Tussen onzin en idealisme...

Life in Cape Town... Husband and his motorbike

2012-02-08T04:49:00.001-08:00

Toen ik studeerde hadden een vriend en ik samen een afspraak, we zouden eerst ons motorrijbewijs halen en daarna pas een gewoon rijbewijs. Een motor is zo veel cooler en avontuurlijker dan een auto. Toen wist ik nog niet dat ik in kaapstad zou gaan wonen waar het leven zonder auto wel erg lastig is. Gisteravond heeft Hartmut me meegenomen voor een rondje op de motor. Een beetje illegaalw as het wel want eigenlijk mag hij geen passagiers meenemen met het soort rijbewijs dat hij heeft. Het was heerlijk, de ondergaande zon aan de ene kant, volle maan aan de andere kant, de koelte van de avond en uitzicht op de Tafelberg. Ineens had ik zin om toch nog mijn motor rijbewijs te halen, om samen lange tochten langs de zee en door de bergen te maken.

Ach, voorlopig vind ik het achterop ook nog heel erg leuk, stiekem zelfs een beetje leuker denk ik...

7 quick takes...

2012-02-06T03:33:00.000-08:00

Gisteren heb ik Aziatische Bubbel Thee gehad. Toen mijn Aziatische vriend Ian vroeg of ik een kopje wilde dacht ik dat het ‘thee met prik’ was. Ik had de bubbels een beetje meer letterlijk moeten nemen, koude groene thee met melk, suiker en gelatine-bubbels is een heel …euhm….bijzondere combinatie
Ik blijf maar schrijven over het weer, maar al die foto’s die iedereen stuurt van schaatsen en besneeuwde landschappen doen mijn Hollands Hartje een beetje zeer… Zo mooi en zo leuk! Maarja, wij hebben ook genoten van onze 37graden aan het zwembad.
Ashton, mijn favoriete jongentje in de wereld, was ziek. Ik ging samen met zijn moeder naar een openbaar ziekenhuis waar we uren moesten wachten terwijl de dokter vermoedde dat het meningitis was. Tegen 11 uur ’s avonds liep ik een dokter tegen het lijf wiens avonddienst net was afgelopen. Ik kende hem vanuit de kerk en hij wilde wel even helpen. Binnen 5 minuten stonden we buiten met de uitslag (oorontsteking) en medicijnen. De uitslag lag er blijkbaar al een tijdje, de verpleegkundigen waren gewoon te druk met het onderhouden van hun goede onderlinge band om zich met de patiënten bezig te houden…. En dat in een land waar je na 10 uur ‘s avonds eigenlijk niet meer thuis komt omdat er geen fatsoenlijk veilig openbaar vervoer is..
We hebben nog steeds niets gehoord over ons telefoonabonnement… Ik denk dat geen nieuws-goed nieuws in fit geval niet op gaat maar we houden de moed er in…
Morgen begint het leesproject waar ik vorige week vrijwilliger was weer. Deze keer ben ik ‘centre manager’ een heel groot woord wat eigenlijk gewoon betekend dat ik alles klaar zet, de kinderen uit de klas haal om nar de vrijwilligers te gaan en hun vorderingen bijhoud.
Hartmut belde me net, en geen nieuws was dus toch goed nieuws. Morgen krijgen we waarschijnlijk onze telefoons. Hoera! Vooral hoera omdat we dan kunnen aantonnen dat we wel degelijk schulden kunnen maken, en terug betalen. Iets wat nodig is om een lening te kunnen krijgen voor een huisje, wat we in de loop van dit jaar hopen te kopen.
Willen jullie meebidden dat Mary een plekje krijgt om te wonen. Haar verblijf bij mater Domini loopt ten einde en ze heeft tot dusver nog geen alternatief, en zeer weinig geld om iets te kunnen regelen.

D.I.Y.: Bierbrood met kaas en uitjes...

2012-02-01T03:33:00.000-08:00

Ik houd er ontzettend van om dingen zelf te maken. Het geeft zo'n voldaan gevoel als het eenmaal klaar is. En dan vooral als de puin eenmaal geruimd is, want dat is bij mij meestal het probleem, als ik kook lijkt het alsof er een bom ontploft is in de keuken.

Dat D.I.Y.-en ( D.I.Y. = do it yourself) doe ik niet alleen in de keuken, maar ik probeer ook zelf gebruiksvoorwerpen te maken of mijn eigen kleren te fabriceren of opleuken. Ik wil in de toekomst af en toe een blogje plaatsen met een lekker receptje of foto's van dingen die ik gemaakt heb en uitleg over hoe ik dat dan precies gemaakt heb.

Onderstaand recept is mijn nieuwe favoriet omdat het ontzettend gemakkelijk is (het kost me minder dan 10 minuten van 'mijn keukenschort ombinden' tot 'het huis ruikt lekker want er staat een brood in de oven'. Het is ook Hartmuts nieuwe favoriet omdat hij de combinatie van ingredienten heerlijk vind. Vanavond hebben we bijbelstudie bij ons thuis en daar moest ik voor koken. Gisteravond heb ik dus een tijdje in de keuken doorgebracht om dit brood te bakken. Ik hoop dat het, samen met het wortel-pompoen soepje goed zal smaken...

Bierbrood met kaas en uitjes...

330 ml bier (maakt niet zo veel uit wat voor bier)
2 2/3 kopjes zelfrijzend bakmeel
1 theelepel zout
1 kopje in lente ui (in stukjes gesneden)
1 kopje geraspte kaas

Verwarm de oven voor op 190 graden en maak een brood bakblik klaar (ik spray het altijd in met olie en dan schud ik er bloem overheen. Anderen doen het op andere manieren, het maakt up zich niet uit, als het maar voor jou werkt.) Doe het bier, de bloem en het zout samen in een kom en mix het tot het op normaal brooddeeg lijkt. Voeg de kaas en de lente uitjes toe en roer om het te verdelen.

Doe de mix in het bakblik en bak ongeveer 45 tot 50 minuten. Laat het ongeveer 5 minuten afkoelen voor je het brood uit het bakblik haalt. Wacht met snijden tot het een beetje afgekoeld is, anders is het nogal vochtig en lastig te snijden.

7 quick takes...

2012-01-30T04:21:00.001-08:00

Hartmut heeft zijn rijbewijs gehaald… Ik ben zo trots op hem! Hij krijgt zijn motor deze week, een helm is al wel gehaald. Nu vind ik het toch ook wel een beetje spannend want zo vriendelijk is het Kaapstadse verkeer niet.
Aan het einde van dit jaar wil Hartmut ook zijn ‘echte’ motorrijbewijs halen. Dan moet er voor mij ook een helm gekocht worden want dan mag ik mee achterop.
Het verzamelen van data in het ziekenhuis gaat erg goed. Ik ben ondertussen dikke vriendjes met de man die het archief beheert wat erg handig is. Hij is een vrolijke man die de hele dag radio tygerberg, een lokale christelijke radiozender aanheeft, en met alle liedjes uit volle borst meezingt. ♫ ‘Laat die son in jou hart’♪
Gisteren hebben we met vrienden in een park ijs gemaakt, Hartmut had na zijn bezoek aan de VS vorig jaar een ouderwetse ijsmaker meegenomen. De espresso-amarula-chocochip ijsjes vielen erg in de smaak.
Zaterdagmiddag hebben Hartmut en ik geprobeerd een telefoon abonnement te krijgen, niet zo gemakkelijk en nogal frustrerend. We horen deze week of het gelukt is, als we het niet krijgen heeft dat alles te maken met het feit dat we nog nooit schulden gemaakt hebben en altijd goed op ons geld gepast hebben. Zuid Afrika is af en toe een gek land. Maar daarover later meer.
Hollandse appeltaart valt erg in de smaak bij Zuid Afrikanen. Ik had voor de kerkpicknick gisteren een mini versie van dit typisch Nederlandse gebak gemaakt en ze waren in een mum van tijd verdwenen.
Hartmut en ik zijn leiders geworden van een bijbelstudiegroep. Woensdag hadden we de eerste avond samen. Het was erg goed en gezellig, ik zie uit naar wat het jaar brengen zal.

Life in Cape Town.... marktjes

2012-01-25T02:59:00.000-08:00

Ik hoor jullie denken: ´ al weer een blog, Anneke gaat het nooit volhouden om het in dit tempo te blijven doen als ze dat van plan was´. En daar hebben jullie helemaal gelijk aan, ik ga dat ook nooit volhouden. Maar ik schreef dat ik zou experimenteren en dat geeft me het recht om van blog/frequentie te veranderen zo vaak ik wil.

Maar daar gaat het niet om. Mijn plan is om af en toe een blog te schrijven over het leven in Kaapstad, en dan eigenlijk over de typische dingetjes die daar bij horen. De eerste is gelijk ook een van mijn favorieten. Zaterdag ochtend staat half hip Kaapstad vroeg op om naar een markt te gaan. Ze schieten als paddenstoelen uit de grond en hebben allemaal een eigen imago. Overdekt, in het bos, in een oude boerderij of aan het water. Bij de meesten ligt de nadruk op lekker eten, maar anderen hebben meer decoratiespullen of andere dingen die je niet echt nodig hebt maar oh zo leuk zijn. Wat ze allemaal gemeen hebben is dat de producten doorgaans handgemaakt, handgeplukt, ecologisch of natuurvriendelijk zijn. Dat je alles mag proeven en proberen voor je het koopt (Hoera! Niet eindeloos wikken en wegen met een menukaart in handen, gewoon proeven wat het lekkerste is) en dat het relatief goedkoop is. Iedere markt heeft een zit gedeelte (meestal zijn de banken gemaakt van strobalen en de tafels gewoon deuren op schragen) dat dikwijls opgeleukt is met vrolijke stoffen vlaggetjeslijnen. Het leukste vind ik de gesprekjes met de verkopers die meestal zeer bereidwillig zijn om recepten van hun eigen producten te delen of om te vertellen waar het allemaal vandaan komt. En daarnaast is het natuurlijk heerlijk om mensen te bekijken terwijl je op een strobaal te zit met een versgemaakte smoothie en een lekker broodje in je hand.

En andere aantrekkelijke reden om er heen te gaan is dat je er de lekkerste ecologische seizoensgroenten en fruit kan kopen. Ik ben natuurlijk uiterst milieubewust (als het mij uitkomt) en het feit dat het groente en fruit beter geprijsd is als niet ecologische groenten in de supermarkt maakt dat het mij heel goed uitkomt om het daar te kopen…

7 quick Takes....

2012-01-24T03:35:00.000-08:00

Ik had aan het eind van vorig jaar al geschreven dat ik de blog een beetje wilde veranderen. Daar ga ik nu de komende weken een beetje mee experimenteren. Hoe vaak kan ik schrijven? Wat is haalbaar, wat is leuk? En waarover schrijf ik….

In navolging van mijn vriendin Ciska begin ik met ‘7 quick takes’ gewoon, omdat het lekker weg schrijft en het een gemakkelijke manier is om iedereen alle nieuwtjes te vertellen.

We zijn terug in Kaapstad, zolang ik niet denk aan hoe lang het nog zal duren voor ik alle lieve vrienden en familie weer zie geniet ik er ontzettend van om weer thuis te zijn.
Het weer was een enorme omschakeling, van winterweer met regen naar elke dag 35+ graden. Nu is het een beetje afgekoeld maar ik hoorde zonet op de radio dat er weer een hittegolf zit aan te komen.
Ik ben vandaag begonnen met het verzamelen van data voor mijn onderzoek. Leuk om in het ziekenhuis aan het werk te zijn, schokkend om te zien hoe slecht patiënten begeleidt en gecontroleerd worden.
Hartmut is met zijn werk begonnen, we hebben ‘maar’ een auto, wat in een stad met grote afstanden en slecht openbaar vervoer nogal lastig is. Daarom heeft hij een motor gekocht,hij heeft geluk en kon volgende week al een afspraak krijgen voor zijn theorie examen, waarna hij alleen de weg op mag.. studeren dus!
We hebben een heerlijk weekend gehad, Kaapstad heeft veel te bieden. Strandjes, marktjes,, bergen. We hebben van al die dingen genoten het afgelopen weekend.
Al onze bagage (7 kilo’s teveel plus een grote landkaart die niet in de koffer paste) is meegekomen vanuit Nederland. Het paste allemaal in de koffer, maar het lijkt wel alsof er in ons huis geen plek genoeg is, de boeken hebben nog steeds niet allemaal een plekje.
We hebben twee logees deze week. Twee vriendinnen van ons (zusjes) gaan verhuizen en moesten uit hun oude huis maar konden nog niet in hun nieuwe huis… gezellig dus!

7 quick Takes...

2011-12-07T06:27:00.000-08:00

Deze blog is speciaal voor Cleo, en alle andere lezers die het schandalig vinden dta ik al zo lang niets geschreven heb. (Ik vind het zelf ook schandalig hoor) Ik zal mijn vingers maar niet vermoeien met het typen van excuses waarom het zo lang heeft moeten duren enzo.. hoewel er genoeg waren.

Ik ben een beetje aan het nadeneken over bloghervormingen. Volgend jaar ga ik het denk ik anders aanpakken, met recepten enzo. Ik zal nog wel eens af en toe over het werk schrijven maar vaak is het ook gewoon hetzelfde. En misschien in het engels. Ik weet het nog niet.

Nog een week, dan vliegen we naar Schiphol, om bijna een maand in Nederland/Duitsland/Belgie door te brengen. Ik kan niet wachten.
De afgelopen week was erg goed voor de counseling. 5 moeders hebben besloten hun kindje niet te aborteren maar te houden, of af te staan voor adoptie. God dank daarvoor!
Gisteren kwam ik per ongeluk in een rel terecht. Congelose betogers probeerden de franse ambasade te bestormen terwijl politie ze weg probeerde te houden. Wat mij het meest boos maakte was een moeder die een jong huilend meisje van een jaar of drie dwong een poster vast te houden met allerlei verwensingen aan het adres van president Zuma terwijl ze de buggy waar ze in zat richting de politieagenten en pers duwde. Moeders hebben het recht om te betogen, maar laat je kinderen er alstublieft buiten! http://westcapenews.com/?p=3435
Het gaat goed met mijn onderzoek. Vandaag heb ik toestemming gekregen van de universiteit om data te verzamelen en binnenkort zal het onderzoeksvoorstel ook naar Oeganda gaan waar we een zuster onderzoek zullen opstarten.
Vorige week heb ik met de meiden uit het vluchthuis kerstversieringen gemaakt van klei. Ontroerend om te zien hoe een moeder die haar kindje heeft afgestaan voor adoptie een plaatje maakte en daar 'mamma houdt van je' op schreef.
Vanavond hebben we bij de kerk een 'bring and share' ik heb samoosa's gemaakt. Een gerecht dat hier heel populair is. Volgend jaar kan ik daar dan bijvoorbeel het recept van geven.
Hartmut heeft volgende week zijn afstudeer ceremonie. Officieel met cape en al. Ik ben benieuwd. En dan is hij klaar om in Januari te beginnen met werken!

Leven voor een euro per dag...

2011-10-27T07:16:00.001-07:00

Ergens in deze week – waarschijnlijk op 31 Oktober – zal de wereld zijn 7 miljardste inwoner verwelkomen. Waarschijnlijk is de datum symbolisch. Wie het zal zijn zullen we nooit weten, en misschien zijn we al lang over de 7 miljard inwoners heen. Maar de demografische plaatje dat dit getal symboliseert is schrikbarend echt. Vandaag de dag zijn er twee keer zo veel mensen op de aarde als in de jaren ’60, nog niet eens zo heel erg lang geleden.

Het nummer 7 miljard, verbergt een gecompliceerd demografisch plaatje. Het verbergt grote ongelijkheid, onrechtvaardigheid, oneerlijk verdeelde kansen. Elk jaar komen er 78 miljoen bij. Bijna al deze mensen (97%) worden geboren in ontwikkelingslanden. Bijna de helft van de wereldbevolking (48%) leeft in armoede en moet rondkomen voor minder dan 2 Dollar per dag.

De komende week daagt onze kerk ons uit om drie dagen te leven zoals het grootste deel van de wereldbevolking leeft. De uitdaging gaat er om dat we per persoon een euro per dag besteden mogen aan eten. En dan hebben we nog geluk, we hoeven niet de transportkosten er bij op te tellen die we nodig hebben om eten te kopen, en de elektriciteit die we gebruiken om te koken blijft ook buiten het budget.

Ik heb er zin in om de uitdaging aan te gaan, heb recepten opgezocht en hoop dat het ons zal helpen om te realiseren hoe moeilijk het is om zo te leven. Er is veel tijd en creativiteit nodig om iets afwisselends en voedzaams op tafel te zetten. Iets wat nou niet bepaald in overvloed aanwezig is als je hard moet werken om het hoofd boven water te houden. Hier is een link naar een blog die ik in opdracht van de kerk erover geschreven heb om mensen aan te moedigen er over na te denken.

De kans is groot dat wereldburger nummer 7 miljard met ons mee gaat doen in de uitdaging om te leven met minder dan een euro per dag. Het schrijnende is echter dat hij of zij dat onvrijwillig zal doen, en niet voor drie dagen maar levenslang….

Geen nieuws, goed nieuws...

2011-10-14T06:38:00.001-07:00

Sorry voor mijn wekenlange afwezigheid op de blog. Het voelde niet zo lang en voor ik het wist was er een maand voorbij. Sorry... Maar, geen nieuws, goed nieuws, toch? Het gaat goed met ons. Hartmut is terug uit de V.S. waar hij een goede tijd gehad heeft. Het spreekt voor zich dat ik hem enorm gemist heb en dat ik blij ben dat hij weer lekker thuis is.

Het voorjaar is begonnen en dat hebben we afgelopen dinsdag gevierd met een 'volle maan bergbeklimming'. Vandaar de foto. Voor de zon onder ging begonnen we met een groep vrienden aan de klim, om bovenop de berg te genieten van de schitterende kleuren van de zonsondergang en het mooie uitzicht over Kaapstad. De terugtocht is een beetje spannender,. De combinatie van stijle afgronden, rotsblokken en rollende kiezelstenen maakt dat je altijd goed moet opletten maar als de volle maan en een enkele zaklamp de enige lichtbronnen zijn moet je goed uitkijken!
Het gaat redelijk goed met Mary. Ze is terug aan het werk en is blij dat ze iets om handen heeft. We hebben een mooie herinneringsdienst gehouden die haar, maar ook alle anderen die betrokken waren, erg geholpen heeft.
Af en toe maken de namen van de mensen hier me aan het gniffelen.Hoop, genade, vrede en toekomst zijn doodnormale namen. Een aantal weken geleden had ik een client die 'Encyclopedia' heette. Ik vraag me af of haar ouders wisten wat een encyclopedie was of dat ze met het geven van deze naam de stille hoop koesterden dat hun dochter net zo veel raad zou kunnen geven als haar 'naamgenoot'. Vanmorgen werd ik aangehouden door een jongeman die me 'The Big Issue' (straatkrant) wilde verkopen. Ik had het exemplaar al van iemand ander gekocht maar hij vroeg meof ik hem niet wilde bieden wat zijn naam hem beloofde. Zijn ouders hadden hem de naam 'Progress' (vooruitgang) gegeven. Slimme verkooptruc.

Dat was het voor vandaag.. ik zal proberen snel een langere blog te schrijven.

Liefs Anneke

Baby Jonathan...

2011-09-16T02:17:00.000-07:00

Afgelopen maandag belde Mary me huilend op. De doktoren hadden de bevalling ingeleid en ze was helemaal allen. Gelukkig mocht ik van mijn baas weg bij mijn werk en kon ik haar bijstaan. Het was van het begin af aan duidelijk dat geen enkele dokter de intentie had om het leven van Mary's baby te redden. Alleen had niemand de moed om dat aan Mary te vertellen. Het was een lange, zware dag. Uiteindelijk is baby Jonathan kort na middernacht geboren. Een klein wondertje, met alles er op en er aan. Maar te klein, te kwetsbaar om te leven. Hij was al overleden tijdens het geweld van de weeen. Je kon zien dat hij geleden had en daarom mocht Mary haar kindje niet bewonderen. Dat zou te moeilijk zijn geweest. Gelukkig was de verloskundige wel zo lief om een mooie afdruk van de voetjes te maken. Met dit kaartje, een mutsje, wat sokjes en foto's van de zwangere buik gaan we samen een herinneringsdoos maken zodat Mary toch iets tastbaars heeft om vast te kunnen houden in moeilijke tijden. Het gaat naar omstandigheden redelijk goed met haar. Soms vraagt ze zich af of het niet beter geweest was als ze de abortus gedaan had. Nu lijkt het alsof dat minder moeilijk geweest was. Maar ik geloof vast en zeker dat Gods plan goed is. Nu hoeft Mary niet te leven met een schuldgevoel over de abortus, maar kan ze een getuigenis zijn van het feit dat God zorgt... soms op raadselachtige manieren...

Waarom?

2011-09-09T03:12:00.000-07:00

Deze week heb ik een behoorlijk zware week gehad met moeilijke ethische vraagstukken en frustratie met de gezondheidszorg hier. Kennen jullie Mary nog? Het meisje uit de nieuwsbrief dat de abortuspillen had uitgespuugd omdat ze voelde dat dit niet was wat God wilde? Ze woont nu al een aantal weken in het vluchthuis en ik heb haar leren kennen als een zacht en lief meisje met een grote passie voor mensen en kinderen. Langzaam maar zeker accepteerde ze het feit dat ze zwanger was en begon ze meer en meer uit te kijken naar de komst van haar baby. Ze is nu 22 weken zwanger en vertelde me twee weken geleden vol enthousiasme dat ze haar kindje voelde bewegen. Afgelopen Woensdag belde ze me om te vragen of het normaal was dat ze vocht voelde lekken tussen haar benen. Ze wist zeker dat het geen urine was. De schrik sloeg me om het hart toen ik me realiseerde dat haar vliezen gebroken waren en dat het vruchtwater was. De nonnen hebben niet zo veel ervaring met zwangerschap en zagen de ernst van de situatie niet in. Een half uur laten belde ze me weer om te zeggen dat niemand haar naar het ziekenhuis kon brengen. Gelukkig zaten wij nog in de auto en 5 minuten later raceten we met haar in de auto naar het ziekenhuis. Daar ging alles op zijn Afrikaans.... Tenenkrommend traag dus. Terwijl het water langs haar benen lekte moest ze op een stoeltje zitten wachten, tot de verpleegster uitgekletst waren. Toen ik ze vroeg of ze alsjeblieft wilden helpen werd ik afgesnauwd omdat ze het 'druk hadden'. Na drie kwartier mocht ze binnen komen, maar ik mocht niet mee. Pas na een half uur mocht ik, bij grote uitzondering binnen komen, om Mary te helpen met het maken van een beslissing. Aan het gezicht van de verpleegster was duidelijk te zien dat ze het een beetje overbodig vond. De te maken keuze was of ze de bevalling gelijk moesten inleiden zodat het kindje geboren zou worden, te kwetsbaar om te leven. Of om antibiotica te nemen om te proberen de de zwangerschap infectieloos te rekken tot 28 weken zodat het kindje als prematuur geboren kan worden. Zodra er symptomen van infectie zijn metd e bevalling echter ingeleidt worden. De dokters zeggen dat er 10% kans is dat de baby het haalt maar Mary is dapper en heeft er voor gekozen om voor het leven te vechten. Ze is erg verdrietig, maakt zichzelf allerlei verwijten en is in de war. Waarom laat God dit toe? Eerst stopt Hij haar zodat ze geen abortus doet en nu dit....

Gisteren heb ik haar weer opgezocht in het ziekenhuis. Alleen in de bezoekuren mogen er mensen komen, de rest van de dag ligt ze alleen in bed, geen hulp of psychologische begeleiding. Alleen met haar gedachten en gepieker. Elke verandering in haar lichaam geeft haar angst. Iedere keer als er een dokter de zaal binnen komt denkt ze dat hij haar slecht nieuws komt brengen. Vanmiddag ga ik weer naar haar toe met een grote stapel boeken en tijdschriften zodat ze haar gedachten wat kan verzetten....

Willen jullie voor haar bidden?

Diepe wonden met opengekrabte korstjes…

2011-09-04T23:55:00.000-07:00

De Zuid Afrikaanse geschiedenis van apartheid en onderdrukking is over de hele wereld bekend. Als extreem rechtse groeperingen in een land te veel aanhangers krijgen word vaak gefluisterd dat de geschiedenis zich niet moet herhalen en dat geen enkel land in de wereld eenzelfde soort rassenscheiding ooit zal mogen toestaan. En terecht, apartheid was verschrikkelijk. Het heeft diepe wonden achtergelaten in de Zuid Afrikaanse maatschappij. Wonden die nog moeten helen, wonden die een goede dokter nodig hebben. En vaak vraag ik me af of de huidige politieke leiders de beste dokters voor die wonden zijn. Vaak heb ik het gevoel dat ze, in plaats van het geven van de liefdevolle zorg die de wonden nodig hebben, de versgevormde korstjes met ruwe hand weer loskrabben. Om soms zelf een beetje viezigheid in de wonden te wrijven.

