wil je dat het
snel gaat omdat je uitkijkt naar iets of iemand. In theorie weet ik wel dat
elke seconde, elke minuut en ieder uur even lang duurt, maar in de praktijk
lijkt het soms te vliegen en soms te kruipen. Ik wil niet dat de twee weken die
ik in Nederland doorbracht zo snel bij me vandaan snellen. Ik wil de
herinnering vasthouden en de emoties kunnen oproepen alsof ze gisteren
gecreëerd zijn.
En nu sta ik al weer op een vliegveld. Ik heb net ingecheckt op een vlucht
naar Johannesburg en vanavond hoop ik in Entebbe (Oeganda) aan te komen. Ik ga
hier voor mijn werk heen en het zal een hele drukke week worden. Gelukkig maar
want, daar heb je het weer, dan gaat de tijd lekker snel en duurt het
gevoelsmatig niet al te lang voor ik weer bij Hartmut ben. Elke keer bij
elkaar weg zijn is helemaal niet leuk.
Al mijn bagage uit Nederland is veilig aangekomen en verschillende kamers
zijn van gordijnen voorzien, onze logeerkamer kan zo in een Ikea-catalogus ;-)
Nu is het aftellen voor de volgende gasten, over iets meer dan 6 weken komen
mijn ouders, ik kan niet wachten!
Afgelopen week werd Hartmut een beetje ziek, dus erg veel hebben we niet
kunnen doen dit weekend. Daarom hebben we maar films gekeken. Alle films die we gekeken hebben waren echte
aanraders om verschillende redenen.’ The intouchables’, vanwege een prachtig
verhaal over een intieme en onwaarschijnlijke vriendschap tussen heel
verschillende werelden. ‘The great Gatsby’, vanwege het prachtige filmwerk en
de schitterende ‘roaring twenties’ kostuums en ‘Extremely loud & incredibly
close’ vanwege het doorzettingsvermogen van een klein jongentje bij een
zoektocht met als doel het willen vasthouden van de herinnering aan zijn
overleden vader.
Dit weekend was het overdag heerlijk warm maar ‘s avonds echt heel koud.
Gisteravond hebben we daarom maar lekker aan de winter toegegeven met
vleespasteitjes en glühwein voor de open haard. Laat de winter maar komen, wij
gaan hem vieren!
Zaterdag heb ik heel wat vergaderingen voor Madagaskar gehad. Over een
maand ga ik daar weer heen met een medisch team van onze kerk. Het team is
fantastisch en ik ben echt benieuwd wat ons deze keer te wachten staat! We gaan ons deze keer vooral focussen op mensen preventieve voorlichting geven en ik ga waarschijnlijk ook nog les geven aan verloskundigen. Dat zijn in ieder geval de plannen. maar het is nog altijd Madagskar, dus niets is zeker... En dat maakt het ook wel weer heel erg leuk!
Het is geen straf om hier op het vliegveld te zitten. Ik moet lang wachten
omdat Hartmut me al vroeg, voor hij naar zijn werk ging, bracht maar dat is
helemaal niet zo erg. Ik zit voor een heel groot raam en kan alle vliegtuigen
zien landen en opstijgen. Er is een grote drukte en ik vraag me af waar al die
mensen op de maandagmorgen toch heen moeten. Als ik in de terminal kijk en de
mensen op hun uiterlijk beoordeel zijn het vooral mensen zoals ik, mensen die
vanwege hun werk ergens naar toe moeten vliegen. Ik zie veel mensen in (mantel)pak
ijverig op hun laptop of ipad typen. Misschien moet ik ook maar aan het werk
gaan in plaats van blogs schrijven ;-)
Les Intouchables is prachtig he! En die soundtrack van Ludovico Einaudi mmm... Jullie moeten 'As it is in heaven' ook maar eens kijken. Nog zo'n feelgood met inhoud. Vandaag toevallig over jou verteld aan een Oegandese mama :) We zaten samen aan de (Afrikaanse) tafel (vol bakbananen)na de doctoraatsverdediging van 'n (Nigeriaanse) vriend.
Die bakbananen zal ik de komende dagen weer genoeg te eten krijgen, in heel wat verschillende vormen. Gebakken, gekookt, gepureerd, gestoomd, in de soep... lekker veelzijdig, dat Oegandese eten...
2 opmerkingen:
Les Intouchables is prachtig he! En die soundtrack van Ludovico Einaudi mmm... Jullie moeten 'As it is in heaven' ook maar eens kijken. Nog zo'n feelgood met inhoud.
Vandaag toevallig over jou verteld aan een Oegandese mama :) We zaten samen aan de (Afrikaanse) tafel (vol bakbananen)na de doctoraatsverdediging van 'n (Nigeriaanse) vriend.
Die bakbananen zal ik de komende dagen weer genoeg te eten krijgen, in heel wat verschillende vormen. Gebakken, gekookt, gepureerd, gestoomd, in de soep... lekker veelzijdig, dat Oegandese eten...
Een reactie posten