Nog nooit heb ik in een plaats gewoond waar ik me zo bewust was van mijn kleur. Nog nooit ben ik in een land geweest waar mensen zo duidelijk beoordeeld worden vanwege hun ras, en niet vanwege hun kwaliteiten of voorgeschiedenis. Vanwege Hartmuts naderende afstuderen ben ik tegenwoordig af en toe op banensites aan het kijken. Het probleem is niet dat er geen banen beschikbaar zijn maar dat ze niet voor iedereen ter beschikking zijn. Alle bedrijven, sportteams en politieke partijen hebben bepaalde quota waar ze aan moeten voldoen. Van elk ras moet een bepaald percentage vertegenwoordigd zijn. Daarom staat onder een advertentie voor aan baan vaak ‘Deze baan is slechts beschikbaar voor mensen die in aanmerking komen voor positieve discriminatie’ of, ‘Deze baan is slechts beschikbaar voor gekleurde vrouwen’. Positieve discriminatie lijkt de enige remedie die de politieke dokters hebben kunnen vinden voor de gapende wonden. Maar hoe positief is positieve discriminatie? De wet zegt dat de voorkeur voor een baan altijd uit moet gaan naar een persoon met kleur, hoewel er nooit sprake mag zijn van discriminatie. Ik vraag me af of dat niet een ‘contradictio in terminis’ is. Begrijp me niet verkeerd, apartheid was afschuwelijk en de mensen van kleur is veel onrecht aangedaan. Maar dat los je niet op door nu deze groep positief te discrimineren. Bovendien lijkt het er op dat door deze wetgeving een gekleurde elite ontstaan is die extreem rijk is. ‘Zwarte diamanten’ noemen ze zichzelf. Ze genieten van hun nieuwverworven status en trekken zich weinig meer aan van hun familieleden in de sloppenwijken. Behalve als het verkiezingstijd is, dan zijn alle mensen van kleur ineens hun broers en zussen, want je stemt op je familie. Maar als de rijke elite dan weer van politieke macht verzekerd is gaan de poorten weer dicht en maakt het ze weinig uit dat broer,-, of zuslief in de sloppenwijk niets te eten heeft.

Toen apartheid afgeschaft werd, werd gezegd dat het eerlijk zou worden. Maar nu is het ook niet eerlijk. Hoewel de meeste blanke Zuid Afrikanen nog altijd leven in relatieve rijkdom neemt de armoede onder hen toe. Tussen 1995 en 2005 is het aantal werkloze blanken verdubbeld. Tien procent van de blanken leeft onder de armoedegrens, naar schatting 430.000 arme blanken wonen in sloppenwijken, waarvoor ze de schuld leggen bij het regeringsbeleid. Ze zeggen terecht, dat ze een nog grotere achterstand hebben dan de arme gekleurde bevolking aangezien ze voor geen enkele baan in aanmerking komen waardoor ze langzaam nog verder afdalen in een negatieve spiraal. Er is geen enkele wet die ze beschermt, maar zeer weinig mensen die naar hen omkijken. En uiteraard stimuleert dat het ‘wij tegen hen’ gevoel. Blank tegen gekleurd, gekleurd tegen blank.

Zuid Afrikanen moeten leren om door kleur heen te kijken, maar in plaats van mensen ‘kleurenblind’ te maken lijkt het er op dat de regering mensen maar wat graag van hun kleur bewust wil maken. De nieuwe adoptiewet is daar een voorbeeld van. Deze staat geen cultuur- of rasoverschrijdende adopties toe. Volgens deze wet is het het beste voor een gekleurd groep om op te groeien in een gekleurd gezin en voor een blank kind om op te groeien in een blank gezin. En dat terwijl ik, in de tijd dat ik hier woon juist een steeds grotere acceptatie van adoptie van kinderen van een ander ras zag. Het was steeds minder een taboe om een kind van een andere kleur te hebben. Bruggen bouwen? Daar lijkt het niet op. Dat de meerderheid van de ter adoptie aangeboden kinderen gekleurd is, en de meerderheid van de potentiële adoptieouders blank is, is nog een heel ander verhaal. De regering kan maar beter beginnen met het bouwen van weeshuizen want dat zullen ze nodig hebben als deze wet niet snel afgeschaft zal worden.

Wil degene die weet hoe bruggen gebouwd moeten worden en hoe mensen kleurenblind gemaakt moeten worden opstaan? Zuid Afrika heeft je nodig!

4x4 door Kaapstad...

2011-08-31T04:04:00.000-07:00

Je kunt je met deze foto waarschijnlijk wel voorstellen dat de kinderen (en de vrijwilligers) het naar hun zin hadden afgelopen Zaterdag :)

Kleine beetjes nieuws...

2011-08-26T06:59:00.000-07:00

Het lijkt er op dat ik tegenwoordig alleen maar tijd heb voor korte berichtjes… Maar beter een kort berichtje dan helemaal niets.

De conferentie in Durban was helemaal geweldig. Super om met zo veel mensen te praten, te bidden en te brainstormen over een gedeelde passie. 150 mensen van over heel Afrika die zich inzetten om mensen te helpen met een crisis zwangerschap. Ik heb onder andere gesproken met een Ugandese verloskundige, een Nigeriaans ex-fotomodel, een Zambiaanse dominee en een Amerikaanse psycholoog. Zo veel moeiende mensen met mooie verhalen. Het was fijn om te merken dat we niet alleen staan, dat we niet de enige zijn die deze strijd proberen te strijden
Vandaag had ik het voorrecht om te mogen spreken voor een groep oudere dames die elkaar maandelijks ontmoeten in een plaatselijke bibliotheek. De Duckstadse dameskrans van Kaapstad… Ze hadden me uitgenodigd om een soort van motivatiepraatje te houden over vrijwilligerswerk. Vorig jaar had ik er ook gesproken en het was goed om te weten dat ik het in ieder geval niet verpest had en dat ze me terug wilden zien… Achteraf kwamen veel dames naar me toe om te zeggen dat ze er zo van genoten hadden, nu maar hopen dat het ze ook echt aanzet om vrijwilligerswerk te gaan doen..
Over vrijwilligers… soms verwacht je dat een activiteit zo leuk is dat het vinden van vrijwilligers niet zo moeilijk zal zijn. Ik ben coördinator van een twee-maandelijkse activiteitendag voor jongeren uit een kerk in de sloppenwijk. Voor morgen hebben we een superactiviteit in samenwerking met een organisatie van mensen die een 4x4 auto bezitten. Zij nemen de jongeren mee voor een avontuurlijke trip met allerlei uitdagende activiteiten en als afsluiter een gezamenlijke braai. Superleuk natuurlijk…. Ik had dan ook verwacht dat er zo veel vrijwilligers zich zouden opgeven dat we ze weg zouden moeten sturen. Maar nu, met nog een halve dag te gaan hebben we nog steeds een tekort… hopen dat het opgelost wordt. Ik zal volgende week in ieder geval proberen om foto’s te plaatsen.
Morgen zijn we de hele dag weg met de jongeren en zondagmiddag hebben we zondagsschool. We zijn dus lekker druk dit weekend. Hopen dat Hartmut nog een gaatje vindt om aan zijn thesis te werken want die wil hij volgende week inleveren. Hij is nu druk aan het solliciteren en we vertrouwen er op dat het allemaal goed komt. Over 2,5 week gaat hij voor drie weken naar de Verenigde Staten. Een artikel dat hij geschreven heeft is uitgekozen om gepresenteerd te worden op een grote conferentie, ik ben erg trots op hem, want dit is natuurlijk een superkans!

Nou, dat was het voor nu, ik hoop snel meer te kunnen schrijven en wat foto’s online te zetten.

Groetjes Anneke

Platteland...

2011-08-12T01:47:00.000-07:00

De sticker die Hartmut op de foto op zijn kleren heeft heb ik gister uit het ziekenhuis meegenomen om deze blog te kunnen schrijven. Soms gebeuren hier dingen die in mijn ogen ontzettend denigrerend zijn maar waar men hier blijkbaar niets raars aan vind. In het ziekenhuis is zo’n fenomeen dat me altijd weer doet gniffelen. Grabouw is een plaats op ongeveer een uur rijden van Kaapstad. Er is daar een kleine kliniek, maar het dichtstbijzijnde ziekenhuis is in Kaapstad. De kliniek bewijst de mensen een dienst door elke ochtend een busje vol mensen naar het ziekenhuis te rijden en die ’s middags weer op te halen. Prima principe, zo maak je de gezondheidszorg een stuk bereikbaarder. Wat het een beetje lastig maakt is dat het ziekenhuis soms hele lange rijen heeft waardoor je soms de hele dacht wacht om aan het eind van de middag naar huis gestuurd te worden met de boodschap ‘kom morgen maar terug’. Dit is natuurlijk erg lastig voor de patiënten uit Grabouw en daarom hebben ze, in overleg met het ziekenhuis, een speciale status waardoor ze als eerste geholpen worden. Om er voor te zorgen dat dit voor iedereen duidelijk is moeten ze de hele dag met een sticker op hun kleren lopen zodat het voor iedereen duidelijk is waar ze vandaan komen, en ze kan behandelen volgens de bijbehorende vooroordelen…..

Komkommernieuws..

2011-08-05T00:50:00.001-07:00

Het is al een tijdje geleden dat ik geschreven heb, maar soms gaat het leven hier in Zuid Afrika echt maar gewoon zijn gangetje en heb ik vrij weinig nieuws te melden. Daarom gewoon een paar puntjes met komkommernieuws...

Een paar weken geleden was ik jarig. Een van de cadeautjes die ik van Hartmut gekregen had was een kookcursus 'Kaap-maleisische stijl'. Het was geweldig! Ik kan nu officieel een curry, roti's, samosa's en chili bites maken..... Hmm
Ik heb voor mijn werk de afgelopen weken een paar MOU's bezocht (kraamhuizen in de townships). Ze hebben allemaal even veel geld ter beschikking maar de ene zag er tip top uit, de verloskundigen hadden veel kennis en het leek er op dat ze goede zorg verleenden terwijl de andere een typisch Afrikaans zooitje was. Met vieze zalen en verloskundigen die er niet veel van leken te snappen. De enige conclusie die ik kan trekken, na een gesprek met de hoofden is, wat een groot verschil een goede leidingevende kan maken.
Gisteren was het weer tijd voor de maandelijkse gebedswandeling in de gevangenis. De winterregen is eindelijk gekomen en maakte dat we niet konden wandelen. In plaats daarvan lieten ze een paar filpjes zien van activiteiten die de organiserende NGO doet. Indrukwekkend om te zien hoe ze bemiddelen tussen gevangenen en hun familieleden om er voor te zorgen dat ze, als ze eenmaal vrij zijn, weer opgenomen worden in de familie.
De foto heb ik afgelopen zaterdag gemaakt. Hartmut speelt in het voetbalteam van UCT en het is absoluut geen straf om bij een wedstrijd te komen kijken. Lekker in het zonnetje, mooi uitzicht op de tafelberg, boekje mee voor de saaie momenten... Ik vermaak me wel. Hartmut is bijna klaar met zijn thesis. Nog een paar weken hard werken en hij hoopt hem in te kunnen leveren. Nu is hij druk bezig met het zoeken naar een baan.
Ik kan me niet voorstellen dat het al weer vrijdag is, de weken vliegen voorbij. Over twee weken ga ik naar Durban voor een conferentie voor begeleiders van crisiszwangerschappen. Interessant!
Dit weekend staat er ook weer veel op het programma, vanavond vrienden helpen met verhuizen, vrienden die komen eten, zondagschool... gezellig druk!

Dat was het weer, ik hoop dat jullie ook een fijn weekend zullen hebben!

Liefs Anneke

Hapje mensenvlees?

2011-07-20T02:45:00.000-07:00

Mijn hoofd is nog steeds half in Madagscar dus even een paar grappige feitjes...

· Het is de Fransen niet gelukt om tijdens de kolonisatie ziekenhuizen, scholen en een goede infrastructuur te ontwikkelen. Iets waarop ze wel heel duidelijk hun stempel hebben kunnen zetten is de gastronomie. Op elke hoek van de straat wordt stokbrood verkocht en overal zijn kleine restaurantjes met kikkerbilletjes en escargots op het menu.
· De mensen in Madagascar zijn erg beleefd, fijn natuurlijk, maar het heeft ook nadelen. Zo kan het zijn dat iemand een uur voor de deur staat te wachten om binnen te komen. De beleefdheid staat iemand niet toe om door aan te kloppen en iemands persoonlijke sfeer te verbreken. Niet kloppen maar wachten tot men je opmerkt is de boodschap…
· Diezelfde beleefdheidsregels maken het heel moeilijk om iemand slecht nieuws te vertellen. Dokters blijven daarom vaak tegen beter weten in, beweren dat iemand nog wel beter wordt. Gewoon omdat ze niet mogen vertellen dat iemand op sterven ligt…
· In Madagascar mag je nooit groter zijn dan je vader, in elke zin van het woord. Niet langer, geen beter onderwijs, geen groter huis.. Er zijn dus heel wat volwassen mannen die krom lopen, omdat ze anders langer dan hun vader zijn. De enige manier om dit op te lossen is om met je vader in onderhandeling te gaan, als je geluk hebt is hij tevreden met een paar koeien, als je pech hebt moet je wachten tot hij sterft voor je rechtop mag lopen.
· Besnijdenisrituelen zijn nooit de prettigste verhalen maar de traditie in Madagascar staat qua luguberheidsgehalte op eenzame hoogte. Een jongentje wordt besneden als hij een jaar of 3 is, om te bewijzen dat hij geaccepteerd is in de familie wordt de vers afgesneden voorhuid in een banaan gestopt en door de grootvader opgegeten. Lekker, hapje mensenvlees…

Madagascar, niet in een hokje te stoppen....

2011-07-15T05:26:00.000-07:00

Een paar dagen na mijn thuiskomst vanuit Madagaskar zijn mijn hersenen nog altijd in de war. Ze proberen nog altijd om Madagaskar in een woord te vangen, om een passende beschrijving te vinden. Maar ze hebben het moeilijk. De kleurrijke riksja’s, de Indonesisch en Chinees uitziende mensen en de eindeloze rijstvelden deden me geloven dat ik in Azië was. Terwijl Madagaskar op andere momenten onmiskenbaar Afrika is. De stoffige zandwegen, de rode aarde, marktjes met bananen en papaja en donker gekleurde mensen met afro-haar. Heel af en toe waande ik me, door de ouderwetse renaultjes die overal als taxi rondrijden en door het verse stokbrood dat op elke straathoek verkocht wordt, zelfs in Frankrijk.

Ik denk dat ik dit enorme eiland gewoon in zijn waarde moet laten en accepteren dat de boeiende mix van volkeren, culturen en landschappen niet in een hokje te stoppen is. Madagaskar is een uniek land, dat onder invloed van vele landen en volken een eigen identiteit ontwikkeld heeft, onvergelijkbaar met enig ander land in de wereld.

De hoofdstad Antananarivo, is een stad als geen ander. Haar hoge, smalle huisjes, gemaakt van lokaal geproduceerde bakstenen en vaak geverfd in felle kleuren, zijn gebouwd op 12 steile heuvels. Smalle natuurstenen straatjes, eindeloos steile trappen en talloze steegjes vormen samen een doolhof waarin het een feest is om te verdwalen. ‘Tana’ is haast een prentenboek waarin houten balkonnetjes, mooie luiken, uitbundig bloeiende bloemen en kleurrijke mensen de hoofdrol spelen. Elke hoek die je om gaat herbergt een nieuwe verassing en bovenaan iedere trap is een betoverend uitzicht. Het grootste deel van de tijd hebben we doorgebracht in Mahajanga, een havenstadje aan de Indische oceaan. Een brede promenade om over te paraderen, uitgestrekte stranden met palmbomen waar slimme verkopers je verse kokosmelk verkopen, grote koloniale huizen en overal fruitmarkten. Een ideale vakantiebestemming.

De keerzijde van dit verhaal is dat dit betoverend mooie eiland een van de armste landen ter wereld is. En dat is overal te merken. Voor een van onze hotels was iedere dag een meisje van een jaar of vier dat in een groezelig jurkje, met haar babyzusje in haar armen, om geld bedelde. Haar duidelijk nog jonge moeder stond haar op een afstandje aan te moedigen. Waarschijnlijk zou zal ze nooit naar school gaan, het enige wat ze geleerd had was om met een pruillipje haar hand op te houden in de hoop dat iemand haar wat zou geven. En ze was een van de velen. In een van de sloppenwijken bezochten we een kerk, die onze kerk had helpen bouwen. Overal hing de penetrante geur van het open riool en het was schokkend om te zien hoe jonge kinderen in het rioolwater aan het spelen waren, tot hun knietjes in de uitwerpselen van anderen. We bezochten vele klinieken en ziekenhuisjes en de kwaliteit daarvan was om te huilen. Vies, zonder elektriciteit of stromend water en onderbemand. Een van de momenten die ik nooit zal vergeten was toen ik een van de verloskundigen vroeg of ik de verloskamer mocht zien. Ze ging de sleutel zoeken en kwam een half uur later terug met de mededeling dat ze hem niet kon vinden. Ik vroeg haar wat ze zou doen als ik nu weeën had en op het punt stond om te bevallen. Laconiek deelde ze me mee dat ik dan maar op de stoep moest bevallen, dat gebeurde zo vaak.

Het doel van onze reis was om Madagaskar als land te leren kennen en om te kijken hoe onze kerk in de toekomst (medische) teams kan sturen om gericht hulp te verlenen. De nood was overweldigend, overal hadden mensen hulp nodig, maar het leek ook veelbelovend. We hebben een handvol prachtige mensen ontmoet. Mensen die met weinig veel proberen te doen. Mensen die niet hun hand ophielden en ons als wandelende goudmijn zagen maar mensen die vol trots hun kliniek, school of bedrijfje lieten zien. En dat zijn de mensen waarmee we willen samenwerken, mensen die geen problemen maar uitdagingen zien. Mensen die niet bij de pakken neer zijn gaan zitten maar die zelf al begonnen zijn en gewoon een duwtje in de rug nodig hebben. Onze hoop is dat we een team van ergo,- en fysiotherapeuten kunnen sturen naar een school voor lichamelijk gehandicapte kinderen. Om de onderwijzers en verzorgers te trainen in goede behandelmethoden. We willen de directeur van een ziekenhuis helpen bij het opzetten van een mobiele kliniek, waarmee hij moeilijk bereikbare dorpjes op marktdagen kan bezoeken om patiënten, die anders geen medische hulp zouden kunnen krijgen te kunnen behandelen. We willen diezelfde directeur ook helpen met het verbeteren van de infrastructuur in zijn eigen ziekenhuis zodat er een betere hygiëne en efficiëntie zal zijn. We willen een organisatie die traditionele vroedrouwen traint helpen om de training te verbeteren. En als laatste willen we een organisatie die verpleegkundigen en verloskundigen uitzend naar vissersdorpen aan de kust die alleen per boot bereikbaar zijn, helpen met goede training en protocollen om de zorg te verbeteren.

Genoeg plannen dus, de uitdaging is nu om dit concreet te maken en om andere mensen net zo enthousiast te maken als wij zodat we als kerk binnen afzienbare tijd terug kunnen gaan om de plannen in uitvoering te brengen. Madagascar is mijn hart binnengeslopen en ik kan alleen maar zeggen Madagascar, misaotra dia misaotra, mandra pihaona! (Madagaskar, heel erg bedankt en tot ziens!)

Concentratieproblemen...

2011-07-01T03:47:00.000-07:00

Met ons gaat het goed, ik zit met mijn hoofd een beetje in drie werelden. Nog een beetje aan het nagenieten van Nederland, hier in Kaapstad omdat ik hier nu eenmaal ben en deze week gewoon gewerkt heb en eigenlijk ook al een beetje in Madagaskar waar ik vannacht heen vlieg…

We hebben een geweldige tijd in Nederland gehad, leuk om vrienden en familie weer te zien. Leuk om even lekker nederlands te zijn, op de fiets door amsterdam, stroopwafels kopen bij de Albert Heijn en genieten van (en ook erg verward zijn door) het feit dat het tot 11 uur 's avonds licht is.

Ik was van plan om een leuke lange blog te schrijven met allemaal leuke nieuwtjes maar ik kan me gewoon niet concentreren. Mijn hoofd denkt aan alles tegelijk en ik voel me een beetje hyper.

Dus, ik beloof jullie, als ik terug ben van Madagaskar hebben jullie een lange blog met mooie foto’s van me tegoed.

Liefs Anneke

Onverwachts bezoek...

2011-06-20T12:24:00.000-07:00

De hele familie bij elkaar, een zeldzaam momentje.... Mijn ouders waren afgelopen week 25 jaar getrouwd en hadden daarvoor een feestje georganiseerd. Leuk natuurlijk, maar ze vonden het heel erg dat wij er niet bij konden zijn. De ochtend voor het feestje had ik ze nog aan de telefoon en mijn moeder vertelde nog hoe erg ze het vond maar dat er ' toch niets aan te doen was'. Wat zij niet wist was dat wij de dag ervoor al van het vliegveld gehaald waren door mijn oom en tante die ons met alles geholpen hadden... De verassing was dan ook groot toen wij ineens de deur binnen kwamen. Heerlijk om samen dit mooie feest te kunnen vieren en om tijd door te brengen met mijn ouders en broers en zus!

Oom Henk en tante Annie, bedankt!

Nog lang en gelukkig?

2011-06-15T00:04:00.000-07:00

Ik denk dat velen verwachtten, of in ieder geval hoopten, dat deze blog zou gaan over hoe het kindje van D. geboren zou worden en welkom zou zijn. Dat haar vriendje er bij was en dat hij probeerde een goede vader zou zijn. Dat de familie het kindje accepteerde en misschien zelfs dat iemand een grote donatie gedaan had zodat er genoeg geld zou zijn voor kleertjes, luiers en andere baby benodigdheden. Dat we een traantje weg konden pinken als het ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ geklonken had.

Maar dat schrijven zou de waarheid geen eer aan doen. Helaas niet. D. is terug naar huis gegaan, waar ze het liefste heen wilde. De laatste keer dat ik haar aan de telefoon had was ze op een feestje, ze klonk aangeschoten en zei dat ze gelukkig was. Waarschijnlijk zal haar kindje geboren worden en dezelfde omstandigheden als waarin zij zelf geboren is, zonder vader, met een moeder die nog niet klaar is voor het moederschap. Zoals zoveel van de Zuid Afrikaanse kinderen. Waarschijnlijk zal ze na de bevalling niet meer terug gaan naar school, ze zal voor haar kindje zorgen en over een jaar of twee zal nummer twee op komst zijn. Zoals bij zo veel Zuid Afrikaanse tienermeisjes.

Hebben wij als hulpverleners gefaald? Hadden we haar in Kaapstad moeten houden om er voor te zorgen dat ze haar zwangerschap zonder al te veel problemen doorkwam? Hadden we nog langer met haar moeten vechten, zodat ze uiteindelijk op zou geven en zich schikken in haar lot?

Ik heb D. leren kennen als een bang meisje, dat, hoewel ze wist dat ze zwanger was, het altijd probeerde te ontkennen. Ze wilde er niet mee geconfronteerd worden. Op een dag liep ik met haar door een druk centrum. Uiteraard kwamen we een paar zwangere vrouwen tegen en ik zag dat haar ogen de dikke buiken volgde. Ik vroeg telkens waar ze naar keek, en telkens zei ze dat ze nergens naar keek. Maar haar ogen werden groter en haar gezicht werd als maar banger. Tot ze vroeg ‘ ik krijg toch niet zo’n grote buik?’. Ze dacht nog altijd dat het haar niet zou overkomen, dat hoewel ze zwanger was het niet zó erg zou zijn dat mensen het zouden kunnen zien. Ze voelde zich gevangen in het vluchthuis. Wilde niet geholpen worden want ze vond niet dat ze een probleem had. Kun je zulke meisjes helpen? Moet je zulke meisjes helpen? Kun je zulke meisjes uit hun vertrouwde wereld halen omdat jij denkt dat het beter is?

In onze ogen kwam ze uit een enorm arm gezin, zonder genoeg eten, zonder kansen. Maar dat was waar ze gelukkig was, waar ze uiteindelijk ook terug mocht komen. Oom is bijgedraaid, tante heeft aangeboden om D. te helpen. Is het dan aan ons om te zeggen dat ze beter in Kaapstad kan blijven?

Ik zou willen dat elk verhaal een succesverhaal was. Maar een van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb in dit werk is dat er een groot verschil is tussen mijn doelen en mijn verlangens. Het kan niet mijn doel zijn om alle meiden te helpen. De meiden hebben daarin zelf namelijk ook een rol, als ze niet geholpen worden is het afgelopen, heb ik niets meer te doen. Als het mijn doel zou zijn zou ik iedere keer het gevoel hebben dat ik gefaald had. Mijn doel is om de meiden een veilige plek aan te bieden, klaar voor ze te staan en ze een hand geven als ze dat nodig hebben. Mijn verlangen is dat ze die hand aanpakken om de weg te lopen naar een zonniger toekomst. Maar alleen als ze er zelf klaar voor zijn….

Heel veel nieuws....

2011-06-12T09:22:00.000-07:00

Yay, ik heb mijn visum! Eindelijk, ik ben weer legaal en hoef niet meer bang te zijn om bij een grens tegengehouden te worden.

Lees hierover, en over een heleboel andere goede, leuke, nieuwe en soms verdrietige dingen in mijn nieuwsbrief.

Klik op de link om hem te lezen.

Heel veel liefs, Anneke

Een bootje op de zee....

2011-06-07T06:23:00.000-07:00

Deel 8 van het verhaal over D. Volgende week de afsluiter...

‘Ik voel me ziek hier, ik zit de hele dag alleen, en ze zorgen niet goed voor mij.’ Dat laatste was niet helemaal waar, de nonnen deden echt wel hun best maar dat kon ze nu maar beter niet tegen Nana zeggen. Ze probeerde haar op alle mogelijke manieren duidelijk te maken dat ze met haar mee terug naar huis wilde. Nana had de urenlange reis vanuit hun eigen dorpje naar de Kaap gemaakt om te kijken hoe het met haar ging want de non had aan haar aan de telefoon verteld dat het niet zo goed ging. Ze vond zelf dat dat nogal zacht uitgedrukt was. Als ze hier nog een dag langer moest blijven zouden de nonnen en de andere meiden haar achterkant te zien krijgen, en ze vermoedde dat ze met die kant liever geen kennis wilden maken. Maar Nana leek niet overtuigd. D. zag aan haar gezicht dat ze het niet zag zitten om haar weer mee naar huis te nemen. Niet nadat ze in het dorp de roddelvuur over de zwangerschap van haar nichtje gedoofd had door te zeggen dat ze hun nichtje naar kostschool gestuurd hadden omdat dat beter was voor haar toekomst. Niet nadat haar man haar duidelijk gemaakt had dat ‘dat kleine hoertje’ zijn huis niet meer binnen zou komen. Nana zag ook wel dat haar nichtje niet gelukkig was. Maar zou ze thuis wel gelukkig zijn? In het kleine dorp waar de meeste mensen hun dagen doorbrachten met roddelen en drinken? Het dorp waar de priester heer en meester was en waar ze niet meer welkom was in de bijbelklas? Ze besloot haar laatste troef te spelen en vertelde dat Andre, de vader van de baby, in de gevangenis zat. De politie had lucht gekregen van de zwangerschap en hem in de gevangenis gezet. Nana vermoedde dat de zwangerschap niet de enige reden was, er was geen man in het dorp die niet schuldig was aan het illegaal brouwen van bier en het uitzetten van strikken om wild te vangen. De politie zette de mannen maar wat graag voor een paar weken achter slot en grendel om de dorpelingen duidelijk te maken dat, hoewel het vaak anders leek, zij nog altijd de baas waren. Nana had gehoopt dat dit nieuws haar nichtje zou ontmoedigen om terug te gaan, maar het tegendeel bewees zich. D. werd furieus en schreeuwde dat het geen verkrachting geweest was, dat de politie veel te snel actie ondernomen had en dat ze op zijn minst haar hadden moeten vragen wat het verhaal was. Ze wilde nu nog liever terug naar huis om te zorgen dat Andre weer vrij zou komen zodat ze samen een gezin kunnen beginnen. Zijn reactie op haar zwangerschap had ze, na er veel over na te denken, afgedaan als een vergissing van zijn kant. Hij had er vast ook spijt van en wachtte waarschijnlijk met pijn in zijn hart op haar terugkeer , op de hereniging met zijn prinses. ..

Ze had nog heel tranen moeten huilen en heel wat halve waarheden moeten vertellen voordat Nana overtuigd geweest was. Maar ze had het dan toch voor elkaar gekregen. Een paar dagen later zat ze samen met Nana in de bus op weg naar huis. Het had haar niet veel tijd gekost om haar tas in te pakken, ze had hem nooit helemaal uitgepakt. Ze merkte dat Nana zenuwachtig was, maar dat was ze zelf ook. Hoewel ze niets liever wilde dan naar huis gaan had ze een beetje pijn in haar buik. Ze wist niet goed wat haar te wachten zou staan. Nu was haar zwangerschap nog niet goed te zien, en bovendien kwam de winter er aan waardoor het gemakkelijk zou zijn om haar langzaam groeiende buik te verbergen. Maar daarna? Als het kindje er zou zijn, hoe moest ze er voor zorgen? Wat zouden de mensen zeggen. Iedereen in het dorp zou over haar praten. Angst overviel haar, misschien had ze toch in Kaapstad moeten blijven. In de miljoenenstad waar niemand haar kende. Waar niemand opmerkingen over haar zwangerschap maakte.

Het voelde alsof ze een klein bootje op de grote oceaan was. De wind en de golven duwden haar voort, iedere keer in een andere richting. Het maakte niet uit hoe lang het duurde, hoe ver ze voer, het land leek niet in zicht te komen. Het leven overkwam haar, en ze was de controle over het stuurwiel al lang geleden verloren…

Wie is Justin Bieber...?

2011-05-30T03:33:00.000-07:00

Deel 7 van het verhaal over D. Het begint langer te worden dan ik zelf verwacht had.

Er zou een nieuw meisje komen, een vriendin voor haar. Een meisje dat maar een jaartje ouder was en dat bovendien Afrikaans sprak. Haar naam was Tamryn. Ze was net zo lang zwanger als haar en zou dus net zo lang blijven. Toen de zuster dit vertelde had haar hart een sprongetje gemaakt. Als er een ander meisje zou komen om mee te spelen zou het misschien nog wel meevallen. Voor het eerst sinds haar verblijf in de Kaap had ze een hele dag niet gehuild. Ze had haar kamer netjes opgeruimd en het bed tegenover het hare, dat tot nou toe altijd leeg geweest was mooi opgemaakt. Ze had de grootste knuffelbeer die ze kon vinden op het kussen gelegd en een klein welkomstbriefje geschreven. Ze had haast niet kunnen eten van opwinding. De andere meiden moesten om haar lachen maar het kon haar niets schelen.

De deur ging open en uit het schemer van de gang kwam een meisje met veel make-up op, ze leek ouder dan ze zou moeten zijn. Ze had een strak kort truitje en een heel kort rokje aan. Ze keek brutaal om zich heen en ging zonder zich voor te stellen op de bank zitten. ‘Zo’ zei ze, ‘jullie zijn dus de andere meiden die net zo stom waren als ik.’ De andere meiden begonnen te lachen en stelden zich aan Tamryn voor. Ze drukte zich tegen de bank aan en probeerde zichzelf onzichtbaar te maken. Dit meisje leek veel ouder en meer ervaren dan haar. Ze voelde zich onzeker maar toch stak ze haar hand uit. ‘Ik ben D….’. Het meisje begon te lachen, ‘ jij bent dus dat kind dat zwanger was, de non zei het al. Je bent net zo lang zwanger als ik, of niet? Zeg, wanneer heb jij seks gehad, was het nog dit jaar of vorig jaar? Bij mij was het met oud en nieuw. ‘ Ze voelde dat ze begon te blozen, ze wilde die vraag niet beantwoorden. Maar het nieuwe meisje bleef erover doorzeuren. ‘Zeg het dan? Het was toch lekker of niet? Of heb je het veel vaker gedaan? Dan had je natuurlijk kunnen weten dat je zwanger zou worden.’ Ze klemde haar kaken op elkaar. Alle hoop op een nieuwe vriendin was met die vraag de grond in geboord. Dit was een meisje was de straat, het soort meisje waar Nana haar altijd voor waarschuwde. Dit meisje zou een slechte invloed op haar hebben. Ze was al zwanger, dus veel slechter kon het niet worden, maar ze dacht toch dat het beter was om bij het Tamryn uit de buurt te blijven. Een van de nonnen kwam binnen en vroeg haar of ze het nieuwe meisje de weg naar haar kamer wilde wijzen. Eigenlijk wilde ze niet maar ze voelde dat ze geen keuze had. Schaapachtig gebaarde ze dat Tamryn mee moest komen. Toen ze in de kamer kwamen griste ze snel het welkomstbriefje weg. Ze wilde niet kinderachtig lijken met haar getekende hartjes en bloemetjes. Tamryn begon te lachen toen ze de grote beer zag. ‘ Dat hebben die nonnen daar zeker neergezet, alsof ik een kind ben. Ze konden beter een mooie poster van Justin Bieber voor me ophangen. Wat moet ik nu met een beer.’ Ze had geen flauw idee wie Justin Bieber was maar het leek haar maar beter om te knikken om niet te laten merken dat zij die beer daar had neergezet.

’s Avonds in bed kon ze niet slapen, ze draaide en staarde naar het plafon. Ze keek naar Jezus in het schilderij tegenover haar bed en bad dat hij haar vannacht zou komen halen. Naar huis gaan mocht ze niet meer, en bij de nonnen blijven, die wel voor haar wilde zorgen, wilde ze niet. Ze was bang voor de toekomst en het leek haar beter als er voor haar geen toekomst meer zou zijn. Dan was voor iedereen een probleem uit de weg geholpen. Wat ze niet wist was dat de non die de leiding had over het huis die nacht ook niet kon slapen. Ze lag te piekeren en vroeg zich af of ze er goed aan deden D. in Kaapstad te houden. Ze had zo gehoopt dat Tamryn een vriendin zou kunnen zijn voor D, maar ze had gelijk gezien dat de meisjes te verschillend waren. Ze besloot om de volgende dag Nana te bellen om met haar te overleggen wat het beste was en viel in slaap….

PS: de titel is uiteraard om te testen of het gebruik van dergelijke populaire termen zorgt voor een nieuw lezerspubliek...;-)

In de Kaap...

2011-05-24T04:55:00.000-07:00

Ik hoor dat veel mensen in spanning wachten op het volgende deel.... Dus vandaag deel 6 van het verhaal over D.

Af en toe kwam de non binnen, ze kon zien dat ze haar best deed om opgewekt te zijn. Maar haar blik leek geërgerd en naarmate de dag vorderde werd haar geduld minder. Ze kon niet stoppen. Ze had het niet in zich om zichzelf op te rapen en om iets te doen. Haar hoofd bonkte van de hoofdpijn, haar ogen waren rood en gezwollen en haar neus was geïrriteerd en jeukte. Haar stem was schorgeschreeuwd. Ze lag languit op de grond en huilde. Ze stampte met haar voeten en sloeg haar handen tegen de vloer. Ze wilde niet met de non mee boodschappen doen, ze wilde niet op het zoontje van een van de andere meiden passen, ze wilde niet naar de prenatale les gaan vanavond, en horen over hoe pijnlijk de bevalling zou zijn. Ze wilde niet zwanger zijn, ze wilde terug naar huis en spelen met de andere kinderen, ze wilde dat het weer gewoon zo als vroeger was.

Ze had gedacht dat alles beter zou zijn in de Kaap. Ze was opgewonden geweest toen ze hier kwam. De rit was lang en de zon was heet geweest. Ze had heel vroeg moeten opstaan en ze waren vertokken toen het nog donker was. Het busje zat vol met nonnen en heel veel bagage. Ze waren vaak gestopt in verschillende dorpjes waar nonnen werden afgeladen en anderen in het busje kwamen. Ze had bergen gezien, begroeit met bomen en struiken met mooie bloemen. Eindeloze velden met sinaasappelbomen. Ze kwamen door kleine dorpjes, niet veel meer dan een kerktoren met een paar huizen er om heen, die haar deden denken aan thuis. Ze mistte het, door de straat lopen en iedereen bij naam kennen. Maar ze zou vast snel vrienden maken in de Kaap.

De Kaap was mooi. De Tafelberg had haar hart sneller laten kloppen. Ze had de zee voor het eerst gezien en de chauffeur had gezegd dat ze vast snel een keer zou gaan zwemmen. Ze had nog nooit zo veel auto’s en zo veel mensen bij elkaar gezien. Ze vroeg zich af waar al die mensen woonden en wat ze allemaal deden. Haar vraag werd snel beantwoordt toen ze de stad binnen reden, eindeloze rijen met kantoren en winkels werden afgewisseld door blokken met appartementen en grote vrijstaande huizen. De chauffeur stopte bij een mooi groot huis met een schommel in de tuin. Dat was goed nieuws, dat betekende vast dat er meer kinderen waren. Toen de chauffeur toeterde kwamen er drie nonnen naar buiten gerend om haar te begroeten, ze hadden Afrikaans gepraat en ze was blij geweest, dat kon ze tenminste verstaan.

Maar vanaf dat moment was alles alleen maar bergafwaarts gegaan. De nonnen hadden haar voorgesteld aan de andere meisjes, die allemaal geen Afrikaans konden en bovendien een heel stuk ouder waren. Overdag waren ze aan het werk en ’s avonds zaten ze op de bank te praten. Ze kon ze niet verstaan en in het begin kon het haar niet zo veel schelen, wat had ze nou gemeen met die meisjes? De eerste dagen had ze het nog leuk gevonden om voor het kindje van een van de meiden te zorgen als de moeder aan het werk was. Maar nadat ze zich realiseerde dat ze zelf zwanger was en over een paar maand net zo’n baby zou hebben kreeg ze steeds meer een afkeer van het jochie. Vooral als hij huilde werd ze bang. Ze voelde zich dan driftig worden en rende snel naar haar kamer om het gekrijs maar niet te horen. Steeds vaker trok ze zich terug, dacht ze aan thuis. Steeds vaker brandden de tranen achter haar ogen. Ze wilde niet meer eten. Zat soms hele dagen op de schommel, een beetje voor zich uit te kijken. De zusters probeerden haar op te vrolijken en betrokken haar in alles wat ze deden. Ze probeerden activiteiten voor haar te organiseren, iemand kwam om haar engelse les te geven, een van de zusters leerde haar haken en de andere wilde koekjes met haar bakken. Maar het kon haar allemaal niets schelen. Het enige dat ze wilde was terug naar huis gaan….

Creatief campagne voeren...

2011-05-20T02:16:00.000-07:00

Ik had geschreven dat dit geen politieke blog zou zijn, maar er moeten toch enkele dingen vermeld worden aangezien Afrikaanse democratie een beetje anders werkt als wat ik gewend ben, en ik me afvraag of het altijd wel echt een democratie is. En omdat sommige dingen die hier gebeuren gewoon een beetje lachwekkend zijn, als het niet echt waar was.

De ANC is de grootste partij hier in het land. Het is de partij van president Zuma, maar ook de partij van Nelson Mandela. En daar maken ze nu gruwelijk misbruik van. Voor de gemeenteraadsverkiezingen heeft Zuma de mensen op het hart gedrukt dat Mandela zou komen te overlijden als ze niet voor de ANC zouden stemmen, en uiteraard wil niemand schuldig zijn aan de dood van Mandela. Veel mensen zeggen ook dat ze nu nog op de ANC stemmen, uit eerbetoon voor hem, maar dat ze, zodra hij overleden is dat niet meer zullen doen want eigenlijk maakt de ANC er een potje van. Verder heeft Zuma de mensen meegedeeld dat de voorvaderen, die hier enorm belangrijk zijn, niet alleen teleurgesteld zullen zijn als de mensen niet voor ANC zouden stemmen maar dat ze zelfs met straffen zouden komen. En als dat de mensen nog niet genoeg zou overtuigen voegde hij er als laatste aan toe dat je sowieso naar de hemel gaat als je op hen stemt. Dat is nog eens een creatieve manier van campagne voeren.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend.

En als afsluiter, een van de meest trouwe lezers van mijn blog is jarig, gefeliciteerd Cleo!

De vrijheid die democratie brengt...

2011-05-18T05:39:00.001-07:00

Vaak hoor je voorstanders van een democratie zeggen dat democratie een van de weinige staatsvormen is die echte vrijheid voor het volk geeft. Nu is deze blog geen politieke blog en ik zal er dan verder ook geen uitspraken over doen, behalve dat ze het in Zuid Afrika wel heel letterlijk nemen. Omdat er vandaag gemeenteraadsverkiezingen zijn is het een nationale vrije dag, zijn de winkels dicht en draaien ziekenhuizen zondagsuren. De Zuid Afrikaanse democratie geeft de mensen vrijheid.... Maar of dat nou zo goed is?

Ik probeerde een filmpje van de zondagsschool te uploaden maar internet heeft er vandaag geen zin in. Dan maar even een foto van mij met een van mijn favoriete peuters... Het zoontje van een van de meiden in Mater Domini.

In het klooster...

2011-05-16T06:26:00.000-07:00

Mijn excuses voor het feit dat jullie lang moesten wachten op deze blog. Blogspot had technische problemen die nu gelukkig opgelost zijn. Dus hier is deel 5 van het verhaal over D.

Nana had al gezien dat ze wakker was. ‘Je gaat naar het klooster,’ zei ze. ‘Ik heb de priester gebeld en hij heeft een plekje voor je geregeld. De nonnen zullen voor je zorgen…
De gangen waren lang en hoog. In elke hoek stond een beeldje, vaak in gezelschap van een kaars en een tegeltje met een Bijbelspreuk. Hoewel de zon buiten de aarde deed verdorren was het binnen koel. Toen ze binnen stapte hadden haar ogen moeten wennen aan het schemerige licht, haar lichaam had onwillekeurig gerild van de kou. Ze hadden haar naar een kamer gebracht waar behalve een bed, een kast en een bureau met een stoel niets stond. Boven haar bed hing een kruis. Op het bureau lag een oude bijbel. Ze had hem doorgebladerd maar hij was in het Engels. Dat kon ze niet lezen. De nonnen hadden haar gezegd dat ze maar wat moest rusten. Als de bel ging was het lunchtijd, dan moest ze de andere nonnen volgen naar de eetzaal. Ze wilde eigenlijk niet rusten, maar ze durfde ook nier zo goed haar kamer uit te gaan want ze was bang dat ze de bel niet zou horen dus ze ging maar op haar bed zitten. Aan de muur tegenover haar bed hing een vergeeld schilderij van Jezus. Hij had een mooie gouden krans om zijn hoofd. Het leek alsof hij haar aan keek met zijn grote ogen. Ze wilde met hem praten maar ze wist niet wat ze moest zeggen. Hoewel ze er op zat te wachten maakte het snerpende geluid van de bel haar aan het schrikken. Ze had niet verwacht dat het zo luid zou zijn. Ze opende haar deur en zag twee nonnen voorbij komen die druk aan het praten waren en haar niet leken op te merken. Overal kwamen nonnen vandaan, gekleed in smetteloos wit. Een beetje verlegen volgde ze ze. De eetzaal was een grote, hoge zaal. Lichter dan de rest van het klooster. De zon scheen door de glas in lood ramen en wierp prachtig gekleurde schaduwen op de muren. Het gonsde en zoemde door het gelach en gepraat van vele tientallen vrouwen. In de hoek stonden grote pannen en de geur van stampmielies en vlees drong haar neus binnen. Opnieuw werd ze overspoeld door een golf van misselijkheid. Ze zag de non die haar naar haar kamer gebracht had, ze zat aan de lange tafel samen met een paar andere nonnen. Iemand had blijkbaar een grap verteld want de wangen waren rood aangelopen van het lachen en een oudere gezette non depte met haar servet tranen van haar wangen terwijl ze het uitschaterde. Plotseling merkte de non haar op. Ze zwaaide en wenkte dat ze moest komen. De nonnen schoven uit elkaar en maakten een plekje op de bank vrij. Er stond al een groot bord met eten voor haar klaar. Opnieuw kwam de misselijkheid naar boven en deze keer kon ze het niet stoppen, ze probeerde nog om weg te komen maar ze zat klem tussen de gezette heupen aan beide kanten. Haar ontbijt landde op de grond en in het spierwitte schort van de vriendelijke non en ze voelde hoe haar wangen rood werden. Ze durfde niet op te kijken. Ze voelde hoe iemand haar optilde, een koude vochtige doek werd langs haar lippen en voorhoofd gehaald en iemand gooide een emmer water over de vloer om alles schoon te maken. Zachte stemmen leken uit de verte te klinken en toen ze haar op grond legden en ze haar ogen opende zag ze boven haar de hoofden van vijf bezorgd glimlachende nonnen. Ze sloot haar ogen weer, en hoorde hoe ze over haar praatten. ‘Ze kan hier niet blijven, hoe moeten we voor haar zorgen.’ ‘ Nu is het nog de misselijkheid, maar wat doen we als ze een kind krijgt?’ ‘Het is zelf nog een kind, hier is helemaal niemand voor haar om mee te spelen.’

Ze bleef nog een week. De dagen waren lang en het ononderbroken ritme maakte haar moe. Meestal lag ze op haar bed of zat ze buiten op de stoep te kijken naar de bedrijvigheid. Iedereen had zijn eigen taak. De nonnen leken gelukkig, ze zongen, glimlachten, sloegen hun kruisjes en zeiden trouw hun dankgebeden op. Ze zorgden goed voor haar. Haar bed was stug maar comfortabel. Het eten was simpel maar lekker. Na die eerste keer hoefde ze niet meer over te geven maar ze bleef zich schamen en vond de tijden dat ze moest eten de vreselijkste momenten van de dag. Er waren geen andere kinderen en ze mistte het spelen met de kinderen uit haar buurt. Na een week werd haar meegedeeld dat ze haar tas moest inpakken want de volgende morgen zou ze samen met een paar andere nonnen met de bus naar Kaapstad gaan. Daar was een huis voor meisjes zoals haar. Meisjes die zwanger waren en dat liever niet wilden. Er zou goed voor haar gezorgd worden. Ze voelde een lichte opwinding in haar buik. Meisjes zoals haar, meisjes waarmee ze zou kunnen spelen. En dan in Kaapstad nog wel. De kinderen in haar school zouden het niet geloven als ze dat zou vertellen. Niemand van hem was in de Kaap geweest. Je moest de hele dag rijden. De meester had foto’s laten zien van de Tafelberg en de vele hoge gebouwen. Dat zou ze nu allemaal in het echt zien!

Stank voor dank...

2011-05-10T00:28:00.000-07:00

Deel 4 van het verhaal over D. Klik hier voor deel 1, hier voor deel 2 en hier voor deel 3.

Ze lag in bed. Uiteindelijk had Nana het verteld. Oom had geschreeuwd. Eerst tegen Nana. Dat ze beter op haar had moeten passen en dat zij maar voor een oplossing moest zorgen want het was niet zijn probleem. Daarna tegen haar. Volgens hem was ze voor niets goed. Hoe durfde ze zo thuis te komen. Oom en Nana hadden haar opgenomen in hun huis nadat haar eigen ouders spoorloos verdwenen waren. ‘Stank voor dank’, had oom gezegd. ‘Na al het geld dat je ons gekost hebt is het enige wat je kan doen zwanger worden?’ Ze was de kamer uit gegaan omdat ze niet wilde dat oom haar zou zien huilen. Dat zou het allemaal nog erger maken. Haar hand gleed onder haar shirtje en aaide zachtjes haar buik. Ze dacht aan de plaatjes die de vrouwen in de bijbelklas hadden laten zien. Baby’s, nog in de buik van hun moeder, alles was er al, maar ze waren nog te klein om geboren te worden. Dat groeide nu in haar buik. Ze dacht aan het kindje van haar nicht en glimlachte. Baby’s waren lief. Ze rilde toen ze dacht aan wat de vrouw van de garagehouder gezegd had. Ze moest van haar zwangerschap afgeholpen worden zodat niemand het zou weten. Misschien wilde ze dat helemaal niet. Ze kon zich ook niet zo goed voorstellen dat ze een baby zou hebben, maar het zou toch nog heel erg lang duren voor de baby geboren zou worden. Ze wilde niet dat iemand de baby uit haar buik zou halen. Ze herinnerde zich dat de vrouwen in de bijbelklas hen hadden gewaarschuwd, ‘abortus veranderd je in een moordenaar!'Ze wilde geen moordenaar zijn.

Uiteindelijk viel ze in slaap. Ze droomde dat ze het kindje van haar nicht vermoorde, er was veel bloed. En misvormde baby’s renden furieus achter haar aan. Ze werd wakker van een schreeuw en realiseerde zich dat zij het zelf was geweest die schreeuwde, alles voelde klam. Ze voelde dat iemand naar haar keek. Nana zat naast haar matras dat op de grond lag en huilde. ‘Meisje, meisje’, zei ze. ‘Wat moeten we doen. ‘ Haar lip bloedde. Ze vermoedde dat oom zijn handen weer eens niet thuis had kunnen houden en ze voelde zich schuldig. Hij had Nana geslagen om haar. Ze ging rechtop zitten en Nana sloeg haar armen om haar heen. Ze zocht naar woorden, het was moeilijk om te praten. ‘Meisje’, zei ze uiteindelijk,’ Je bent nog zo jong, en ik weet niet of we er goed aan doen maar ik denk niet dat we je een abortus moeten laten doen. We hebben er sowieso het geld niet voor. Oom zei dat ik je maar een schop in de buik moest geven, of iets moest doen met naalden, zijn zus had ooit hetzelfde probleem en zijn moeder had haar landbouwgif gegeven, het hielp maar daarna is ze nooit meer dezelfde geweest. Ik wil je dat niet aandoen, je bent nog zo jong.’ Nana streelde haar haar, kuste haar op het voorhoofd en wiegde haar zachtjes heen en weer. ‘We vinden wel een oplossing.’

Ze werd wakker van het felle zonlicht dat door de open deur kwam. De zon kwam net op. In het licht zag ze het silhouet van Nana, ze was bezig met het inpakken van een koffer. Haar hoofd voelde zwaar van het huilen en haar kussen was nog nat. Ze wilde doen alsof ze nog sliep, alsof gisteren een droom was en ze vandaag weer gewoon naar school ging. Nana had al gezien dat ze wakker was. ‘Je gaat naar het klooster,’ zei ze. ‘Ik heb de priester gebeld en hij heeft een plekje voor je geregeld. De nonnen zullen voor je zorgen…

Pasen in Namibie...

2011-05-06T03:46:00.000-07:00

We zijn afgelopen maandag terug gekomen van Namibie waar we een geweldige tijd gehad hebben, zoals je op de foto's kan zien. En waar we ook een lesje vertrouwen geleerd hebben. Zuid Afrika verlaten zonder visum was iets dat me niet helemaal koud liet maar de dame bij de grens stelde ons zo gerust dat we er de hele week eigenlijk vrij weinig aan gedacht hebben. En het mooiste was nog dat op de terugweg nergens naar gevraagd werd en ik een nieuw toeristenvisum voor 3 maanden gekregen heb. God antwoordt gebed op zijn manier! Nu zijn we terug in Kaapstad waar het toch echt winter aan het worden is. Regenbuien, harde wind, dikke truien en een winterdeken in ons dekbed. En ook, lekker warme soep, onder een dekentje op de bank zitten met een boek en een kop hete thee en 's ochtends iets langer in bed blijven liggen omdat het toch nog donker is buiten... winter is best leuk :)

Liefs Anneke

Haar vriend.... een held?!

2011-05-05T02:07:00.000-07:00

Ik ben veilig en wel terug uit Namibie. morgen zal ik daar meer over schrijven. Vandaag deel 3 van het verhaal over D. Klik hier voor deel 1 en hier voor deel 2.

Ze grinnikte. ‘Zwanger zeker..’ zei ze tegen Nana. ‘ Zo weet ik het altijd bij mijn dochters. Maak je geen zorgen, mijn zus weet hier wel een oplossing voor. De priester heeft je zeker gestuurd…. ‘

Ze knikte. Hoewel ze het niet wilde ging het wel over haar en ze had het gevoel dat ze recht had om gehoord te worden. De vrouw van de garagehouder keek niet naar haar. ‘Ja’ zei Nana, ‘De priester zei dat jij wel een oplossing wist.’ De vrouw van de garagehouder pakte een notitieboekje uit haar groezelige schort en viste een potloodje van achter haar oor vandaan. Ze schreef een telefoonnummer op. ‘Dit is het nummer van mijn zus, zij helpt van de zwangerschap af op een snelle manier. Zorg er voor dat je het kind 1800 Rand mee geeft. Geen haan die er daarna naar kraait. Ik houd mijn mondje dicht en zal ook tegen niemand zeggen dat jullie hier geweest zijn. Plotseling keek ze haar toch aan. ‘Ja meidje, dat komt er van, een beetje met de jongens spelen… dat heeft gevolgen. Ik hoop dat het goed pijn gaat doen zodat je je lesje leert.’

Nana bedankte de vrouw van de garagehouder en liep het hek uit. Ze maakte met een knik duidelijk dat ze maar beter kon volgen. Onderweg naar huis begon Nana eindelijk tegen haar te praten. Zachtjes, zodat de andere mensen het niet konden horen. Maar de woorden kwamen hard aan. Nana noemde haar een hoer, en vroeg of ze nagedacht had waar het geld vandaan moest komen. Ze zei dat ze haar lichaam maar moest verkopen om aan genoeg geld te komen, met mannen slapen was blijkbaar niet zo moeilijk voor haar. Ze kwamen langs het huis van haar vriend, ze zag hem bezig in de tuin. Hij was aan het knutselen aan een oude motor, dat deed hij graag in zijn vrije tijd. Ze aarzelde even en liep toen bij Nana vandaan in de richting van hem. Ze wilde met hem praten. Na twee stappen had Nana door wat er gaande was en ze draaide zich om. Ze pakte haar wreed bij haar schouders. ‘Wat denk je nu, dat je zo maar naar hem toe kan gaan? De schurk die 12 jarige meisjes zwanger maakt? We zullen er voor zorgen dat de politie ervan hoort, die jongen hoort in de cel!’ Andre hoorde het lawaai en rende naar de straat. Ze zag hem en schreeuwde ‘ ik hou van je, ik ben zwanger’. Het voelde raar om dat te zeggen. Het was alsof ze een actrice was die dat ene zinnetje met zoveel mogelijk drama voor het publiek ten gehore moest brengen. Ze verwachtte dat hij nu zou veranderen in de held die hij beloofd had voor haar te zijn. Altijd zou hij voor haar vechten, samen zouden ze alle moeilijkheden aankunnen. Zij was zijn prinsesje en zij hield van hem, haar prins. Maar ze zag hoe hij versteende, lijkbleek werd, hij draaide zich om en liep weg. ‘Zie je, dat is hoeveel je voor hem betekent. Hoeveel heeft hij je betaald om je zwanger te maken?’ Andres gedrag wakkerde Nana’s boosheid weer aan en ze begon van voren af aan. Plotseling kon ze zich niet meer goed houden. Ze begon hard te huilen en beschaamd trok Nana haar mee naar een rustiger straatje. ‘Ben je niet goed bij je hoofd’ siste ze tussen haar lippen door.’Eerst schreeuwen dat je zwanger bent en daarna zo hard huilen, de mensen gaan praten, nu kun je het net zo goed gelijk in de krant zetten. Wat wil je dat de mensen van ons denken, je bent een schande voor de familie!’ Het leek of Nana nog meer wilde zeggen maar ze bedacht zich en liep door. Toen ze bijna thuis waren zag ze dat het bakkie van oom voor de deur stond. Hij was thuisgekomen uit zijn werk. Ze hoopte dat hij nog niet te lang thuis was want meestal nam hij na het werk een paar glazen brandewijn die zijn humeur nogal onvoorspelbaar maakten.

Het was nog erger dan ze gedacht had. Hij was al lang thuis en de hele kamer stonk naar rook en drank. Nana gaf haar een por in de rug. ‘Zeg het zelf maar, ik ga het niet weer tegen iemand zeggen. En sta daar niet zo te huilen als een klein kind. Je kan toch zo goed ‘volwassen’ dingen doen? Laat me nu maar eens zien hoe volwassen je bent.’ Ze deed haar mond open maar de woorden kwamen niet. Ze kon het niet. Ze was bang voor wat er zou gebeuren als ze het zou zeggen. Het voelde alsof het alles meer ‘echt’ zou maken. Alsof het niet waar was zolang ze het niet zou zeggen.

Veilig in Namibie

2011-04-23T01:33:00.001-07:00

Voor iedereen die meegehoopt, gedacht en gebeden heeft... We zijn veilig in Namibie aangekomen. De manager van de grenspost hoefde niet uit bed gebeld te worden, ze lieten me zo ook wel door...

En ze beloofden dat ze me ook weer binnelaten.

Dus we kunnen met een gerust hart genieten van onze kampeervakantie met Hartmut's familie.

Op naar de sossusvlei!

Fijne paasdagen, en vergeet niet dat het niet om de eieren en chocola gaat!

Liefs Anneke

Schaatsles en (half) goede berichten...

2011-04-20T08:17:00.001-07:00

Deel 3 van het verhaal is onderweg, maar nu eerst even een foto. Afgelopen zaterdag zijn Hartmut en ik gaan schaatsen met een groep tieners uit een van de townships. Onze kerk organiseert samen met een kerk daar activiteiten voor de kinderen en jongeren uit de township. Erg belangrijk, want de meeste jongeren daar leven in deprimerende omstandigheden. HIV, honger, geldgebrek en werkloosheid zijn de normaalste zaak van de wereld. Gelukkig voor iedereen was het schaatsen erg leuk. Behalve dat ik de dag erna spierpijn had. Niet in mijn benen, zoals ik zou verwachten, maar in mijn armen omdat ik soms heel wat kracht nodig had om de begionnende schaatsers overeind te houden. het gezicht van het meisje op de foto spreekt boekdelen....

En nog even wat anders, het lijkt er op dat we toch naar Namibie gaan. Niet omdat mijn visum in orde is, dat kan nog lang op zich laten wachten. Ik heb vandaag de hele dag bij home affairs doorgebracht en dat is een van de meest ontmoedigende en demotiverende activiteiten die ik kan bedenken. Zo veel chaos, veel te weinig personeel en zo veel domheid... Daar kan zelfs mijn hoopvolle aard niet tegenop. Nadat ik de moed al bijna had opgegeven besloot ik om de grenspost waar we langs gaan te bellen, en zij maakten me weer een beetje vrolijker. Het is geen probleem, ze zullen me uit het land laten en weer binnenlaten zonder me in de gevangenis te stoppen of een bekeuring te geven. En de manager heeft al m

ijn details opgeschreven en ik mag hem, zelfs midden in de nacht, uit bed bellen als ze me toch problemen geven..

De priester...

2011-04-18T02:50:00.000-07:00

Deel twee van het verhaal over D. Klik hier voor deel een.

De priester gromde. Het was blijkbaar niet de eerste keer dat hij zoiets hoorde. Vermoeid zuchtte hij en begon hij Nana te vertellen over de opties die ze hadden. Uiteraard zouden ze geen abortus laten doen, goede katholieke mensen doen dat niet. Maar als Nana er op aandrong had hij wel een adresje. Nee, niet in het ziekenhuis. Het was bij een vrouw thuis, ze deed het snel en vakkundig, niemand hoefde het te weten. Want dat zouden ze toch niet willen, dat andere mensen hierover zouden horen. Hij kon het begrijpen. Het kind was nog zo jong. Ze luisterde hoe Nana verder informeerde. Het zou niet al te veel pijn doen, er was alleen een risico dat ze teveel zou bloeden. Dan moest de baarmoeder er uit. Dat moest dan wel in het ziekenhuis in de stad. Lastig, maar als dat gebeurde dan moest dat maar gezien worden als de straf van God. Nana leek in te stemmen. 1800 rand zouden ze moeten betalen. Nana schrok, waren zulke voorzieningen niet gratis, financieel ondersteund door de staat? De priester keek een beetje argwanend om zich heen en begon zachter te praten. ‘Vrouw, we leven hier in een dorp, als je zulke zaken snel wilt regelen kun je niet wachten op de staat, deze vrouw doet uitstekend werk. Ik kan je in iedere straat wel een meisje aanwijzen dat bij haar geweest is. Niet dat ik dat doe, ‘hij grinnikte zenuwachtig, ’ de meisjes hebben recht op privacy. Maar ga maar eens praten met garagehouder, zijn vrouw en dochters hebben, zo te zeggen, genoeg ervaring.’ Plotseling leek hij gehaast. Hij stond op, pakte zijn agenda en autosleutels en liep weg. Hij draaide zich om naar haar. ‘Zorg er maar voor dat je hier snel vanaf komt. Ik wil je niet in de bijbelklassen zien zolang je dit hoerenkind bij je draagt.’ Hij spuugde de woorden haast uit, draaide zich om en liep de deur uit.

Nana huilde. Zij huilde ook. Ze wilde naar Nana toe gaan. Een arm om haar heen slaan. Een beetje liefde voelen. Maar de zwaarte in haar maag maakte dat ze op haar stoel bleef zitten. Verlamd. Ze was zwanger. Ze was niet meer welkom in de bijbelklas. Een paar weken geleden was er een groepje vrouwen in de bijbelklas geweest. Blanke vrouwen, ze hadden deftig Afrikaans gepraat, Afrikaans zoals de mensen op TV praten. Ze waren erg vriendelijk geweest. Ze hadden koekjes en snoepjes uitgedeeld en ze hadden een video laten zien over hoe een baby groeit in de moeders buik. Er waren ook modellen geweest van foetussen en kleine baby’s. Ze herinnerde zich hoe ze met haar vingers de omtrekken van de foetussen gevoeld had. Klein, maar alles was er al. Ze herinnerde het warme gevoel in haar buik, zo mooi! ‘Een wonder van God!’Had een van de vrouwen gezegd, en de priester had ingestemd. Nadat de vrouwen alles hadden laten zien en uitgelegd had de priester nogmaals verteld over hoe het leven heilig is. Dat je daar als mensen niets aan kan veranderen omdat een zwangerschap een geschenk van God was. ‘Abortus is zonde’ zei hij. En de meisjes hadden allemaal geknikt. Opeens herinnerde ze zich dat Elmarie van de garagehouder, erg stil geweest was. Normaal had ze het hoogste woord. Zo’n meisje was het. Ze was altijd een beetje bang voor haar. Elmarie was de jongste thuis, ze had drie oudere zussen, die iedere week een ander vriendje hadden. Ze had altijd het gevoel dat Elmarie dingen wist die zij nog niet wist. Elmarie keek altijd zo uit de hoogte als ze vertelde dat ze graag verstoppertje speelde met de kinderen uit de buurt.

Nana duwde het hek open. Het kraakte een beetje. ‘Is daar iemand?’ vroeg Nana. Domme vraag, dacht ze, want de muziek stond hard aan en ze kon ruiken dat er iemand aan het koken was. Ze hoorde de stem van Elmarie’s moeder. ‘kom maar verder, ik ben bezig.’ Nana liep verder en schuw volgde ze haar. De vrouw van de garagehouder had een schort voor en was vetkoek aan het bakken. Ze voelde dat ze moest overgeven. Normaal vond ze vetkoek heerlijk, maar de laatste weken was de geur alleen al genoeg om misselijk te worden. Ze rende naar buiten en alles kwam er uit. Schuw keek ze op. De vrouw van de garagehouder stond achter haar. Ze grinnikte. ‘Zwanger zeker..’ zei ze tegen Nana. ‘ Zo weet ik het altijd bij mijn dochters. Maak je geen zorgen, mijn zus weet hier wel een oplossing voor. De priester heeft je zeker gestuurd…. ‘

De schoolverpleegster...

2011-04-15T01:36:00.001-07:00

Ik had beloofd meer over mijn clientje D. te schrijven. En toen ik eenmaal begon met schrijven bleek dat het verhaal veel te lang was om het in een keer te plaatsen. Dus nu komt het in delen, vandaag deel 1.

Het was een normale controle geweest. Ieder jaar kwam de schoolverpleegster langs om alle kinderen uit de school te onderzoeken. Ze vond het niet erg want aan het eind mocht je altijd iets uitzoeken. Een klein cadeautje, of een grote kauwgombal. De schoolverpleegster vroeg of ze al ongesteld was. Ze knikte. Ze was een van de eersten van haar klas geweest. De eerste keer was ze erg geschrokken. Niemand had haar verteld dat ze dat kon verwachten. Ze dacht dat ze ziek was, heel erg ziek, en dat ze langzaam dood zou bloeden. Huilend was ze naar haar tante gegaan. Nana,zoals ze haar tante noemde, had haar nog kleine kinderlijfje vastgepakt en zachtjes heen en weer gewiegd. ‘Nu ben je een vrouw’ had Nana gefluisterd. Het gaf haar een beetje een verward gevoel, ze had eigenlijk niet goed geweten wat Nana ermee bedoelde maar het klonk belangrijk. Na die eerste keer was het iets wat steeds terug kwam, niet prettig maar blijkbaar normaal. De verpleegster vroeg wanneer het de laatste keer geweest was dat ze ongesteld was. Nu ze erover nadacht besefte ze dat het al een tijdje geleden was. Toen ze dat tegen de verpleegster zei moest ze in een potje plassen. De verpleegster dipte er een wit staafje in en liet het een paar minuten later aan haar zien. Een klein rood streepje was fel afgetekend op het wit. Een dun streepje, maar voor de verpleegster leek het een startsein te zijn om te beginnen met schreeuwen en schelden. Ze had haar benen bij elkaar moeten houden. Als ze weer bij haar zou komen zou ze haar knieën bij elkaar binden tot ze oud genoeg was. Ze had geschreeuwd dat ze genoeg meisjes zoals haar had gezien. Dat ze er genoeg van had. Dat het bergafwaarts ging met de samenleving. En toen was ze de deur uitgelopen.

Ze bleef in het hokje van de schoolverpleegster wachten. Ze wist niet goed wat ze moest doen en ze was bang dat de verpleegster weer zou schreeuwen als ze zomaar weg zou lopen. Ze zag de doos met cadeautjes en kauwgomballen staan. Misschien mocht ze al iets pakken, ze vroeg zich af of ze vast kon gaan kijken om het mooiste cadeautje uit te zoeken maar besloot dat het beter was om gewoon te blijven zitten. Een uur later kwam Nana binnen. Zwijgend, maar met rode ogen. Nana had haar met harde hand van de stoel getrokken en meegesleurd. Ze had nog net haar schooltas kunnen pakken. Nana zei dat ze die net zo goed kon laten liggen. ‘Die heb je voorlopig toch niet nodig.’ Ze had niet geweten waarom Nana dat zei. Ze gingen naar huis. Nana liep met grote stappen en ze kon haar alleen met grote moeite bijhouden. Thuis moest ze in de kamer blijven zitten, terwijl Nana iemand belde. Ze moest haast bedelen om naar het toilet te mogen. Nana wilde haar geen moment uit het oog verliezen en leek bang te zijn dat ze iets zou doen.

Toen de priester binnen kwam werd ze bang. De priester kwam nooit zomaar langs. Hij had het altijd druk want de parochie was groot en de mensen woonden ver bij elkaar vandaan. Hij begroette Nana en knikte naar haar. Ze voelde haar maag ineen krimpen, het was geen vriendelijke knik, ze had het gevoel dat ze iets verkeerd gedaan had.’ Dank u dat u zo snel kon komen,’ zei Nana,’ We hebben uw hulp nodig want het kind is zwanger.’ Het was alsof iemand haar een schop in haar maag gaf. De wereld begon te draaien en het voelde alsof ze moest overgeven. Opeens besefte ze waar de verpleegster over gepraat had. Ze was nu een van hen, een van die meisjes waar je op neer keek. Een van de meisjes die zwanger was. Ze had het kunnen weten, geen ongesteldheid, een langzaam dikker wordende buik, en alles wat ze gedaan had met haar vriend. Ze had het kunnen weten. Maar ze had gewoon niet gedacht dat het bij haar ook zou gebeuren. Ze was nog zo jong. Dat betekende het dus, dat ze een vrouw was. Daar had Nana het over gehad. Ze had het tegen haar gezegd om haar te waarschuwen…

Home Affairs...

2011-04-12T00:10:00.001-07:00

We wachten nog altijd op nieuws van Home Affairs... hoewel, wachten klinkt erg passief voor de dagelijkse telefoontjes die we plegen om onze vrienden bij Home Affairs te laten weten dat ze een beetje harder en efficienter moeten werken. Blijkbaar is de sticker toch niet klaar. Wat behoorlijk verwarrend is. Iedere keer zeggen ze wat anders aan de telefoon. De ene keer is het bijna klaar en moet het alleen nog opgestuurd worden, de volgende dag kunnen ze mijn document niet eens openen en moet het teruggestuurd worden naar het hoofdkantoor en een dag later moeten we 'over een week maar terugbellen, want nu kunnen we niets zeggen'. We staan in de startblokken. Als ze zeggen dat de sticker klaar is zit ik in de auto om hem op te halen. Ze hebben nog tot volgende week, anders gaat de reis naar hartmut's ouders niet door. Gelukkig geloven we in een God die machtiger is dan Home Affairs-mensen.

Ik ondervind nu aan den lijve wat het is als mensen je onrecht aan doen. Ik moet een boete betalen of de gevangenis in als ik het land uit ga terwijl ik niets verkeerds gedaan heb. Onrechtvaardig. Maar ik mag niet klagen, ik heb telefoons, faxen, internet en een bankrekeing met geld tot mijn beschikking. Ik heb hier veel vrienden die met me meeleven. Stel je voor dat je een vluchteling bent, dat je niet welkom bent op de plek waar je altijd woonde vanwege je kleur, je geslacht, je geloof. Dat je dan naar een ander land gaat waar het veiliger is omdat je je leven in je eigen land niet zeker bent. Je hebt geen geld, je bent alleen, je kent niemand en je spreekt de taal niet. En dan krijg je te maken met de problemen waar ik nu mee te maken heb. Dan vallen mijn problemen eigenlijk wel mee. Misschien is het goed dat ik dit nu meemaak. Zodat ik onrecht beter begrijp, de frustratie, de machteloosheid, het eeuwige wachten op hopelijk goed, maar vaak ook slecht nieuws. Ik leer hier... Maar het zal nog lang duren voor ik Zuid Afrika dankbaar ben voor deze ervaring.

Plaatjes...

2011-04-08T00:45:00.000-07:00

Deze keer wat foto's om een beeld te krijgen van mijn werk.

Dit ben ik met Nadia en haar man. In Januari kwam Nadia naar de abortuskliniek voor een abortus. Ze was al te lang zwanger om nog nog een abortus te kunnen hebben, zoals de dikke buik op de foto laat zien. 'Gelukkig', zegt ze nu, want 'er zat op dat moment een steekje los in mijn hoofd, de zwangerschap overviel me zo dat ik er niet blij mee kon zijn en abortus leek de enige oplossing'.Nu is het kindje meer dan welkom en ze kijken er allebei enorm naar uit. Dat wil niet zeggen dat het allemaal gemakkelijk zal zijn. Ze hebben geen geld voor de baby, alleen een enorm vertrouwen dat God hen zal helpen. Gisteren heb ik hun een grote zak met babykleertjes cadeau kunnen geven om hun vertrouwen te sterken.

Op deze foto zie je mij met D. Een twaalf jarig meisje dat op dit moment in mater Domini woont in verband met haar zwangerschap. Het is moeilijk om haar op de juiste manier te begeleiden. Ze is nog een kind, bang voor de zwangerschap, en probeert het uit alle macht te ontkennen. Liever wil ze spelen. Ze mist thuis omdat er in Mater Domini niemand is die verstoppertje met haar wil doen. Deze week heb ik haar meegenomen op een uitje naar het aquarium, samen leuke dingen doen om haar te laten merken dat ik om haar geef. En daar kwam ze los, ze praatte honderduit en durfde open te zijn. Ik zal binnenort een beetje meer over haar schrijven.

En dan nog de beloofde foto's van Ellmah en Omari, wat een mooi jochie...

En als laatste wilde ik jullie dit niet onthouden. Het ziekenhuis waar Hartmut en ik de zondagsschool geven is christelijk en de verpleegsters willen erg graag christelijke waarden aan de kinderen aanleren. Over het algemeen erg goed natuurlijk maar een van de dingen maakt het altijd erg moeilijk voor me om niet heel hard te beginnen met lachen. De verpleegster willen namelijk dat de kinderen bidden voor het eten. Op zich niet smis mee.Voor het eten binnenkomt telt een van de verpleegsters af , '1,2,3...' en alle kinderen beginnen het gebedje op te dreuenen. Maar ze zijn zo goed getrained dat het heel gevaarlijk is om op een ander tijdstip dan voor het eten '1,2,3...' te zeggen want het is me al een paar keer overkomen dat de kinderen dan spontaan beginnen te bidden....

Cijfers liegen niet....

2011-04-05T02:34:00.000-07:00

Soms lees of hoor je dingen die je liever niet wilt horen. Omdat het in contradictie lijkt te zijn met de normen waar je in geloofd. Omdat je weet dat het waar is, omdat cijfers niet liegen. E n omdat je weet dat de waarheid en de oplossing niet zo zwart-wit en eenvoudig zijn als je zou willen. Met mijn werk wordt ik vaak gedwongen tot nadenken. Leer ik op een harde manier dat de feiten soms hard zijn, en de oplossing moeilijk. Ik heb al vaker blogs geschreven waarin ik kritisch keek naar abortus. Blogs waarin ik mezelf vragen stelde en waar ik me afvroeg wat een oplossing zou kunnen zijn.

Onlangs heb ik een documentaire gezien die me weer dwong tot nadenken. Die me weer liet zien dat het wreed is om vrouwen simpelweg bij een abortus weg te houden maar dat je naar het onderliggende probleem moet kijken en de vrouwen moet opvangen voor ze überhaupt zwanger worden. Freakonomics is een documentaire naar aanleiding van een boek van een econoom en een journalist die samen proberen de wereld uit te leggen aan de hand van cijfers. De hele documentaire is een aanrader die je leert de wereld kritisch te bekijken maar er was een deel dat mij in het bijzonder aansprak. Eind jaren 80 was er in de VS een enorm probleem met criminaliteit. Geweld, moord en overvallen kwamen steeds vaker voor en mensen begonnen te vrezen voor de toekomst. Tot in het begin van de jaren 90 er ineens een significante vermindering van de criminaliteit was. Uiteraard claimden politieofficieren, presidenten en andere gezagsvoerders dat het te danken was aan hun uitstekende anticriminaliteitsbeleid met een hardere aanpak, hogere straffen en meer politie. In 2001 werd echter een paper gepubliceerd door Steven Levitt en John Donohue van de University of Yale dat zei dat de eerder genoemde redenen wel een invloed gehad hebben maar dat hun onderzoek had uitgewezen dat 50% van de vermindering te danken was aan een gebeurtenis veel eerder. Roe v. Wade, een rechtszaak die plaatsvond in 1973 was een grote stap in de legalisering van abortus in de Verenigde Staten. Ongeveer 18 jaar nadat abortus legaal gemaakt werd begon de frequentie van criminaliteit te dalen. De 5 staten die abortus al legaal maakten in 1970 hadden eerder een vermindering van hun criminaliteitscijfer dan de rest van het land. Staten met een hoog abortuscijfer in de jaren ’70 en ’80 toonden en grotere vermindering van de criminaliteit dan de staten waar abortus moeilijk te krijgen was. Het aantal oudere criminelen bleef hetzelfde maar er kwamen minder jonge criminelen bij. De cijfers lieten zien dat criminaliteit daalt als er minder ongewenste kinderen geboren worden.

Wat moet je met zulke cijfers als je hart je zegt dat abortus geen oplossing is? Ze negeren? Zeggen dat het onzin is en keihard doorgaan met je antiabortus demonstraties? Kritiek geven op het onderzoek om het maar niet te hoeven accepteren. Dat is op een kinderachtige manier je ogen sluiten voor de waarheid. Ik denk dat deze cijfers ons wel degelijk iets kunnen leren. Er zouden geen ongewenste kinderen moeten zijn. Want ongewenste kinderen hebben meestal geen gelukkige jeugd, komen vaker uit gebroken families en hebben een veel grotere kans om in de criminaliteit terecht te komen. Moeders die kiezen voor een abortus doen dat meestal niet uit egoïsme maar omdat ze het beste voor het kindje willen en voelen dat ze dat op dit moment niet kunnen geven. Als je deze vrouwen echt wilt helpen die je dat niet door bij een abortuskliniek te zwaaien met een foto van een foetus. Zeggen dat een foetus al een unieke vingerafdruk heeft is geen boodschap voor een vrouw in wanhoop. Ze heeft een ongewenste zwangerschap en dat is haar probleem. Maar ongewenste kinderen moeten niet geaborteerd worden, ongewenste kinderen zouden niet verwekt moeten worden. Dus dat is de eerste stap. Meer aandacht voor preventie, jonge meiden laten weten dat ze het recht hebben om nee te zeggen. En de tweede stap is om te zorgen dat ongewenste kinderen gewenst worden. Jonge meiden, vrouwen die te maken hebben met een ongewenste zwangerschap een veilige plek geven, een plek waar ze zwanger mogen zijn. Waar ze vaardigheden leren die hun zal helpen om een goede moeder te zijn. Waar ze leren om van hun kindje, maar vooral om van zichzelf te houden.

Cijfers liegen niet, en de oplossing is niet gemakkelijk. De situatie in Zuid Afrika is, denk ik, nog veel complexer dan in de VS en de aanleiding van criminaliteit ligt ook diep geworteld in het grote verschil tussen arm en rijk. Maar toch, ik geloof dat de belangrijkste les die we kunnen leren van de cijfers is dat ongewenste kinderen niet zouden mogen bestaan, en dat we gemotiveerd moeten werken aan een oplossing!

Hoe illegale meisjes stroopwafels bakken en andere dingen....

2011-04-01T03:36:00.000-07:00

Pfff... vrijdag al weer. Een vrijdag van een beetje een rare week. Eentje met weinig slaap en veel gebeurtenissen. Even wat nieuwtjes...

Ik ben nog altijd illegaal. Nog altijd... Home Affairs heeft me nogmaals meegedeeld dat ik het land niet kan verlaten. Als ik dit wel doe word ik opgeakt. Leuk he, gevangene zijn in een land, niet omdat je zelf iets verkeerds gedaan hebt maar omdat het systeem van dat land zo lekker traag is. Hartmut belde me deze week om te zeggen dat we in de problemen zaten. Mijn aanvraag was afgekeurd aangezien er documenten ontbraken (Ze waren vergeten te zeggen dat we die ook moesten meesturen). Ik ben snel door Kaapstad gereden om de nodige documenten te halen bij Home Affairs (lees, een uur in de rij omdat de beampte lunchpauze heeft) en we hebben alles gefaxt. Na nog een telefoontje vertelden ze ons weer dat ze een urgentie van mijn zaak maken. De vorige keer dat ze ons dat beloofden was een maand geleden en sindsdien was er nog niet veel veranderd. Blijkbaar beloven ze iedereen dat ze een urgentie zijn. Gisteren belde Hartmut weer en ineens was mijn aanvraag wel goedgekeurd. ons vermoeden is nu dat ze de eerste documenten die we 4 maand geleden ingediend hadden teruggevonden hebben en dat het nu de gewone niet-urgente weg gegaan is. Het enige wat nu nog moet gebeuren is dat de sticker voor in mijn paspoort van Pretoria naar Kaapstad moet komen. Op zich moet dat niet lang duren maar we zijn nog altijd in Zuid Afrika dus we blijven bidden....
Ons huis was woensdag tijdelijk een kraamkliniek. Een van de meiden van Mater Domini had weeen en moest bevallen. Het liefst wilde ze een thuisbevalling uit angst voor schreeuwende vroedvrouwen en slechte behandelingen. Dit wilde ik niet doen maar als compromis hadden we afgesproken dat ik bij haar zou blijven tijdens de weeen en op het laatste moment zouden we naar het ziekenhuis komen. De weeen begonnen op maandag op dinsdag nacht. Het was het eerste kindje dus het kon een tijdje duren. 's Nachts vielen de weeen weg maar ook dat is heel normaal en toen ze me de volgende ochtend weer belde dat ze weer begonnen waren begon ik te rekenen. "s Avonds zouden Hartmut en ik namelijk bijbelstudie hebben en de groep zou bij ons thuis komen en ik zou voor ze koken. Als alles volgens plan zou gaan moest het lukken en zou ze rond de middag bevallen, ik kon dan naar huis gaan en koken. Maar de middag kwam, en er was nog weinig ontsluiting. Toen en om 5 uur nog steeds geen ontsluiting was besloot ik dat ik iets moest doen. Elmmah wilde wel weg maar niet naar het ziekenhuis, ze wilde liever naar mijn huis. Dus we propten alles in de auto en reden naar mijn huis, terwijl ik ondertussen heel hard hoopte dat haar vruchtwater niet zou breken bij mij in de auto. Bij mij thuis maakte ik snel een gezellige ontspannen sfeer met kaarsjes en zachte muziek en ondertussen ging ik aan het koken. Bij iedere wee haastte ik me naar Elmmah om haar te helpen en zo kwam het dat zij een aantal centimeters meer ontsluiting had en ik een hele maaltijd kon koken. Uiteindelijk zijn we naar het ziekenhuis gegaan waar ik leerde waarom Ellmah daar eigenlijk niet heen wilde. Ik heb nog niet vaak zulke onbeschofte verpleegsters en dokters gezien. Gelukkig verstonden ze hun vak wel want de weeen stopten weer en na een paar uur in het ziekenhuis liet de baby zien dat hij het moeilijk had. Om 8 na twaalf is 'Omari' uiteindelijk met een keizersnede ter wereld gekomen. Ik was blij toen ik om 2 uur eindelijk ik bed lag. Op de foto zie je hoe Elmmah haar weeen probeerde op te vangen bij mij op de bank. Volgende week zal ik een foto plaatsen van haar in een een iets gelukkiger plek, met haar zoontje in haar armen.
Ik wil even bewijzen dat ik nog altijd Nederlander ben.... Een foto van mijn zelfgemaakte stroopwafels en een pan vol zelfgemaakte snert... hmmm :)

Geniet van jullie weekend! Liefs Anneke

3 maanden getrouwd...

2011-03-28T06:33:00.000-07:00

Dit weekend hebben Hartmut en ik onze trouwvideo bekeken. (Bedankt Oom Henk!) Het was super om de dag opnieuw te beleven, om opnieuw te lachen om de grapjes en om het feit dat de video wel erg vaak inzoomde op het feit dat ik mijn schoenen uit getrokken had tijdens de ceremonie. Iets waar ik zelf niet eens bij stil gestaan had. Het was warm en het zand kriebelde tussen mijn tenen, waarom zou ik dan nog schoenen aan hebben.... Het lijkt allemaal nog maar zo kort geleden en ik kan me niet voorstellen dat het vandaag precies 3 maanden geleden is. Hoewel, aan de andere kant is het zo normaal om wakker te worden naast Hartmut, ik ken de weg in mijn nieuwe supermarkt en ik als ik mijn naam opschrijf doe ik het 9 van de 10 keer goed.

Liefs Anneke Sikkema... euhm, Jagau ;)

Dansende nonnen en andere nieuwtjes...

2011-03-25T03:25:00.000-07:00

Deze keer een blog met een andere set-up dan normaal. Na meer dan een jaar artikelachtige verhalen schrijven heb ik wel eens zin in wat anders. Dus bij dezen, suggesties of ideeën over wat jullie graag op deze blog willen zien zijn altijd welkom! Vandaag kies ik voor allemaal korte puntjes om jullie een inzichtje te geven in mijn leven.

Ik ben nog altijd illegaal, maar het voelt al niet meer zo spannend. De politie is nog niet aan de deur gekomen om me te arresteren, het gewone leven gaat gewoon door. Het voelt haast normaal om illegaal te zijn. Iedere keer als we naar home affairs bellen beloven ze dat mijn visum binnenkort klaar zal zijn, maar binnenkort is blijkbaar een heel rekbaar begrip. Ik hoop alleen dat het klaar is voor Pasen want dan willen we graag naar Namibië om Hartmut’s ouders te bezoeken.
De afgelopen weken ben ik erg druk geweest met een training. 2 weken geleden werd ik getraind als trainer voor een counseling-cursus. Een supermethode die ik zelf al het hele jaar gebruikt heb en waarvoor ik nu dus trainer ben. Dat betekende dat ik voor het eerst sinds we getrouwd zijn een week bij Hartmut weg was. Dat was niet zo leuk, maar gelukkig was de training ontzettend goed en heb ik veel kunnen leren. Zo veel dat ik de week erna als trainer mocht meedraaien bij een cursus die hier in Kaapstad gegeven werd. Leuk om het geleerde gelijk in praktijk te kunnen brengen.
Omdat er ontzettend veel vrijwilligers zijn bij Youth for Christ die het werk kunnen doen heb ik besloten om daar een stapje terug te doen om mijn tijd en energie aan andere projecten te besteden. Ik werk nu als vrijwilliger bij de kerk waar ik heen ga en dit is erg leuk. De kerk heeft namelijk partnerrelaties met een heleboel organisaties binnen Cape Town. Het doel daarmee is dat ze zo veel mogelijk kerkleden aan het werk willen zien in projecten. Het is leuk om te leren hoe andere organisaties werken en ik denk dat het kostbare ervaring is waar ik in de toekomst veel aan zal hebben.
Dinsdagochtend draai ik mee in een literacy-project. Slechts 25% van de kinderen hier verlaat school met een diploma. De meesten gaan eerder weg en vaak is een van de grootste redenen dat ze zo’n grote achterstand hebben dat het niet meer op te halen valt in de normale klassensetting. Wat wij doen is een lees-project met de kinderen uit de jongste groepen. We halen ze uit de klas en doen een-op-een spelletjes, we lezen boeken en schrijven woorden. Vaak zijn ze bang om te lezen omdat ze thuis geen engels spreken. Ze weten dus niet hoe ze woorden moeten uitspreken en wat de juiste volgorde van een zin is. Het is geweldig om de kinderen te laten ontdekken hoe leuk letters, woorden en boekjes zijn en om ze op die manier een duwtje in de rug te geven in hun schoolcarrière.
Gisteren heb ik een aerobicsles gegeven in een wel heel bijzondere setting. 5 zwangere vrouwen, 3 nonnen(die voor de meiden zorgen) en een peutertje stonden te springen op mijn muziek. Ik gaf een les in het vluchthuis over gezond leven en om het gelijk in de praktijk te brengen had ik mijn sportkleren aangetrokken en de radio meegenomen. Het was een succes want toen we klaar waren met mijn lesje, en iedereen warm en nat was van het zweet werd de radio een beetje harder gezet en verraste een van de nonnen ons, in haar mooie witte nonnenjurk met een schitterende discodans. De rest kon natuurlijk niet achterblijven en een half uur later zat iedereen gierend van het lachen na te praten over wie de mooiste dansmoves had. Een onverwachte geweldige avond. En het is maar weer eens bewezen, nonnen zijn zo saai nog niet….

Dat was het voor vandaag! Geniet van jullie weekend, liefs uit Cape Town!

Wat te doen met een goede cv?

2011-03-07T05:21:00.000-08:00

Elektrisch ingenieur, psychologie en accounting. 3 verschillende universitaire studies waarmee het niet al te moeilijk moet zijn om een baan te vinden. Een goede baan waarmee je met gemak een gezin kan onderhouden. Tenminste, dat zou je verwachten. Vandaag ontmoette ik Sam. Hij was nerveus aan het wachten op nieuws over zijn vrouw. Zij was namelijk in de operatiekamer om een keizersnede te krijgen. Hij was zenuwachtig over de toekomst. Opgewonden, maar ook bang om vader te worden. De baby was welkom, maar totaal ongepland. Met hulp van wat geld uit de kerk hadden Sam en zijn vrouw wat spulletjes kunnen kopen die ze nodig zouden hebben voor hun kindje. Sam had nog maar net een baan. Hij was lang werkloos geweest en werkte nu als vrachtwagenchauffeur. Hoe lang hij de baan kon houden wist hij nog niet, hij had een maandcontract gekregen en hoopte dat ze het zouden vernieuwen. Sam en zijn vrouw zijn vluchtelingen uit Congo. Na jaren zwerven door Afrika, op zoek naar een land waar ze welkom zouden zijn, zijn ze 6 jaar geleden geland in Zuid Afrika. Ze leken goede kansen te hebben, zij had recht gestudeerd en hij studeerde in Congo voor elektrisch ingenieur. Toen hij in Zuid Afrika geen baan kon krijgen besloot hij om zijn tijd niet te verspillen en hij studeerde psychologie en accounting. Ze spreken allebei perfect Frans en perfect Engels.Een droom-cv zou je zeggen. Maar toch is het bijna onmogelijk om een baan te vinden. Er zijn in Zuid Afrika duizenden mannen zoals Sam en zijn vrouw. Artsen, ingenieurs, psychologen en accountants. Hoog opgeleide mannen en vrouwen die niet meer veilig waren in hun eigen land. Zuid Afrika werd en wordt nog altijd afgeschilderd als het Afrikaanse land van melk en honing. Het land waar geld en banen voor het oprapen liggen en waar je zomaar welkom bent. Waar dit fabeltje vandaan komt weet ik niet. De Zuid Afrikanen zijn ook helemaal niet blij met al deze mensen. De ‘banenpikkers’ die het land in komen en hopen met hun hoge opleiding zo over een baan te kunnen krijgen. Bazen durven de vluchtelingen ook haast niet aan te nemen omdat het voor veel haat en onderlinge pesterijen gaat zorgen. Een paar jaar geleden is er zelfs een grote golf van geweld geweest tegen al deze buitenlanders. Nu is dat een beetje rustiger maar het leven van de vluchtelingen blijft moeilijk. Ik klaagde in mijn vorige blog over home affairs, maar mijn ervaring met hen is nog goed, vergeleken met de ervaringen die ik hoor van vluchtelingen. Zij moeten op de stoep van home affairs slapen om zeker te zijn dat ze geholpen worden. Aangevraagde documenten komen gewoon niet aan. Elke dag leven ze in angst dat ze het land uit gegooid worden.

De verpleegster kwam binnen met een mooi donker kindje in haar armen. Ze gaf het aan Sam en feliciteerde hem met de geboorte van zijn zoon. Ik vroeg aan Sam hoe hij tegen de toekomst van hem, zijn vrouw en zijn zoon aan keek toen . Hij glimlachte en haalde zijn schouders op en zei, ‘God houdt van ons en ziet dat we ons best doen dus hij zal wel voorzien’.

Illegale Anneke

2011-02-21T03:51:00.000-08:00

Hoog tijd voor een nieuwe blog. Ik zal vanaf deze week namelijk een heel nieuwe ervaring hebben. Ik zal namelijk weten wat het is om illegaal in een land te zijn. Het is drie maanden geleden dat ik terug in Zuid Afrika kwam en deze week verloopt mijn visum. Dit betekend dat ik niet meer zo maar het land uit kan maar dat ik eerst een brief moet halen bij het ministerie van binnenlandse zaken. Het is niet zo dat ik dat maar gewoon heb laten gebeuren omdat illegaal zijn op mijn ‘try before you die’-lijstje stond. Ik heb er ook alles aan gedaan om het te voorkomen maar sommige dingen gebeuren nu eenmaal. Voor ik vorig jaar naar Nederland ging zijn Hartmut en ik naar binnenlandse zaken gegaan (lees, hebben uren in de rij gestaan omdat het systeem zooooo traag is) om een nieuw visum aan te vragen. Daar adviseerde de beambte me dat ik het best kon wachten tot we voor de wet getrouwd zouden zijn omdat ik dan een echtgenoten-visum kon aanvragen. ‘Veel goedkoper en veen sneller geregeld’, zei hij. Dat goedkoper was inderdaad waar, kwam ik achter toen ik, een dag nadat ik geland was me weer aansloot in de veel te lange rij bij binnenlandse zaken. Het was namelijk gratis, maar daarvoor mag ik dan blijkbaar geen service verwachten. Drie maanden later heb ik nog steeds niets gehoord. Meestal als we bellen wordt de telefoon niet opgepakt en die enkele keer dat het wel gebeurd krijgen we iemand aan de lijn er niets van snapt, of doet alsof hij er niets van snapt om maar geen extra werk te krijgen. Vanochtend leek het alsof er wat licht aan de horizon verscheen, Binnenlandse zaken belde me…. Om me te vertellen dat ik alle documenten nog maar een keer moest opsturen. Toen ik vroeg of ze mijn andere documenten kwijt waren verzekerde de dame me dat dit niet het geval is maar ik vertrouw ze voor geen meter. Niet nadat ze een paar weken geleden zeiden dat mijn visum klaar was en ik helemaal blij werd. Totdat Hartmut ze weer belde om te vragen of we het ook op konden halen en de mevrouw hem vertelde dat het mijn visum van vorig jaar was dat klaar was, dat ondertussen ook al weer verlopen is…. Ik zal maar braaf alles afwachten. Misschien heb ik mijn visum wel voordat ik hem niet meer nodig heb.En bidden, misschien moet ik wel gewoon geduld leren….

Liefs van Illegale Anneke
Ps: de foto is om te bewijzen dat we wel degelijk getrouwd zijn :)

Nieuwtjes....

2011-02-07T03:29:00.000-08:00

Goedemorgen!

Eindelijk weer een nieuwe nieuwsbrief. Met nieuwe foto's, nieuwe verhalen en nieuwe ervaringen!

Klik op deze link om hem te openen!

Mijn adres is ook veranderd aangezien ik niet meer in het vrijwilligershuis woon maar nu, samen met Hartmut mijn eigen flatje heb. Wat overigens heerlijk is. Het was leuk, boeiend en afwisselend om in het vrijwilligershuis te wonen maar hoe dichter we bij onze bruiloft kwamen, hoe meer ik gefrustreerd raakte over (vaak kleine) dingen in het huis. Het is nu dus een verademing om ons eigen plekje te hebben. Ik moet bekennen dat daar ook wel eens rommel ligt, maar dan is het in ieder geval onze eigen rommel, en dat scheelt een hoop....

Groetjes Anneke

Bedenktijd....

2011-01-28T00:49:00.000-08:00

Toen ik vorige week lid werd van de fitness en mijn lidmaatschapsgeld moest betalen kreeg ik te horen dat ik vijf dagen bedenktijd had. Als ik plotseling besloot toch niet lid te willen worden kon ik me binnen vijf dagen terugtrekken en zou ik al mijn geld terugkrijgen. Nu is de fitness niet eens zo heel erg belangrijk, en het bedrag dat ik moest betalen was niet eens zo heel erg groot. Als je een levensbelangrijke beslissing maakt denk ik dat het nodig is dat je tijd krijgt om er echt over na te denken. Om te bedenken of dit echt is wat je wil. Vandaar dat ik erg geschokt ben over de recente veranderingen in het ziekenhuis waar ik werk. We begeleiden daar zwangere meisjes/vrouwen bij het maken van een goede oplossing voor hun ongewenste zwangerschap. De meeste meiden die komen zijn doorverwezen door een lokale kliniek omdat ze hebben aangegeven dat ze een abortus willen. Als ze dan is het ziekenhuis kwamen kregen ze van ons altijd groepscounseling waarin ze uitleg kregen over het hele proces van abortus maar ook over de andere mogelijkheden die er voor hen zijn. Daarna kregen ze begeleidingsgesprek waarin we luisterden naar hun persoonlijke verhaal om zo echt de best passende hulp aan te kunnen bieden. Vervolgens gingen de meiden naar huis en hadden ze nog een paar dagen de tijd om alles tot ze door te laten dringen om daarna echt hun keuze te laten maken.

In Zuid Afrika worden 2^e trimesterabortussen(12 tot 20 weken) uitgevoerd door een arts, 1^e trimester (tot 12 weken) abortussen kunnen gedaan worden door een gekwalificeerd verloskundige. De verloskundige die het in ons ziekenhuis doet heeft er haar baan van gemaakt en gaat elke dag van de week naar een ander ziekenhuis in Kaapstad om daar abortussen uit te voeren. Per abortus die ze doet krijgt ze een bepaald bedrag dus voor haar is het heel aanlokkelijk om veel abortussen te doen. Om deze reden kon ze ons niet uitstaan omdat we volgens haar aan broodroof doen door meiden nog eens extra te laten nadenken over hun keuze waardoor ze niet altijd terug komen. Het hing al een tijdje in de lucht maar sinds vorige week heeft ze haar zin. De meiden die onder de twaalf weken zwanger zijn komen het ziekenhuis in, krijgen een beetje uitleg en daarna gelijk hun pil die de abortus aan de gang zet. En daar zitten de meiden dan, nog onzeker of ze het echt wel moeten doen, elkaar erdoorheen slepend en zo elkaars beslissing beïnvloeden door groepsdruk. De 5 minuten tussen het praatje in het moment dat je de pil krijgt kun je moeilijk bedenktijd noemen. In het oude systeem hadden ze tussendoor nog een paar dagen tijd om er met ouders of hun vriend over te praten, nu wordt het zo maar even tussendoor gedaan om er zo snel mogelijk vanaf te zijn. In een achterafgang van het ziekenhuis want de schaamte is groot. Gelijk erna worden de meiden naar huis gestuurd, geen gesprek, geen begeleiding. We hebben wijsheid nodig om te weten hoe we met deze verandering om moeten gaan. Het is fijn dat we nu meer tijd hebben om in de meiden met een 2^e trimesterzwangerschap te steken, maar ik denk dat de eerdergenoemde meiden ook veel hulp nodig hebben. Juist nu het allemaal zo snel gaat dat ze achteraf pas goed kunnen nadenken over wat er gebeurd is. Het maakt me boos dat ik 5 dagen lang bedenktijd krijg voor een fitnessabonnement, en dat jonge meiden, wanhopig en in shock nog geen 5 minuten de tijd krijgen om te bedenken of ze echt wel een abortus willen….

Elke dag huwelijksreis...

2011-01-21T02:48:00.000-08:00

Van verschillende kanten krijg ik te horen dat ik nodig wat moet schrijven, en ik moet zelf ook eerlijk toegeven dat ik voor mijn doen de blog een beetje verwaarloosd heb de laatste weken. Ik vind wel dat ik wel een heel goede reden had. Ik ben van plan om maar een keer in mijn leven te trouwen dus die ene keer wil ik dan al mijn aandacht geven.

Ondertussen zijn Hartmut en ik, na een heerlijke tijd vol met familie-qualitytime, vrienden, goede gesprekken, mooie landschappen en ontelbaar veel andere zegeningen terug in Kaapstad. Terug aan het werk, terug naar het normale leven. Maar zo normaal is het natuurlijk niet, nu ik ineens geen medevrijwilligers als huisgenoot heb maar nu ik een flat deel met Hartmut… Iedere dag voelt nog een beetje als huwelijksreis.

Ik ben ondertussen ook weer begonnen met werken. Raar om van mijn roze wolk ineens weer de rauwe, harde realiteit te komen waarin de meeste van mijn cliënten leven. Mijn leven is misschien een groot feest geweest de afgelopen weken, het leven van de meeste mensen is gewoon door gegaan. Verkrachtingen, geweld, ongewenste zwangerschappen en alle bijkomende onzekerheden zullen nooit ophouden. Kerst of geen kerst, mensen hebben het zwaar. In het ziekenhuis waar we werken was een nieuwe ontwikkeling die me aan het denken zet. Wat is echt belangrijk, waar gaat het om in dit leven? Volgende week zal ik er een blog over schrijven.

Voor nu stop ik, heel veel liefs

Anneke

Anneke Jagau....

2011-01-05T12:25:00.000-08:00

Dag lieve mensen, het leven van een pasgetrouwde vrouw is zwaar en ik heb het veel te druk om een blog te schrijven, vandaar alleen een paar foto's om iedereen mee te kunnen laten genieten van de geweldige dag die Hartmut en ik samen met onze familie en vrienden mochten beleven. Het was fantastisch!

Liefs Anneke

Ps: zo zwaar is mijn leven niet hoor.... ik geniet van het getrouwd zijn!

Een trotse moeder!

2010-12-13T07:26:00.000-08:00

Op mijn blog schrijf ik veel verhalen over ellende en onrecht, maar soms mag het nieuws ook wel eens gewoon leuk en goed zijn. Op de foto sta ik samen met Nansley en haar dochtertje Chantelle. Een paar maanden geleden kwam een onzekere Nansley mijn spreekkamer binnen gelopen. Ze was zwanger, en haar vriend had haar verteld dat hij bij haar weg zou gaan als ze het kindje zou houden. Ze was gek op haar vriend en had bovendien niemand anders om financieel op terug te vallen. Daarom leek een abortus haar de beste oplossing. Na een tijdje praten begon ze ontroostbaar te huilen en snikkend vertelde ze me dat ze eigenlijk helemaal geen abortus wilde maar dat haar vriend haar er min of meer toe dwong. Ik vertelde haar over hoe we haar konden helpen en wat eventueel andere opties voor haar zouden kunnen zijn. De foto laat het resultaat zien van het lange gesprek en de vele ontmoetingen die we erna hadden. Een trotse moeder met een mooi klein meisje. Tijdens haar zwangerschap kwam ze vaak bij me langs om gewoon even te kletsen. Het was mooi om te zien hoe tijdens haar zwangerschap dat onzekere meisje dat ik had leren kennen veranderde in een zelfbewuste jongedame die precies weet wat ze wil. Haar vriend is bij haar terug, en werkt hard om het kleine gezinnetje te onderhouden. Ze heeft het niet gemakkelijk maar is wel gelukkig. En samen willen ze er alles aan doen om hun kleine meisje alles te geven wat ze nodig heeft!

Echte mannen...

2010-12-07T02:05:00.001-08:00

Terug op de werkvloer, terug naar de schokkende verhalen. Zuid Afrika is het land met de meest gerapporteerde verkrachtingen ter wereld. Niet bepaald een statistisch feitje om trots op te zijn. Gisteren praatte ik met een van de verpleegkundigen in het ziekenhuis die leiding geeft aan het ‘rape centre’(hulpverleningscentrum bij verkrachtingen) in het ziekenhuis, een van de 4 centra in Kaapstad. Ze vertelde me dat het er zo ontzettend druk was en dat ze het eigenlijk niet meer aan kunnen. 240 vrouwen per maand, terwijl ze daar eigenlijk maar het topje van de ijsberg te zien krijgen. Naar schatting wordt slechts 10 % van de verkrachtingen bij de politie aangegeven, de rest van de vrouwen (en soms mannen) schamen zich te erg, willen het niet aangeven omdat het om een familielid gaat of denken dat ze niet geloofd gaan worden omdat veel mensen nog altijd zeggen dat ‘het slachtoffer het er met flirterig gedrag wel naar gemaakt zal hebben’. Niet aangeven betekend ook dat er geen medische nazorg is en dat er geen HIV en zwangerschapstest gedaan wordt. En dat zie ik vaak terug in de praktijk. Meiden die hun verkrachting psychologisch ontkenden tot een dikke buik dat voor hen onmogelijk maakt. En dan is de verkrachting vaak al zo lang geleden dat het meisje geen andere keus heeft dan te bevallen van een kind van de man die ze het meeste haat.

Onderzoek heeft alarmerende cijfers naar voren gebracht. In Zuid Afrika geeft 1 op de 3 vrouwen aan te zijn verkracht en 1 op de 4 mannen zegt wel eens iemand te hebben verkracht. Wat voor hulp moet daar gegeven worden? Zwaardere straffen? Meer politieagenten om de daders op te sporen? Minder vrijheid voor meiden? De overheid is op dit moment bezig met een campagne tegen huishoudelijk geweld en geweld tegen vrouwen en kinderen. Het is moeilijk om te weten wat de juiste aanpak is. Mbuyiselo Botha, van het Zuid Afrikaanse Mannen Forum zegt ‘Ik denk dat het niet per se een cultureel probleem is. Ik denk dat het veel te maken heeft met hoe we als mannen grootgebracht zijn. ‘ En daar ligt het probleem. Veel jongens groeien op zonder vaders, zonder ooms, zonder volwassen mannen in hun leven. Het ontbreekt ze aan goede rolmodellen en bij gebrek aan beter spiegelen de jongens zich aan de gangsters en R&B sterren die het meest mannelijk lijken. En in dat wereldje lijkt het haast vanzelfsprekend dat geweld en seks een belangrijke plaats hebben in het leven van een echte man.

Dus, bij dezen een uitnodiging aan het adres van alle mannen die willen werken aan een beter Zuid Afrika; wees een rol model in het leven van een Zuid Afrikaanse jongen. Laat hem zien hoe je stoer kunt zijn zonder te vloeken en geweld te gebruiken, leer hem dat meisjes nee bedoelen als ze nee zeggen en laat hem weten, laat hem voelen dat hij veel te waardevol is om met zijn leven en dat van anderen te spelen!

Anneke

Terug thuis....

2010-11-26T03:01:00.000-08:00

Ik was van plan om terwijl ik in Nederland was een blog te plaatsen. Ik had daar immers overal de beschikking over draadloos internet (In bed, in bad en in de trein…) en het leek me dus niet zo’n moeilijke taak. Niets bleek minder waar, ik had het zo druk met mensen ontmoeten, presentaties geven, genieten van het Nederlandse weer en dingen voorbereiden voor de bruiloft dat ik er helemaal niet aan toe gekomen ben. En nu ben ik terug in Zuid Afrika waar ik alleen internet heb als ik op kantoor ben (vandaag dus voor de eerste keer) Dinsdag ben ik, na een paar interessante vluchten aangekomen op het vliegveld in Kaapstad. Daar werd ik door Hartmut verstopt achter een mooi boeket met rozen opgewacht. Het was heerlijk om hem weer te zien. Woensdag hebben we gelijk maar weer de dag doorgebracht op Home Affairs, om een visum aan te vragen. Deze keer geen vrijwilligersvisum maar een ‘echtegenoten vergunning’, dat klinkt toch wel leuk! Gisteren weer aan het werk in het ziekenhuis en vandaag kantoorwerk en staffmeeting.

Ik wil iedereen bedanken voor de geweldige tijd die ik heb gehad in Nederland/België, ik heb er ontzettend van genoten en ben nu vol energie en motivatie voor een nieuw seizoen hier, het seizoen van het getrouwde leven. Dus, maak uw borst maar nat voor nieuwe blogs over mijn werk en leven hier in Zuid Afrika, ik heb er zin aan!

Liefs Anneke

Een weekendje aan zee...

2010-10-19T05:29:00.001-07:00

Dit weekend waren Astrid en ik een weekendje weg met de meiden van de meidenclub die ik hou op de farm waar we werken. Als je de eerste keer op de farm komt lijkt het een vriendelijke plaats. Kippen scharrelen in het rond, mensen zitten buiten in het zonnetje en overal speen kinderen. Maar schijn bedriegt. Als je naar de mensen luistert hoor je verhalen over alcoholmisbruik, fysiek geweld en vechtpartijen. De moeders liggen vaak buiten hun kater uit te slapen terwijl de kinderen het werk doen en op hun jongere broertjes en zusjes passen. De kinderen hebben een chronische leerachterstand. Als ze geen zin hebben om naar school te gaan, gaan ze gewoon niet en toen ze vorige week hun rapporten kregen en die vol trots aan me laten zien was het moeilijk om er iets positiefs over te zeggen. De meesten hadden een keurig rijtje onvoldoendes en alleen een enkele slimmerik had een of twee voldoendes weten te halen. Hygiëne staat ook niet erg hoog op het lijstje van prioriteiten en vaak zijn de kinderen ziek vanwege dingen die prima voorkomen hadden kunnen worden als er een betere hygiëne zou zijn.

Mijn idee bij het organiseren van dit weekend was om de meiden een beetje rust te geven, ze even uit de negatieve dagelijkse sleur te halen en om ze te helpen met het nadenken over dromen. Om ze een weekendje vol verwennerij, leuke activiteiten en welverdiende ontspanning te geven. We hadden 5 tienermeiden, 2 peuters en een baby mee. Ik had gezegd dat ze hun kinderen mee mochten nemen als ze nog borstvoeding kregen en aangezien kinderen van een jaar of 4 hier nog rustig even aan de borst komen sabbelen als ze honger hebben, of gewoon als ze even dicht bij mamma willen zijn, hadden we 3 kinderen mee. Alleen de twee jongste meiden hebben zelf nog geen kind.

Het was een heerlijk weekend. Ons huisje was 200 meter van de zee af en we hebben heel wat uurtjes op het strand doorgebracht, ochtendgymnastiek gedaan, lekker gegeten, voor onszelf gezorgd met gezichtsmaskertjes, een filmavond gehouden, Bijbelstudie gedaan en, het hoogtepunt voor de meeste meiden, was een workshop cupcake-versieren, gegeven door een vriendin van mij. We hadden veel aandacht voor positief zijn, positief over jezelf en over elkaar. Een van de dingen die mij het eerste opviel toen ik op de farm was, was de grove taal en het vele schelden. Dat was dit weekend verboden en in plaats daarvan hadden alle meiden een blad waar ze complimenten voor elkaar moesten opschrijven. Dit bleek niet gemakkelijk maar achteraf was het natuurlijk wel heel leuk om een blad vol complimenten over jezelf te krijgen.

Toen het weekendje afgelopen was vroeg ik waar de meiden het meest van genoten hadden, en wat me trof was dat het niet het materiële was, niet de verwennerij… maar de rust. De rust om een eindje te kunnen lopen zonder altijd kinderen om je heen te hebben die aandacht moeten hebben, de rust om iets te doen zonder dat iemand anders op je begint te schelden, de rust om een klusje af te kunne maken zonder dat je moeder (of je tante, of je buurvrouw, of je….) al begint te drammen omdat het niet snel en goed genoeg is. Hoewel een weekend maar een weekend is hoop ik dat het toch een blijvende positieve impact op de meiden heeft, dat ze weten dat ze waardevol zijn, dat ze dromen mogen hebben, dat ze weten dat ze niet hoeven te schelden om hun zin te krijgen. Dat Astrid en ik goede rolmodellen voor hen hebben kunnen zijn…

Deze week ben ik van alles aan het afronden. Zondagavond vlieg ik terug naar Nederland en ik kan haast niet wachten om eindelijk mijn familie en vrienden weer te zien!

Getrouwd!!!.... nouja, een beetje dan...

2010-10-08T00:38:00.000-07:00

Afgelopen woensdag was heel speciaal voor ons. Hartmut en ik zijn op voor de wet getrouwd. Het was een fantastische avond, veel specialer dan we allebei verwacht hadden, met dank aan onze lieve vrienden van onze bijbelstudiegroep. We hadden verwacht gewoon even handtekeningen te zetten, en dan door te gaan met de gewone gang van zaken maar het werd een avond die we niet snel zullen vergeten. Het begon al met de mooie beetle (de huurauto waarmee Astrid door Kaapstad scheurt), daarna heerlijk eten, mooie bloemen, veel kaarsen en lieve, mooie woorden. Vanaf woensdag ben ik dus Anneke Jagau...

Ik heb al veel vragen gekregen dus bij dezen de antwoorden. In Zuid Afrika mag een dominee je voor de wet trouwen als hij daar een vergunning voor heeft, je hoeft dus niet naar het stadhuis toe te gaan. Je mag trouwen op een plek naar keuze, als er maar een dak boven is, dus zelfs een prieeltje in een park is goed. We hebben het nu al gedaan omdat de kantoren in Namibie waar we het eigenlijk hadden willen doen vlak voor de bruiloft, rond kerst anderhalve maand gesloten zijn. Een andere reden waarom het handig was om het eerder te doen is dat ik nu gelijk bezig kan met het aanvragen van een relatives-permit in plaats van een vrijwilligers visum, dit permit is veel gemakkelijker om te krijgen, langer geldig en goedkoper. We wonen nog niet samen, dat doen we pas in December na de echte bruiloft. We hebben al wel een huisje, vanaf 1 januari, waar we heel blij mee zijn.

Het is al weer vrijdag, straks begint het weekend waarin ik van plan ben om Astrid alle mooie kanten van Kaapstad te laten zien, genieten! En natuurlijk moeten we wat dingen voorbereiden voor de echte bruiloft in december, want trouwen doe je maar 1, euhm... 2 keer ;)

Liefs Anneke Jagau

Nieuwtjes....

2010-10-05T01:46:00.000-07:00

Ik realiseerde me dat het al 2 weken geleden is dat ik wat geschreven heb en dat het dus hoog tijd was voor een nieuwe blog. Deze keer heb ik geen tijd voor een lang verhaal dus even snel wat puntjes....

Afgelopen week hebben we staffconferentie gehad. Een heerlijke week met YfC mensen uit heel zuidelijk Afrika. Goeie sprekers, leuke ontmoetingen, samen zingen, samen sporten... Echt genoten!
Met de foto's hoop ik dat je een beeld krijgt van de zondagsschool die Hartmut en ik geven in een kinderziekenhuis. Deze week was Jona aan de beurt, de kinderen luisterden ademloos naar het verhaal en konden daarna aan de slag om zelf vissen in elkaar te knutselen. Origamiwalvissen waren te moeilijk, gewone vissen zijn al ingewikkeld genoeg voor deze kinderen.
Over walvissen gesproken, het is het walvissenseizoen hier, en ik heb er al heel wat gespot. Indrukwekkend, zo'n groot beest dat 25 meter van de kust ligt te dobberen...
Gisteren is Astrid, een Nederlandse vriendin aangekomen. Ik heb dus heerlijk genoten van verse stroopwafels en nog meer van het lekker Nederlands kunnen kletsen. Ze zal hier 3 weken blijven.
Astrid vertrekt op vrijdag, ik de zondag erna.... Nog 3 weken, en ik ben niet meer afhankelijk van Nederlandse stroopwafelleveranciers, ik kan gewoon zelf naar de AH fietsen. Yay! (Haha, de stroopwafels zijn niet het enige waar ik naar uitkijk hoor :))
Morgen trouwen Hartmut en ik..... Het zal alleen maar voor de wet zijn, en er zal voor ons niet veel veranderen , de echte bruiloft is 28 december, maar het is toch een raar idee dat ik straks een getrouwde vrouw ben......

Dat was het voor nu, heel veel liefs Anneke Sikkema (nog wel... )

De vis en de hengel....

2010-09-20T06:25:00.000-07:00

Zaterdag ben ik met Hartmut en zijn collega’s maar Khayetisha geweest. Kyahelitsha betekend ‘nieuw thuis’. In de tijd van de apartheid werd een groot deel van Kaapstads zwarte bevolking onder dwang naar dit nieuwe thuis verhuist. Tegenwoordig is met 400.000 inwoners een van de grootste townships van Kaapstad. Veel van mijn cliënten komen hier vandaan. Er is een enorm alcoholprobleem en een werkeloosheid van 70%. Veel mensen uit de Eastern Cape trekken naar Kaapstad op zoek naar werk en een beter leven, maar eindigen ergens in Khayelitsha in een shebeen (bar) omdat alcohol veel makkelijker verkrijgbaar is dan een baan.

Betekend dit dat het een uitzichtloze situatie is? Dat het probleem te groot is om mensen te kunnen helpen? Ik denk het niet, maar ik weet wel dat uitvinden wat er precies moet gebeuren en hoe je het moet aanpakken een lastig probleem is. Het chinese gezegde over dat je een arme man geen vis moet geven maar een hengel als je hem echt wilt helpen is misschien oud en al duizend keer verteld, maar dergelijke verhalen zouden niet zo vaak gebruikt worden als ze geen krachtige kern van waarheid hadden. Als je als regering of NGO iets wilt doen waar je mensen echt mee helpt moet je je eerst afvragen wat de nood is en het is enorm belangrijk om de mensen betrokken te maken in je project. In Khayelitsha hebben we zaterdag een schoolvoorbeeld gezien van hoe het niet moet maar ook een uitstekend voorbeeld van wat wel werkt.

Khayelitsha is omgeven door zandduinen en vanaf een van de hoogste duinen heb je een schitterend uitzicht over de omgeving. De gemeente Kaapstad heeft daarom een houten platform en een mooie trap gebouwd om het voor de mensen een beetje gemakkelijker te maken om van dit uitzicht te genieten. Wat we bovenaan de trap aantroffen was inderdaad interessant, niet zozeer vanwege het uitzicht, hoewel dat mooi was, maar meer vanwege het ontbreken van het platform. Alleen de balken van het fundament waren op de meeste plekken nog aanwezig, de rest van het hout was gestolen. Brandhout is veel belangrijker dan een mooi uitzicht als je niet eens weet waar je je maag mee moet voelen en hoe je de school voor je kinderen moet betalen. Dit is duidelijk een project waar de gemeenschap niet op zat te wachten. De gemeente heeft hier veel geld in gestoken maar als ze de mensen van goedkoop brandhout wilden voorzien hadden ze dat beter op een andere manier kunnen doen.

De reden waarom we in Khalelitsha waren was om het Abalimi tuin project te bezoeken. Een schitterend project dat de mensen eten, werk maar vooral waardigheid geeft. Vrouwen die in de buurt van de tuin wonen kunnen zich aansluiten bij de organisatie. Ze krijgen een stukje grond en les over tuinieren en kunnen aan de slag gaan om hun eigen groenten op een organische manier te verbouwen. In ruil voor de grond moeten ze ook in de gemeenschappelijke tuin werken. De oogst van deze tuin wordt verkocht om nieuwe zaden en mest te kunnen kopen. Een van de vrouwen waar ik mee praatte was al 10 jaar in het project. ‘Ik moest altijd naar mijn familie gaan om te bedelen voor eten en een beetje geld, nu heb ik iets om te geven. Mijn familie is gek op de groenten, ik probeer zo veel mogelijk te verbouwen zodat ik iedereen er blij mee kan maken. De andere vrouwen die in de tuin werken zijn allemaal goede vrienden geworden, haast alsof ik een tweede familie heb. We delen alles, niet alleen tips over de tuin maar ook problemen die we in onze familie hebben. In het begin maakte ik veel fouten en had ik niet zo’n grote oogst. De andere vrouwen hebben me veel geleerd en nu gaat het erg goed! Ik wilde altijd naar school gaan maar er was geen geld, nu ben ik een trainer in Abalimi, ik ga naar andere tuin-projecten om de mensen daar te leren hoe ze groenten kunnen verbouwen. Ik ben erg blij met Abalimi, het heeft mijn leven veranderd.’

Hartmut en zijn collega’s zijn deel van de organisatie ‘Engineers without borders’ (ingenieurs zonder grenzen) een organisatie waar ingenieurs proberen om hun kennis in te zetten voor een betere wereld. Terwijl ik met de mensen kletste en verse bessen aan het proeven was waren zij druk bezig met uitzoeken hoe de pomp werkte en hoe ze een zonnepaneel kunnen instaleren om de elektriciteitskosten zo laag mogelijk te houden. En initiatief waar de mensen erg blij mee zijn, hoe minder kosten, hoe meer winst.

Ontwikkelingshulp, ofwel, het verhaal van de hengel en de vis. Ik kan er ondertussen boeken over schrijven. Er zijn veel fouten gemaakt in de geschiedenis, en dagelijks zien we daar de gevolgen van. Maar ik denk dat de wereld langzaam maar zeker begint in te zien hoe het moet. Het is een kwestie van geduld, van niet gelijk resultaten en blije gezichten willen zien, maar van de tijd nemen om de mensen te vragen wat ze nodig hebben, de tijd nemen om mensen te onderwijzen, en de tijd nemen om ze fouten te laten maken, zodat de zelf verkregen inzichten maken dat het project deel van henzelf is…

If you're happy and you know it....

2010-09-03T04:53:00.000-07:00

Gisteren ben ik samen met een groepje van mijn kerk naar Pollsmoor Prison geweest. Pollsmoor is de grootste gevangenis in de provincie en huist meer dan 7000 gevangenen, waaronder de grootste criminelen. Een paar maanden geleden schreef ik over de nummer gangs, die in deze gevangenis hun oorsprong vinden. Een organisatie die daar werkt onder de gevangenen organiseerd iedere maand een worship avond en een gebedswandeling. Ik was er al eerder geweest maar om de een of andere reden greep het me deze keer veel meer aan.

We liepen rond over het enorme terrein, zingend en biddend om de gevangenen te bemoedigen. Er was veel reactie vanuit de cellen. Sommige van de cellen zijn zo zwaar beveiligd dat de mannen geen daglicht mogen zien, voor de ramen zijn grote ijzeren panelen geplaatst. Daardoorheen schreeuwden ze naar ons om te laten merken dat ze er waren en dat ze ons hoorden.

Een van de mannen die er werkt moedigde ons aan om zondagsschool liedjes te zingen. De meeste gevangenen hebben al jaren geen kerk vanbinnen gezien maar velen hebben toen ze klein waren een zondagsschool bezocht. De liedjes hebben iets warms, iets vertrouwds. En dat merkten we toen we begonnen te zingen. ‘Jezus houdt van alle kleine kinderen.’ Veel van de mannen barstten in tranen uit, staken hun handen naar buiten, zongen zachtjes mee. Daarna begonnen we ‘If you’re happy and you know it clap your hand…’ en plotseling hadden we een klein feestje. Daar stonden we, wij in de donkerte en kou van de nacht, zij in de kou en donkerte van eenzaamheid en wanhoop. Gescheiden door meters prikkeldraad, maar samengebracht door een liedje. Wij buiten, zij binnen samen dansend en zingend. We klapten in onze handen en stampten met onze voeten op de maat van het liedje. Eindeloos herhaalden we het liedje, niemand wilde stoppen om de magie van het moment te breken. Het was bijzonder maar het maakte me ook zo verdrietig. Natuurlijk zijn deze mannen criminelen en hebben ze vreselijke dingen gedaan. En in deze wereld moeten we gevangenissen hebben om de orde te kunnen handhaven. Maar ik dacht aan alle kinderen, die jaren hun vader niet zien, de vrouwen, die kinderen moeten grootbrengen zonder hun echtgenoot, aan de vaders en moeders, die hun zoons moeten missen. De schaamte, de leegheid, het verdriet. Ik kan niet wachten op de dag dat er en nieuwe aarde is en alle gevangenisdeuren open gaan, om nooit meer gesloten te worden!

Tot die tijd ben ik blij dat er mensen zijn die de gevangenis in gaan om de gevangenen te laten merken dat ze waardevol zijn. Om Zuid Afrika te helpen met het zorgen voor de gevangenen. Nelson Mandela, de beroemdste ex-gevangenne van Pollsmoor zei het volgende“It is said that no one truly knows a nation until one has been inside its jails. A nation should not be judged by how it treats its highest citizens, but its lowest ones.”

Vallende torens....

2010-08-23T04:05:00.000-07:00

3000 boorgaten met dynamiet en 5 seconden.... Dat is nodig om te laten gebeuren wat je op deze foto ziet. Ik heb deze foto's gisteren genomen bij een indrukwekkende gebeurtenis. Vlak bij mijn huis stonden tot gisteren 2 enorme koeltorens, erg gemakkelijk als je de weg kwijt was. Maar nu zijn ze weg, en heb ik alleen nog foto's. Gelukkig ken ik de weg ondertussen goed genoeg om ook zonder deze twee grijze reuzen mijn huis terug te kunnen vinden...

Nieuwsbrief!

2010-08-18T04:53:00.000-07:00

Dag lieve mensen...

Ik heb geen tijd en inspiratie om een nieuwe blog te schrijven, dus deze blog dient alleen om te vertellen dat er een nieuwe nieuwsbrief online is, klik hier!

Liefs Anneke

Interessant gesprek

2010-08-04T06:37:00.000-07:00

Sinds kort heb ik elke week een meidenclub met een groepje tienermeiden op een farm maar YfC werkt. Er zijn 5 meiden tussen de 13 en 18, waarvan drie al een kind hebben. Naar school gaan doen ze haast niet, alleen als ze zin hebben. Het maakt de ouders niet zo veel uit, als ze thuisblijven van school is er mooi een extra paar handen om op de kleine kinderen te letten of om wat huishoudelijk werk te doen. Ze hebben wel dromen en idealen, maar geen idee hoe ze er moeten komen. Het is gemakkelijk om te fantaseren als je een paar glaasjes op hebt maar om ook echt uit de werkelijkheid waarin ze wonen te ontsnappen om een beter bestaan op te bouwen lijkt onmogelijk.

Het is leuk om de meiden uit te dagen, te prikkelen en vragen te stellen. Om te zien hoe ze genieten van de speciale aandacht, van een gezellig kletspraatje, van het samen knutselen. Vorige week gaf een van de meiden haar 1 week oude baby aan mij. Ik moest er maar op passen terwijl zij een collage maakte over haar familie. Dat vond ik natuurlijk niet zo erg, het kleine meisje is lief en schattig. Maar terwijl ik haar vasthield kon ik de sombere gedachten niet weren. Wat voor toekomst heeft een kind van een moeder dat zelf nog een kind is? Een kind dat opgroeit zonder vader, in een gemeenschap waar de kinderen zichzelf opvoeden?

Gisteren was ik er ook, de meiden waren er niet maar de moeders zaten buiten op het gras van het zonnetje te genieten dus ik ging lekker bij ze zitten om een praatje te maken. Ze zijn erg gewend om Engels te praten tegen de blanke mensen die komen en ze vinden het dan ook erg leuk dat ze met mij Afrikaans kunnen praten. Ik vind het ook fijn, want hun Engels is niet goed genoeg om dieper dan de dagelijkse koetjes en kalfjes te gaan, terwijl ik als ik Afrikaans praat echt een kijkje krijg in hun leven, hun zorgen en hun dromen. Het gesprek ging dan ook al snel dieper en we hadden het over de seksuele opvoeding van kinderen. Hoe praat je over relaties, contraceptie en dat soort zaken. Het lijkt erop dat mijn gesprekken altijd die richting op gaan… Een van de dingen die de vrouwen bespraken wil ik jullie niet onthouden, het was grappig, maar als je dieper nadenkt behoorlijk tragisch…

Mary:’ Ik wil nooit meer een uitstrijkje, ik ben daar namelijk zwanger van geworden. Ik had al 8 jaar geen kind meer gehad en dacht dat ik in de overgang was. Toen ben ik voor een uitstrijkje gegaan en dat ding heeft me zwanger gemaakt.’

Sarah antwoordde ‘Nee Mary, een uitstrijkje kan je helemaal niet zwanger maken’. Op dit punt was ik erg blij dat er toch iemand was die het leek te snappen, totdat ze vervolgde…. ‘Met een uitstrijkje maken ze je baarmoeder schoon zodat je gemakkelijker zwanger kan worden. Als je geen kind wil moet je gewoon niet voor een uitstrijkje gaan want dan is je baarmoeder vuil en raak je niet zo snel zwanger’…..

Nederland in de Kaap...

2010-07-28T04:24:00.001-07:00

Af en toe kom ik hier in Kaapstad sporen tegen van Nederlanders. En dan heb ik het niet over de voetbalsupporters die hun beessies hier hebben laten liggen, maar over de sporen van Jan van Riebeeck en zijn vrienden. In 1652 landde hij met zijn boot op de Kaap om daar in opdracht van de VOC een kolonie te starten. Dit was voornamelijk bedoelt als bevoorradingspost voor de schepen onderweg naar Aziatische landen. Samen met 90 anderen begon Van Riebeeck groenten en vruchten te verbouwen. Koeien konden ze niet meenemen maar ze hadden verwacht dat ze dat wel konden ruilen met de locale bevolking, de khoisan. De khoisan had immers genoeg. Een groot probleem was echter dat de Khoisan koeien zag als kapitaal, en niet als eten. Ruilen bleek onmogelijk omdat de Nederlanders de Khoisan niets konden bieden dat voor hun gelijke waarde had. Voor een tijdje bleven de twee groepen in vrede naast elkaar leven, maar na verloop van tijd veranderde dat. De plek die de Nederlanders voor zichzelf claimden was een van de meest vruchtbare gebieden en bovendien bleven de nederlanders hun grenzen verleggen door land te stelen van de Khoisan. Uiteraard vonden de oorspronkelijke bewoners dit niet zo'n geweldig plan. Om hun protest te laten merken waren er vaak overvallen waar de Nederlanders bestolen werden van voedsel en gereedschap. Nadat van Riebeeck hierover klaagde gaf de VOC hem de opdracht om, geheel volgens Nederlandse traditie, een kanaal te graven om het Schiereiland dat in handen was van de Nederlanders af te snijden van het a]Afrikaanse vasteland. Dit was een heel goed plan als Kaapstad in Nederland zou liggen, maar het was duidelijk dat de heren van de VOC nooit in de Kaap waren geweest. Een kanaal graven door een kilometer hoge Tafelberg is zelfs met de huidige kennis en technologie onmogelijk.

Om toch een soort van afscheiding te maken besloot van Riebeeck een muur te bouwen om de kleine nederzetting te beschermen. Hiervoor gebruikte hij de snelgroeiende wilde amandelboom. Het planten van deze haag wordt door veel mensen gezien als de eerste stap richting apartheid. De blanke minderheidsgroep scheidt zichzelf af van de rest van Afrika en eist het beste van het land voor zichzelf op. De uitdaging voor hedendaags Zuid Afrika is om al deze historische muren weer neer te halen om in vrede en gelijkheid samen te kunnen leven.

Op de foto's zie je een paar van de Nederlandse sporren. De foto van mij bij het kanon is oud. Dat was in de zomer. Nu is het winter en heb ik 's nachts drie dekens nodig om warm te blijven. Maar ik klaag niet. Anders dan in de Nederlandse winter zijn er nog genoeg warme dagen waarop je heerlijk buiten kan zijn! De foto rechtsonder is daarvan het bewijs. Afgelopen weekend zijn Hartmut en ik naar Kirstenbosch geweest, een geweldig mooie botanische tuin. Op de foto zie je een stukje van Van Riebeecks heg dat daar nog groeit.

Gesloten gordijnen...

2010-07-21T07:10:00.000-07:00

Ze is zo verliefd op hem! Zijn mooie bruine ogen, zijn grapjes, zijn zachte handen. Ze is nog nooit zo gelukkig geweest! Als ze later groot zijn gaan ze trouwen. Ze weet het zeker . Ze houden er van om samen te dromen. Ze zullen veel kindjes hebben en een mooi huis. Hun oudste dochter zal Shakira heten, want ze zijn allebei helemaal gek op haar muziek. Ze houden ervan om te knuffelen, lang en veel. Een paar maanden geleden begon het, hij zei dat het normaal was want hij had het op televisie gezien. En zijn vriend had gezegd dat iedereen het deed. En ze geloofde hem, want hij was slim! Hij had haar uitgekleed en zachtjes gestreeld. Er was nog meer gebeurd, ze bloosde als ze er aan dacht. Het had een beetje pijn gedaan maar het was ook heel fijn. En hij zei dat hij nu nog meer van haar hield. Ze vond het fijn dat ze dit aan hem kon geven. Maar nu was alles anders. Ze was zo misselijk de laatste weken, en hoewel ze veel overgaf werd haar buik steeds een beetje dikker…

Hoe kon ze zo dom zijn geweest? Waarom had ze hem niet beter ingelicht? Ze was zo blij geweest dat haar zoon een vriendinnetje had. Hij was verstandelijk gehandicapt en altijd voor hem zorgen was een hele last. Hij was vaak humeurig maar sinds hij met haar samen was ging alles een stuk beter. Het was een lief meisje, hij had haar ontmoet op de werkplaats voor verstandelijk gehandicapten. Een toekomst voor hun samen zat er niet in maar zolang het ging was het fijn. Ze konden elkaar een beetje opvrolijken. Ze brachten veel tijd samen door maar het was nooit in haar opgekomen dat ze dit zouden doen! Natuurlijk, ze lieten elkaars hand geen seconde los als ze bij elkaar waren, dat was juist zo schattig. Zijn slaapkamer was in het tuinhuisje, zo had hij toch een beetje het gevoel dat hij op zichzelf woonde. Ze had wel gezien dat de laatste maanden de gordijnen steeds vaker dicht gingen als ze samen waren maar ze had er nooit wat achter gezocht.

Ik ontmoet ze in de abortuskliniek. Twee verslagen moeders die zichzelf niet kunnen vergeven dat ze zo dom en naïef zijn geweest. Ze zijn er allebei van overtuigd dat er geen plaats is voor een kind in het leven van hun kinderen. En een jong koppeltje, tot over hun oren verliefd op elkaar en op de baby die in haar buik groeit. Baby’s zijn schattig, als het een meisje is zal het Shakira heten. Over een jongensnaam moeten ze nog nadenken. Hoe ze aan geld moeten komen om voor een baby te zorgen weten ze niet. Ze hebben nog nooit nagedacht over ouderschap en de verantwoordelijkheden die daar bij komen kijken. De moeders hebben het koppel met smoesjes het ziekenhuis in gelokt om een abortus uit te laten voeren.

Hier in Zuid Afrika is, als je geen geld hebt, geen goed opvangsysteem voor mensen met een handicap. Als ouders sta je er vaak alleen voor. Deze twee moeders hebben in hun leven al heel wat teleurstellingen te verwerken gekregen, financieel heel wat offers moeten maken die ze eigenlijk niet konden missen. Ze weten dat de zorg voor deze baby op hun schouders terecht zal komen, en dat is een zware last. Ze willen het voor iedereen gemakkelijk maken. Ze vertellen me dat ze in principe allebei tegen abortus zijn, maar ze hebben er lang over gepraat en denken dat dit de beste oplossing is. Zijn deze moeders egoïstisch? Of doen ze juist iets goeds.. Toen ik kennis maakte met deze mensen besefte ik opnieuw hoe gemakkelijk het is om met een vinger te wijzen, om veroordelend te spreken en mensen te kwetsen. Kiezen tussen twee kwaden is niet gemakkelijk…

Vakantie in Nederland...

2010-07-07T05:47:00.000-07:00

Zomervakantie! (In Nederland, hier is het winter) Een tijd van reizen, afscheid nemen en mensen na een lange tijd weer zien. Een tijd van nieuwe landen en steden ontdekken en daarna weer thuis komen en dankbaar zijn voor je eigen huis. Een tijd waarin de ‘echte wereld’ even stil staat. Zuid Afrika gaat nu ook door zo’n tijd. Het WK is bijna afgelopen en de afgelopen weken zijn heel bijzonder geweest. Kaapstad loopt over van de toeristen, er is een supersfeer en kleur maakt even niet zo heel veel uit. Of je nu zwart of blank bent, je vuvuzela klinkt hetzelfde en je staat als één man achter Zuid Afrika. Eerst was het bafana bafana (het Zuid Afrikaanse elftal) waar iedereen vol trots over sprak, maar nu is het meer Zuid Afrika in het algemeen. De organisatie, de trots dat het ‘hier’ is, dat gevoel van ‘we laten de wereld hier toch maar mooi even zien wat Afrika kan’. De afgelopen weken stond de normale wereld even stil, alles leek om het voetbal te gaan. Zelfs mijn cliënten, die met een crisiszwangerschap toch wel wat anders aan het hoofd hadden, vragen me welk land ik support en wie ik denk dat gaat winnen. Er is een groot gevoel van eenheid en ik hoop dat dat gevoel blijft als de teams vertrokken zijn en de voetballen weer ingeruild worden voor de, hier veel populairdere, rugbyballen. Ik hoop dat de eenheid niet draaide om de sport maar dat het een dieper gevoel van herkenning en wederzijds respect heeft opgeroepen. Want dat heeft Zuid Afrika nodig als het stammenstrijd en apartheid écht wil overwinnen!

Het project in Belhar, waar ik eerder over schreef was ook een groot succes. Vooral de vrijdagavonden waren populair en ik vond het erg bijzonder dat niet alleen jongeren, maar ook ouders uit de community kwamen. Vaak hadden ze een pak suiker, koffie of een zak chips bij zich als bijdrage voor wat we voor hun jongeren deden. Dit was voor mij een teken dat er toch nog ouders zijn die betrokken zijn bij hun kinderen. We hadden concerten, dans en drama. Lekker eten en veel gezelligheid. Ik wil iedereen bedanken voor jullie gebed, aanmoedigende woorden en financiële bijdrage. God voorziet en dat heeft hij ook nu weer laten merken. Er was een vaste groep jongeren die steeds terug kwam, met hen willen we een Bijbelstudiegroep beginnen. Je merkt dat de behoefte er is maar dat er niemand is die hen daarmee kan helpen. Ik ben erg enthousiast over dit nieuwe project, het is zo gaaf om met samen met deze jongeren Gods weg te bewandelen en zijn wil te leren kennen!

Ik wens jullie allemaal een fijne vakantietijd, of jullie nu weg gaan of thuis blijven…

Liefs Anneke

Hup Holland Hup....!

2010-06-25T02:54:00.000-07:00

Miljoenen op het spel...

2010-06-23T03:52:00.000-07:00

Ik heb een heerlijk weekend gehad. Hartmut, twee van zijn collega’s en ik zijn naar Port Elizabeth geweest om Duitsland in het stadion aan te moedigen in haar strijd tegen Servië. Hoewel Duitsland jammer genoeg verloor hebben we enorm genoten. Een WK-voetbalwedstrijd bijwonen in een stadion is een fantastische ervaring. Spectaculair, indrukwekkend, maar tegelijk ook heel ontnuchterend. De spelers, miljonairs die je alleen kent van televisie en grote krantenkoppen, blijken gewone jongens te zijn. Jongens die moe zijn en stoppen met rennen als de bal niet in de buurt is. Jongens die verwoed zwaaien om de aandacht van de scheids te krijgen als ze het slachtoffer zijn geworden van een overtreding, maar als ze die aandacht niet krijgen gewoon doorrennen alsof er niet gebeurd is. Het was niet de eerste wedstrijd die ik live bijwoonde die week. Eerder in de week was ik getuige van een felle voetbalstrijd tussen Belhar-boys en de jongens van Du Noon. Twee teams die speelden in het voetbaltoernooi dat we georganiseerd hadden. Voor de internationale spelers in het WK is alles perfect georganiseerd, de spelers hebben mooie shirts met hun naam er op, meer voetbalschoenen dan ze nodig hebben en een mooi pak voor na de wedstrijd. Dat was wel even anders bij ons toernooi. Sommige jongens waren de gelukkige eigenaren van een paar voetbalschoenen, anderen speelden gewoon op hun sokken maar de meesten speelden ‘kaalvoet’ zoals ze hier zeggen. En toch was er weinig verschil met de internationale spelers. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, voetbaljongens zijn allemaal even fanatiek, het grootste verschil is dat de ‘gewone’ jongens spelen alsof er miljoenen op het spel staan, en de nationale teams omdat er miljoenen om het spel staan…

Kilo's vlees en aanstekelijke muziek...

2010-06-14T06:03:00.000-07:00

Met de aftrap van het WK is ook ons project in Belhar begonnen... en met succes! Het kwam een beetje traag op gang. In het begin waren er niet zo veel mensen en ik begon me al af te vragen wat we verkeerd gedaan hadden toen de mensen binnen kwamen druppelen voor een superavond! Voetbal, (gelukkig heeft Zuid Afrika niet verloren) een 'braai' (Afrikaans voor barbeque) met KILO's vlees en een superconcert met zulke aanstekelijke muziek dat je wel moest meedansen ! Een mooi begin van een hopelijk mooi project...

Een kleine impressie zie je hierboven...

Liefs Anneke

PS: Hoera voor Nederlands overwinning, op naar de finale!

IFiva? Sinayo!!

2010-06-07T05:40:00.000-07:00

Ifiva sinayo, wij hebben de koorts te pakken... Dat is de naam voor de activiteiten die we aan het organiseren zijn. Nog een paar dagen, en dat is overal te zien. Gisteren zag ik in Kaapstad een reuzevuvuzela (ik heb gehoord dat ik dit woord ondertussen kan gebruiken voor Nederlands publiek, in de krant hier stond dat de Nederlanders degenen zijn die het meest enthousiast zijn over deze Zuid Afrikaanse uitvinding) Op deze poster, die in kerken,scholen en winkelcentra hangt kun je zien wat we zoal organiseren...

Ik heb de koorts te pakken, en jullie?

Op een mooie pinksterdag... en andere dingen...

2010-06-02T01:33:00.001-07:00

En toen was het al weer Juni…. De tijd vliegt. Het lijkt nog maar net geleden dat het nog een maand duurde voor het WK zou beginnen, als ik nu een maand verder reken is het WK al weer bijna afgelopen. Maar gelukkig is het nog niet zo ver want het WK belooft een supertijd te worden! Uiteraard heb ik er erg veel zin aan om te zien hoe Nederland de wereldbeker gaat veroveren, maar ik heb nog veel meer zin in de activiteiten die we aan het organiseren zijn in Belhar! Het begint nu allemaal vorm te krijgen, een voetbaltoernooi, een talentenjacht, een Game-day met uitdagende spelletjes en een Kunst-dag waarop de jongeren hun creatieve kant kunnen ontdekken. Verder zijn er bands die hun medewerking hebben toegezegd om een paar concerten te geven en zullen we de wedstrijden op een groot scherm laten zien… leuk! Nu hopen dat de jongeren er net zo veel zin in hebben als ik. Naast het organiseren van deze activiteiten ben ik ook druk met mijn gewone werk, de scholen hebben vakantie, dus dat scheelt, maar in het ziekenhuis gaat het gewoon door. Elke week weer vreselijke verhalen, elke week twijfelende vrouwen maar ook elke week een beetje hoop! In de maand mei heb ik samen met Hartmut en een paar collega’s een cursus voor christelijk counselen gedaan en dit heeft me erg geholpen. Het was een erg praktische cursus en het heeft me veel handvaten gegeven om de vrouwen beter te kunnen helpen. De cursus was algemeen maar de meeste casussen gingen over crisiszwangerschappen. Ik heb het gevoel dat ik de problematiek van een crisiszwangerschap veel beter begrijp. Iedereen heeft een beeld van zichzelf en geeft zichzelf aan de hand daarvan een aantal rollen. Je ziet jezelf als sporter, als vriend(in), als collega, als ‘mooi meisje’, als ‘vrouw die altijd net iets teveel weegt’. En aan de hand van die zelfopgelegde rollen gedraag je je. Honderd jaar geleden werden meisjes opgevoed om huisvrouw en moeder te worden, dit waren dan automatisch ook de rollen die ze zichzelf toebedeelden. Tegenwoordig ligt dit anders, bijna overal ter wereld krijgen meiden de kans om naar school te gaan en om zichzelf te ontwikkelen. Er zijn veel kansen om dromen waar te maken en meisjes worden ook aangemoedigd om te dromen. Dit is een van de redenen waarom meisjes vaak enorm schrikken als ze uitvinden dat ze zwanger zijn, ‘moeder’ is niet een van de rollen in hun zelfbeeld en vaak hebben ze het gevoel dat alle andere rollen wegvallen als ze er voor kiezen om moeder te worden. Uiteraard zijn er veel aanpassingen die je moet maken als je een kind hebt maar een moeder kan net zo goed sporten, een goede vriendin zijn of werken. Als ik met de meiden in de abortuskliniek praat merk ik vaak dat ze hier tegenaan lopen. Ze geven vaak toe dat ze het gevoel hebben dat abortus moord is maar ze verwachten dat ze in zekere zin ‘zichzelf vermoorden’ als ze de baby houden omdat ze dan niet meer kunnen doen wat ze altijd deden. Als een vrouw nadenkt over abortus is de vraag die ze zichzelf stelt dus niet ‘één moord of geen moord’ maar ‘wie vermoord ik?’… Om deze reden kan je geen goede abortus counseling geven als je doel is om ‘zo veel mogelijk baby’s te redden’. Mijn doel is om met Gods hulp de moeders te helpen zoals Jezus zou doen. Om de moeders te helpen met het maken van een keuze, om ze een breder perspectief te laten zien, om een situatie te creëren waarin ze zich veilig voelen zodat niet ik, maar zij zelf de keuze maken die voor hen het beste is…

PS: Ik wilde graag een video uploaden om jullie mee te laten genieten van de meiden die ik les geef, maar het werkt niet. Internet is te traag denk ik, als iemand een goede tip heeft is dat zeer welkom! In plaats van de video dan maar een foto van 'op een mooie pinksterdag...' bovenop lioOp een moonshead...

Nieuwsbrief poging 2...

2010-05-21T03:34:00.000-07:00

Verschillende mensen vertelden me dat de link naar de nieuwsbrief het niet deed. Ik weet niet waarom niet maar het ik heb een paar dingen veranderd en nu doet hij het wel. Klik dus hier om de nieuwe nieuwsbrief te lezen.

Ik wens jullie allemaal een fijn pinksterweekend!

Groetjes Anneke

Nieuwsbrief en WK-tickets!

2010-05-17T01:48:00.000-07:00

Als je woont in het land waar het WK wordt gehouden, en als je daarnaast ook nog eens van voetbal houdt gaat er natuurlijk wel wat kriebelen. Ik ben dan ook erg blij dat we bij de gelukkigen horen die kaartjes in de wacht hebben kunnen slepen. Het leukste is dat we, omdat we hier wonen de lokale prijs (14 euro) betalen, in plaats van de meer-dan-honderd-euro die niet-Zuid-Afrikanen moeten neerleggen voor een kaartje. Op de foto zie je een gelukkige Hartmut met onze tickets voor Duitsland-Servie.

Goed, nu ik mijn WK-vreugde met jullie gedeeld heb wil ik jullie er op attenderen dat mijn nieuwsbrief online staat met meer informatie over de andere kant van het WK waar ik een paar weken geleden al over schreef. Klik hier om de tweede nieuwsbrief te lezen.

Verder is er nog een verandering voor de mensen die mij financieel ondersteunen en dit geld altijd zelf overmaken. Onderstaand bericht kreeg ik van YfC.

Geachte Donateur van Anneke Sikkema,

Bedankt voor uw regelmatige ondersteuning van Anneke Sikkema.

U doet dat altijd via een overboeking op rek 17800 t.n.v. Youth for Christ Nederland.

Youth for Christ heeft deze rekening echter gewijzigd en overbracht naar een rekening nummer van de RABO bank. Als u Youth for Christ gemachtigd heeft om van uw rekening te incasseren hoeft u niets te doen. Steunt u dit project via een automatische overboeking of een handmatige overboeking verzoek ik u het nummer van de begunstigde te wijzigen in :

111444888 t.n.v. Youth for Christ Nederland te Driebergen o.v.v. project Anneke Sikkema.

Bij voorbaat Hartelijk bedankt Youth for Christ Nederland.

Ps. Wij maken nog geruime tijd gebruik van een automatische overstap service, zodat uw gift nog altijd bij ons terecht komt als het per abuis nog op het oude nummer terecht komt.

Glimmend glazuur op een rotte cake...

2010-05-07T03:29:00.000-07:00

‘Ze zien alleen het glimmende glazuur, de kers op de taart. Dat de cake die eronder zit vol schimmel is willen ze niet weten. ‘ In armere buurten zijn het vooral de gangsters en de bendeleden die rondrijden in mooie auto’s. Ze hebben een mond vol gouden tanden en een nog grotere hoeveelheid goud om hun nek. Daarnaast hebben ze aan iedere arm een mooi meisje en staan de vrouwen in de rij om met hen gezien te worden. Met een lijf vol tatoeages zijn het ‘echte mannen’. Daarbij vergeleken lijken de mannen die eerlijk proberen te werken maar losers, ze hebben geen geld om een auto te kopen en kunnen amper hun gezin onderhouden.

Toen ik begon te werken in de school waar we les geven, gaf de school aan dat een van de grootste problemen binnen de school het ‘gangsterism’ is. Lid zijn van een bende, een geheim genootschap met zijn eigen taal, gebruiken en ingangsrituelen, een broederschap dat je beschermt tegen de rest.. Het lijkt mooi en het heeft iets aantrekkelijks voor veel jongens. Het boek waarin de jongens hun handtekening zetten als bewijs dat ze in onze klas aanwezig zijn is het bewijs. Bij sommige van de namen staat een 28 en was een gesloten oogje getekend. Een klein symbool voor een van de meest gevreesde bendes in Zuid Afrika. Ergens in de vorige eeuw was een man ‘Po’ die vond dat de zwarte bevolking van Zuid Afrika onrechtvaardig behandeld werd. Hij verzamelde een groep van 15 jongeren om hem heen en samen gingen ze uit om te stelen en te roven. Om het voor de politie moeilijk te maken om ze te vinden waren er 8 mannen die altijd overdag ‘werkten’, en 7 die altijd ’s nachts ‘werkten’. Po gaf ze regels waar ze zich aan moesten houden. De 8 mannen kregen de regels op een ossenhuid, de 7 mannen kregen het op een steen. De groep van 7 mannen liet de steen echter vallen en hij brak in tweeën. De ene helft viel in de rivier en daardoor hadden ze nog maar de helft van de regels over. Op een dag vond de leider van de groep van 7 de leider van de groep van 8 terwijl hij gemeenschap had met een van de jongens van de groep van 7. Volgens de leider van 8 was het geoorloofd volgens de regels terwijl de groep van 7 zei dat de anderen die regel zelf verzonnen hadden. Ze konden echter niets bewijzen aangezien ze de helft van de regels kwijt waren. Een enorm gevecht brak uit en de groep besloot om te splitsen in de 27-gang en de 28-gang. (De 2 kwam waarschijnlijk in gebruik als verwijzing naar de twee leiders.) Na een tijd waren de twee bendes allebei in de gevangenis. Daar was ook een groep van 6 mannen die opgesloten waren vanwege smokkelen en gokken. De 28-gang wild de groep van 6 mannen seksueel misbruiken. De 27-gang kwam hiertegen in opstand omdat ze de 6 mannen wilden beschermen. Na veel onderhandelingen kwamen ze overeen dat de groep van 6 de 26-gang genoemd zou worden. De verschillende groepen begonnen een ingewikkeld rangen en standen stelsel en toen enkele van de gangleden overgeplaatst werden naar andere gevangenissen begonnen ze de daar hetzelfde systeem. Tegenwoordig zijn de bendes in alle gevangenissen, maar ook buiten de gevangenissen actief. Het feit dat ze een eigen taal en manier van communiceren hebben maakt dat ze ontzettend gevaarlijk en moeilijk te onderscheppen zijn. De gangs werken samen tegen de ‘eerlijke wereld’ maar hebben onderling veel gevechten. Over het algemeen is de 28-gang de superieure gang maar soms worden de andere bendes door onderlinge oorlogen plaatselijk de leidende bende. Om lid te kunnen worden van de gang moet je je dapperheid tonen. Soms hoef je ‘alleen maar’ iemand in elkaar te slaan maar vaker moet je iemand vermoorden. Liefst een politieagent of een cipier in de gevangenis. De gangs zijn gekend om hun extreme geweld en seksueel misbruik, onderling en naar onderen toe. Hun doel is rijkdom verwerven en aangezien dit doel de middelen heiligt is er weinig dat niet toegestaan is. Als je eenmaal in de gang zit is het haast onmogelijk om er levend weer uit te komen. Meedoen of vermoord worden is het motto. Als er getwijfeld wordt aan je loyaliteit moet je dit bewijzen door een opdracht uit te voeren. Die opdrachten hebben vaker wel dan niet een moord tot gevolg. Dit zijn de rolmodellen van veel jongens in Zuid Afrika. Jongens zonder hoop. ‘Ze zien alleen het glimmende glazuur, de kers op de taart. Dat de cake die eronder zit vol schimmel is willen ze niet weten. ‘

Gezocht: 100.000 prostituees...

2010-04-20T06:34:00.000-07:00

Nog 51 dagen, 8 uur, 30 minuten en 53 seconden voor het WK begint. Je kan er niet echt omheen. In de kranten, in de supermarkt en gewoon langs de kant van de weg, overal zijn aftelkalenders die je tot op de seconde precies vertellen hoe lang het nog duurt voor Zuid Afrika wordt overspoeld door voetballiefhebbende toeristen. Extra hotels worden gebouwd, nieuwe buslijnen worden aangelegd en winkels en restaurants slaan grote voorraden in om in alle behoeften van de toeristen te voorzien. De geschiedenis heeft helaas laten zien dat bij dergelijke grote sport evenementen ook een andere behoefte groeit. Gisteravond zijn Hartmut en ik naar een avond over Human Trafficking geweest. Tijdens het WK verwacht men een extra grote vraag naar prostitutie en andere vormen van seksuele uitbuiting. Prostitutie is illegaal in Zuid Afrika maar wordt, zoals in de meeste andere landen, op grote schaal bedreven. De prostituees zijn dit meestal niet uit vrije wil maar zijn vaak het slachtoffer van human trafficking of, in het Nederlands, mensenhandel. Een van de snelst groeiende criminele activiteiten. Het is namelijk erg lucratief,alleen handelen in drugs of wapens brengt meer geld op. Daar komt nog bij dat je drugs en wapens maar een keer kan verkopen terwijl je mensen dag na dag voor je kan laten werken. Om een zo goed mogelijk kosten/baten plaatje te hebben zijn er tegenwoordig zelfs veel criminele bendes die van drugs smokkelen overgaan op het smokkelen van mensen. Iedere minuur wordt er ergens op de wereld iemand tegen zijn of haar wil over een grens gesmokkeld om in een ander land uitgebuit te worden. Dat is iedere dag 5 jumbojets vol met mensen! Het overgrote deel bestaat uit vrouwen en meer dan de helft is minderjarig. Deze mensen werken als arbeider, als huishoudster en in veel gevallen als prostituee. In Zuid Afrika alleen al zijn naar schatting 30000 minderjarige prostituees aan het werk. Dit zijn vaak jonge meiden, 12, 13 jaar. Soms komen ze via een loverboy in de prostitutie terecht, soms worden ze door hun familie verkocht en in sommige gevallen worden jonge vrouwen gewoon ontvoerd. Dit maakt dat niemand echt veilig is. Men schat dat er 100.000 extra prostituees ‘nodig’ zijn voor het WK. Ouders worden daarom gewaarschuwd om hun kinderen niet alleen in winkelcentra of andere openbare plaatsen rond te laten lopen omdat dit vaak de plekken zijn waar bendes hun slachtoffers uitzoeken. De meiden waar ik les aan geef zijn extreem kwetsbaar. Armoede en afkomstig zijn uit een gebroken familie zijn de twee grootste risicofactoren om slachtoffer te worden, een plaatje waar de meiden precies in passen. De informatieavond heeft me dan ook extra aangemoedigd om deze meiden weerbaar te maken in een samenleving waar het gevaar op de loer ligt. Ik heb gepraat met mensen van de organisatie die hier specifiek mee bezig zijn en het ziet er naar uit dat we met hen gaan samenwerken!

In mijn werk zie ik ook een andere kant van de prostitutie. Ik kan natuurlijk alleen maar vermoeden maar soms kom ik meiden tegen die voor hun 4^de of zelfs 5^de abortus komen. Als je vraagt hoe ze zwanger zijn geworden geven ze een vaag antwoord. Ze kunnen niet echt zeggen of ze een relatie hebben Vaak hebben die meiden een ‘vriendje’ bij zich dat weinig emotie toont, de abortus doet hem niets. En natuurlijk doet het hem niets, hij is alleen maar blij dat zijn werknemer van deze zwangerschap af is, dan kan ze tenminste weer werken. Het enige wat hij wil weten is hoe lang de ziekenhuisopname duurt….

Natuurlijk kan ik alleen maar vermoeden, maar cijfers liegen niet. Ik bid voor wijsheid en bewogenheid in Zuid Afrika. Dat we met iedereen samen kunnen werken aan een veilig WK. Niet alleen voor de toeristen maar juist voor de inwoners van dit mooie land

Ja, natuurlijk!

2010-04-08T00:15:00.000-07:00

Het afgelopen weekend zijn Hartmut en ik naar Namibië geweest. Hartmut had me wijs gemaakt dat het was om Pasen met zijn ouders te vieren. Omdat ik het heel erg leuk vind om tijd met zijn familie door te brengen had ik daar geen probleem mee. Wat ik niet wist was dat Hartmut eigenlijk hele andere plannen had. Zaterdagmiddag vertelde hij me dat hij een verassing voor me had en dat ik warme kleren mee moest nemen. Zijn ouders brachten me naar de buurman, hij zou later komen. Daar dronken we een biertje en ineens vroeg de buurman of ik zin had om met hem een vlucht te maken in zijn Microlite (een klein open vliegtuigje). Natuurlijk zei ik daar geen nee op en even later vloog ik over de farm. Ik genoot van het uitzicht, van de zonsondergang, van de dieren die ik zag. Dit was de beste verassing ooit! Tot we over het huis vlogen en de verassing nog veel beter werd. Op de grond zag ik mega letters die schreven ’60 Cows, will u marry me?’ (60 koeien, wil je met me trouwen?). Ik was sprakeloos en hoefde niet over na te denken, natuurlijk wil ik met hem trouwen! Na de landing reden zijn ouders me naar een plek waar Hartmut een mooie tafel had klaargemaakt. Kaarsen, een knapperend vuurtje en de schitterende sterrenhemel maakten het plaatje compleet. Daar vroeg hij me officieel en kon ik eindelijk ja zeggen tegen de man van mijn dromen! De koeien kan hij houden, ik heb voor mijn vader een mooie koe van kraaltjes gekregen…

Nu kan ik naast mijn werk me bezig houden met de voorbereidingen van onze bruiloft die in December in Namibië zal zijn… leuk!

Dagelijks leven...

2010-03-24T05:27:00.001-07:00

Ik heb zo veel dat ik graag wil vertellen over mijn werk dat ik vergeet dat mensen ook graag willen weten over hoe het persoonlijk met me gaat. Dus nu een persoonlijke blog zodat iedereen op de hoogte is. Na een paar maand aan het werk te zijn hier in Kaapstad kan ik nog steeds zeggen dat het heel erg goed gaat met mij. Hoewel het werk soms moeilijk is vind ik het enorm uitdagend en geniet ik van iedere dag. Ik heb superleuke collega’s en het is fijn om als een team samen te kunnen werken. Ik woon in Pinelands, een rustige wijk niet al te ver van het centrum van Kaapstad, samen met 3 Zuid Afrikaanse collega’s. De meeste vrijwilligers wonen in een ander huis dicht bij het strand met een fantastisch uitzicht op de Tafelberg. Schitterend om daar te wonen maar omdat het heel ver bij Hartmut vandaan is en omdat het een heel rijke wijk waar ik elke keer het gevoel krijg in een ‘nepwereld’ te zijn heb ik er voor gekozen om in het andere huis van YfC te wonen. En het is er heerlijk, ’s ochtends voor we met de auto naar het werk vertrekken ga ik vaak een rondje hardlopen. Ik kom dan kinderen tegen in hun mooie schooluniform, geniet van het uitzicht op de Tafelberg en kom helemaal tot rust. Naar het kantoor is, afhankelijk van het verkeer 15 minuten tot een uur met de auto. Ik heb daar een bureau en daarvandaan bel ik cliënten, heb ik counselingsessies en werk ik aan administratie-dingen. Ik werk gelukkig lang niet altijd op kantoor, ik ben 2 dagen in de week in het ziekenhuis en 1 dag in de week werk ik op een school.

Hartmut is begonnen met zijn master. Hij heeft het heel erg naar zijn zin, anders dan in Europa heeft hij bij de master geen college’s maar is hij fulltime onderzoeker en lesassistent. Hij heeft ook erg leuke collega’s waar we in de weekenden vaak dingen mee doen. Naast het werk is er ook genoeg te doen in Kaapstad. Alle omliggende bergen nodigen uit tot lange klim en klauterwandelingen met schitterende uitzichten. Aangezien Kaapstad aan twee oceanen ligt zijn er ontzettend veel mooie stranden en ook in de stad zelf is er cultureel gezien genoeg te doen. Concerten, tentoonstellingen en musea… we zijn er nog haast niet aan toe gekomen aangezien het zo lang we hier zijn heerlijk zomerweer geweest is. Ik hoor dat bij jullie de lente aan de deur klopt, bij ons komt de herfst er aan. Mooie gekleurde bladeren aan de bomen, eekhoorntjes en veel rijpe vruchten. Ik heb zonet guave jam gemaakt van guaves uit onze tuin.

De foto’s zijn niet alleen maar mooie plaatjes maar geven een kijkje in mijn leven. Vlnr en van boven naar onder. Het huis waar ik woon, mijn collega’s en ik, uitzicht op het gedeelte van Kaapstad waar ik woon vanaf ‘Devils Peak’, met Hartmut en een paar van zijn collega’s bij Kaap de Goede Hoop, genieten van het uitzicht van een berg in Kylemore, het ziekenhuis waar ik werk, kaap de Goede Hoop, Ik op het strand bij Muizenberg en een mooi plaatje van de Indische Oceaan.

Heel veel liefs van een genietende Anneke!

Baby's redden....

2010-03-10T05:27:00.001-08:00

Toen ik Uganda was liep ik onder andere stage op een afdeling voor gynaecologische spoedgevallen. Hier zag ik veel jonge meiden die in levensgevaar waren na het uitvoeren van een illegale abortus en ik schreef na aanleiding daarvan een blog waarin ik mezelf afvroeg of het beter is als abortus legaal gemaakt wordt. Nu, een jaar later werk ik in Zuid Afrika als counselor in een abortuskliniek en word ik weer aan het denken gezet. In Zuid Afrika is abortus sinds 13 jaar legaal en sindsdien zijn er 900.000 zwangerschappen beëindigd. Zwangerschappen zoals die van Rose, een mooi meisje van 23 jaar. In december wilde ze op familiebezoek gaan bij haar oom en tante die ver weg wonen. Ze had geen geld voor de bus en daarom ging ze liften, net zoals veel van haar vriendinnen altijd doen. Helaas hadden de mannen die haar meenamen geen goede bedoelingen. Toen ze bijna bij de plaats van bestemming waren parkeerden ze de auto langs de weg en eisten ze een ‘betaling’ voor de lift in de vorm van een verkrachting. Hoewel ze zeer geschokt was besloot Rose niemand iets te zeggen. Haar menstruatie bleef uit en ze kocht een zwangerschapstest. Ze bleek zwanger te zijn en een abortus leek de enige optie. In het ziekenhuis kwam ik haar tegen, ik vroeg waarom ze een abortus wilde en ineens kon ze het niet meer aan. Ze barstte in huilen uit en was ontroostbaar. Ze vertelde haar vreselijke verhaal. Ik ben de enige die het weet en voorlopig ook de enige die het zal weten. Ze is nog niet klaar om het verder te vertellen. Ze voelt zich schuldig over de abortus maar weet dat er geen weg meer terug is.

Drie procent van alle abortussen in Zuid Afrika hebben een medische reden of zijn na aanleiding van een verkrachting. De overige 97 procent? Socio-economische redenen… In sommige gevallen betekent dit puur gemakzucht en is de abortus gewoon een manier van contraceptie. In andere gevallen is er een vreselijk verhaal en zijn de redenen die opgegeven worden absoluut geen smoesjes. Nog steeds vind ik abortus geen goede oplossing, maar in sommige gevallen is het wel de beste. Ik denk bijvoorbeeld aan Sarah, 24 jaar, en moeder van twee kinderen waar ze maar net genoeg eten voor heeft. Ze heeft een paar weken geleden uitgevonden dat ze HIV positief is. Zij is haar echtgenoot altijd trouw gebleven en ze weet dus zeker dat ze het virus van hem gekregen heeft, hij weigert echter voor een test te gaan en beschuldigd haar van vreemd gaan. Hij zegt dat het kind niet van hem is en dat hij bij haar weg zal gaan als ze het kind houdt. Wat moet ze doen? De baby houden, waardoor haar man weg zal gaan en zij alleen voor de zorg van haar twee kinderen komt te staan? Of de baby laten aborteren. Haar relatie zal hiermee niet gered zijn maar haar man blijft in ieder geval bij haar om zorg te dragen voor de kinderen.

Alle ‘baby’s redden’ is niet mijn hoofddoel. Ik wil abortus niet afschaffen. Een paar jaar geleden besloot Sandida na een counseling door een van mijn collega’s dat ze haar kindje wilde houden. Haar situatie financieel was niet al te best maar YfC ging haar de eerste twee jaar helpen zoals ze altijd doen met moeders die hun kindje houden. Nu is het 3 jaar later, een paar week geleden belde ze op, ze was ten einde raad. Ze had helemaal geen geld meer, haar kindje had al een paar dagen niets anders gegeten dan een beetje olie en een mengsel van water, suiker en zout. Is dat de oplossing? Abortus verbannen en mensen een kindje laten krijgen waar ze niet voor kunnen zorgen?

In een ideale wereld gebruik iedereen die niet zwanger wil worden een manier van anticonceptie die 100% betrouwbaar is. Maar in deze gebroken wereld waar zo veel onwetendheid, leugens en mythen bestaan moet er helaas soms gekozen worden tussen twee kwaden. En daarvoor is wijsheid nodig. Ik nodig degene die dit in pacht heeft uit om mij te emailen om te zeggen wat er hier moet gebeuren…. In de tussentijd doe ik mijn best om mensen zo goed mogelijk voor te lichten over hun mogelijkheden en probeer ik jonge meiden ervan te overtuigen om verstandige keuzes te maken in hun relaties.

Nieuwsbrief online!

2010-02-26T04:09:00.000-08:00

De eerste versie van de tussen-onzin-en-idealisme-nieuwsbrief is online!
Klik hier voor meer informatie en een paar foto's...

Fijn weekend, liefs Anneke

Why are boys so stupid...?

2010-02-24T04:32:00.000-08:00

Nee, dit is geen vraag van mijn kant, maar een vraag van de meiden waar ik elke week les aan geef. We praten over relaties, seksualiteit, jongens en hoe God naar hun kijkt. Tijdens de les staat er altijd een doos in de klas waar de meiden anoniem hun vragen in kunnen stoppen waar wij dan de volgende week een antwoord op geven. Sommige vragen zijn aandoenlijk (Hoe weet je dat je verliefd bent?), anderen serieus (kan je zwangerw orden als je voor de eerste keer gemeenschap hebt?) en anderen ronduit tragisch (Mag je nee zeggen als iemand dingen met je wil doen die je eigenlijk niet wilt?). Het is leuk om te zien hoe de meiden mij vertrouwen en hoe ze uitkijken naar het 'meidenuurtje'. Ik kijk er zelf ook altijd heel erg naar uit.

Voor de rest gaat het ook goed met mij. Het is druk op het werk maar dat is goed. In de weekenden hebben we alle tijd om te ontspannen. Ik heb al heel wat leuke uitstapjes gemaakt. Afgelopen weekend ben ik naar Kaap de goede Hoop geweest, de week ervoor hebben we een berg beklommen en gekampeerd, we gaan vaak naar het strand en er zijn nog een heleboel andere mooie en leuke dingen die we nog willen zien en doen! Dus wat werk en ontspanning betreft, voorlopig kan ik hier nog niet weg...
Liefs Anneke

100 presidentsvrouwen...

2010-02-10T04:10:00.000-08:00

Vanochtend gehoord op de radio; er zijn veel presidentsvrouwen die goed werk doen in hun land. Zo zet Carla Bruni zich in voor toegankelijkheid van cultuur en educatie in haar land en is Michelle Obama hard bezig met een campagne tegen obesitas bij kinderen. Zuid Afrika heeft zo veel problemen dat het maar goed is dat Zuma, de huidige president, 3 vrouwen heeft dan kunnen ze zich samen sterk maken om ál die problemen op te lossen….

Hier in Zuid Afrika is iedereen druk bezig met de voorbereidingen voor het komende WK. Elke krant en ieder tijdschrift schrijft erover. Er wordt met man en macht gewerkt om de infrastructuur en accommodatie in orde te krijgen. Wegen worden hersteld, hotels krijgen een nieuw likje verf en het land is op zijn mooist. Het land verwacht tijdens het WK 3 miljoen bezoekers die een geweldige ervaring zullen hebben. Mooie hotels, schitterende natuur, goede transportmogelijkheden en vriendelijke mensen, want dat is Zuid Afrika. Wat de meeste van die 3 miljoen mensen niet zullen zien is het Zuid Afrika waar ik werk. Het Zuid Afrika dat aan 100 presidentsvrouwen die ieder aandacht vragen voor een specifiek probleem nog niet genoeg zou hebben.

Gisteren ben ik begonnen met les geven op een school. En lessenserie over identiteit, seksualiteit en relaties. De school is in Belhar, een arme suburb van Kaapstad waar veel jongeren dagelijks te maken hebben met drugs, alcoholmisbruik en mishandeling. Een zeer veel voorkomend probleem is het zogenaamde ‘gangerism’, jongeren die zich aansluiten bij een gang om samen criminele activiteiten te ondernemen. De levensverwachting van een gangster is hooguit 30 jaar vanwege de vele gevechten, de drugs en de alcohol. De school waar ik werk gaf aan dat dit een van de grootste problemen binnen de school is. Iedere dinsdag zal ik naar deze school toe gaan, ik geef dan les aan de meiden, en Rosa, mijn collega zal er voor de jongens zijn. Naast de lessen zullen we ook een soort van vertrouwenspersoon zijn waar de jongeren heen kunnen met hun problemen. En dat zal nodig zijn. Gisteren gaf ik een introductie over de lessen, de klassen waren behoorlijk luidruchtig en het was lastig om ze echt stil te krijgen. Totdat ik begon over seksueel misbruik en de gevolgen die dat kan hebben, ineens werd het muisstil, de leerlingen keken me betrapt aan, alsof ik hun persoonlijke verhaal vertelde. Dit was een probleem dat ze allemaal kenden, waar ze allemaal, direct of indirect mee te maken hebben. Het zal een uitdaging zijn om op deze school te werken, om te weten wat ik moet zeggen en om de jongeren écht te helpen.

Liefs Anneke

Passport please...

2010-01-28T23:38:00.000-08:00

‘Passport please’. Het is me al vaak gevraagd, op vliegvelden, bij inschrijvingen en bij groezelige Afrikaanse grensovergangen, maar nog nooit hebben die twee woorden me zo mooi in de oren geklonken als deze week. ‘Passport please’ betekend namelijk dat je papieren in orde zijn, dat er een einde is gekomen aan het lange wachten op een visum en dat ze je paspoort nodig hebben om er een sticker in te plakken. En daar was ik wel aan toe, na acht bezoeken aan home affairs, na uren afwachten en na het bedenken van vele ‘naar welk land reis ik als ik het land uit moet’-avonturen. Want ik was het behoorlijk zat om steeds weer naar dat grote, chaotische kantoor te gaan. En nog veel belangrijker, ik wil het land helemaal niet uit. Ik ben veel te blij om in een land, in een stad te zijn waar ik me thuis voel, waar ik het werk kan doen waar ik altijd van gedroomd heb, waar ik al mijn talenten kan gebruiken en waar werk, hoewel moeilijk en uitdagend, als een hobby voelt.

Ik ben hier nu twee weken en heb nu een behoorlijk idee van de verschillende projecten die Youth for Christ hier heeft en ik ben ook al lekker aan het werk. YfC doet veel in scholen, ze doen jeugdwerk in verschillende communities en bij bijvoorbeeld SOS kinderdorp.

Ik werk in een sub-departement ‘ Options’. Tot nu toe waren dat allemaal min of meer losse projecten die soms wel en soms niet, afhangend van de voorkeur van de vrijwilligers die op dat moment in Kaapstad werkzaam waren draaiden. Wat de projecten met elkaar verbind was dat ze allemaal om jonge vrouwen en baby’s draaien . Nu zijn al die projecten bij elkaar gekomen en proberen we de netwerken tussen de verschillende projecten steviger te maken. Options werkt bijvoorbeeld samen met een baby-huis waar baby’s wachten op hun adoptie, ze werken in een huis waar zwangere tienermeisjes worden opgevangen, ze verzorgen counseling in een ziekenhuisafdeling waar abortussen puitgevoerd worden en ze werken op en afdeling voor premature baby’s waar ze vooral letten op het welzijn van de moeders, die hier samen met de baby’s opgenomen zijn.

Ik ben tot nu toe vooral actief in de abortuskliniek. Het bijzondere is dat we daar voor dat de vrouwen een definitieve keuze maken met de vrouwen kunnen en mogen praten. Het werk wat we daar doen is een beetje vergelijkbaar met het werk van de VBOK in Nederland. We lichten zwangere meiden en vrouwen voor over hun verschillende keuzemogelijkheden zodat ze een doordachte keuze kunnen maken over hun leven en over het leven van hun ongeboren kind. Als ze er voor kiezen om de baby te houden helpen we ze waar mogelijk, als ze de baby willen laten adopteren helpen we hen daar ook bij. Als ze kiezen voor een abortus is dat betreurenswaardig en ik vind het moeilijk om te accepteren maar ook dan helpen we ze door ze bij te staan voor en na de operatie, en ook voor begeleiding achteraf.
De verhalen die je hoort zijn soms hartverscheurend, en ik snap volledig dat sommige vrouwen het niet aan kunnen om een zwangerschap uit te dragen. Voor sommige vrouwen is abortus een manier van anticonceptie, je hoopt dat je niet zwanger wordt, en als het toch gebeurd ga je voor een abortus. En dan zijn er vrouwen die er gewoon niets van snappen, die niet snappen wanneer je zwanger kan worden en die niet snappen hoe je je anticonceptiemethode precies gebruikt. Het is een enorme uitdaging om al die vrouwen op een gepaste manier te begeleiden, maar ik vind het een mooie uitdaging. Gelukkig leer ik veel van mijn fantastische collega’s die enorm veel ervaring hebben.

De komende blogs zal ik proberen om meer inhoudelijk op het werk in te gaan en als iemand vragen , tips of opmerkingen heeft zijn e-mails meer dan welkom!

Liefs Anneke

Wachten op niets...

2010-01-18T02:11:00.001-08:00

Dit is een heel bijzonder blog. Dit is namelijk de eerste blog geschreven vanuit het kantoor van YFC, mijn werkplek voor het komende jaar (de komende jaren?). Ik ben ook zeer verheugd jullie eindelijk mijn adres te kunnen meedelen. (Hint..Hint…;) )

Anneke Sikkema
4 stella road
Montague gardens 7441
Cape town south africa

Vorige week zijn we na een schitterende reis aangekomen maar het lijkt alsof ik hier al weken ben. Er is dan ook veel gebeurd. We zijn voor Hartmut op kamerjacht gegaan en hebben ontdekt dat ‘kamer’ een relatief begrip is. Het kan een donker hol zijn waar vocht langs de muren druipt en waar het enige daglicht door een klein raampje komt, waar, om het allemaal nog een beetje spookachtiger te maken een groezelig gordijntje voor hangt dat als woonplaats dient voor vele spinnen. Maar het kan ook een schone kamer met bed en wastafel in een gezellig huis zijn… of iets er tussenin. Het is niet moeilijk om te raden waar Hartmut voor gekozen heeft.

Verder ben ik twee keer naar Home Affairs geweest, ik denk dat dit door buitenlanders een van de meest gevreesde en gehate kantoren van de stad is. Hier moet ik mijn visum krijgen. Ik heb de papieren meer dan twee maand geleden ingeleverd en verwachtte dus dat alles klaar zou zijn als ik terug zou komen uit Namibië, ze beloofden 30 dagen en zelfs met het Afrikaanse werktempo moet 2 maanden dan haalbaar zijn. Mijn eerste poging vorige week was om te huilen, na meer dan 3 uur wachten in een warm, overvol en lawaaierig kantoor mocht ik mijn bonnetje inleveren en gingen ze op zoek naar mijn aanvraag. Na 15 minuten kwamen ze terug om te zeggen dat het nog niet klaar was en dat ik een andere keer terug moest komen omdat het kantoor nu dicht ging. Wanneer het dan wel klaar was, hoe het kwam dat het nog niet klaar was en wanneer ik terug moest komen bleken zeer moeilijke vragen te zijn. De volgende dag ondernam ik vol goede moed mijn tweede poging. Voor acht uur was ik op het kantoor, dat al behoorlijk vol was. Ik hoefde maar 15 minuten te wachten voor ik mijn bon kon inleveren en ze op zoek gingen naar mijn aanvraag. Ik wachtte, kletste wat met de mensen op me heen, wachtte, maakte een puzzel, wachtte, probeerde systemen uit te vinden om het allemaal een beetje efficiënter te laten gaan en wachtte nog meer…. Geduld is een schone zaak lijkt het motto te zijn van de mensen die bij Home Affairs werken want alles gaat tergend traag. Heel af en toe loopt er iemand met een gevonden aanvraag nar buiten, een naam wordt afgeroepen, de betreffende persoon moet zijn paspoort inleveren om uiteindelijk de stempel te krijgen en moet dan weer wachten. Ondertussen wordt het kantoor steeds voller en lawaaieriger en is het steeds moeilijker om je eigen naam te horen, mocht je zo gelukkig zijn dat ze die afroepen. Na 4 uur wachten werd mijn naam eindelijk afgeroepen en vertelden ze me dat mijn aanvraag nog niet klaar was… na mijn verontwaardigde protest kreeg ik een telefoonnummer waar ik naar toe kan bellen om de status van mijn aanvraag te checken, maar ik krijg er geen gehoor. En een website… die niet werkt….. Ik zal me in de loop van de week maar weer aansluiten in de rij om een dappere nieuwe poging te ondernemen… Ik vertrouw dat ik hem krijg, ik moet gewoon een lesje geduld leren.

Jullie hoeven trouwens geen medelijden met me te hebben, ik heb het hier ontzettend naar mijn zin. Het werk lijkt fantastisch! De collega’s zijn super en ik heb ook al veel leuke dingen gedaan. Nu hebben we oriëntatie week, we gaan langs bij alle projecten, ze leggen ons dingen uit over cultuur en veiligheid en we worden goed voorbereid om hier straks aan het werk te gaan. Het is goed om hier eindelijk te zijn!

Terug naar Kaapstad...

2010-01-10T11:54:00.000-08:00

Dinsdag gaat het dan eindelijk echt gebeuren. Hartmut en ik zullen de lange weg van Kaapstad naar Windhoek, die we in November gereden hebben in omgekeerde richting terug rijden en ons leven in Kaapstad zal eindelijk beginnen!
In de voorgaande blogs was denk ik al wel op te merken dat ik er ontzettend veel zin in heb... ik kan niet wachten om eindelijk aan het werk te gaan en om te doen waarvoor ik gestudeerd heb, waarvoor ik sponsors gezocht heb en waarvoor ik de vertrouwde dingen in Europa achter me gelaten heb.... En ondanks dat overvalt me nu ook een stukje weemoedigheid. Ik heb hier in Namibia twee heerlijke maanden gehad waarvoor ik Hartmuts familie ontzettend dankbaar ben. Ze hebben me overal mee naar toe genomen en zo heb ik veel bekende en minder bekende delen van het land gezien. De hartelijkheid waarmee ik ben opgenomen in de familie is bijzonder en ik zal deze twee maanden waarin ik helemaal tot rust ben gekomen, waarin ik veel geleerd heb en waarin mijn batterijen volledig zijn opgeladen nooit vergeten! Het was de ideale start voor een nieuw leven vol uitdagingen en verassingen..

Elke, Reiner, Hartmut, Imke en Martin... Vielen Dank für die herrlichen Monaten!!

Reading the bushmen newspaper....

2010-01-04T02:25:00.000-08:00

En toen was het ineens 2010….. En gaat het werk eindelijk beginnen! Volgende week vertrekken we terug naar Kaapstad. We hebben een heerlijke kerstvakantie gehad en mijn batterijen lopen over van de energie en werklust.

Met kerst loopt Windhoek leeg, de zwarte bevolking gaat de familie op het platteland bezoeken en de rest gaat naar de kust… Wij dus ook en we hebben geweldig genoten. Hartmut had daar een voetbaltoernooi waar ik kennis heb kunnen maken met veel van zijn vrienden, we hebben gezwommen, gebodyboarded, geholpen met het bouwen van een megazandkasteel, schitterende zonsondergangen gezien en de krant van de Bosjesmannen gelezen…
Als je nu denkt dat ik zo’n talenwonder ben dat ik in die paar weken dat ik hier ben de taal van de Bosjesmannen geleerd heb moet ik je teleurstellen. Je moet het meer spreekwoordelijk zien. We hebben namelijk een tour door de woestijn gemaakt onder begeleiding van een gids die ons de krant leerde lezen. De dieren zelf zijn de journalisten die zich laten vinden door de sporen die ze achterlaten. De woestijn, die op het eerste gezicht een levenloze zandduinenvlakte lijkt blijkt tal van geheimen te herbergen. Dieren die zich op verbluffende wijze hebben aangepast aan het harde leven in de hitte en de droogte.

Neem bijvoorbeeld de hoornratelslang, die door zijn zijwaartse manier van bewegen als een van de weinige slangen tegen een duin op kan klimmen. Als het zand te heet is graaft hij zich in totdat alleen zijn ogen en puntje van zijn staart nog zichtbaar zijn. Dit is voor hem ook dé ideale positie om te jagen, haast onzichtbaar wacht hij op zijn prooi, om dan ineens vanuit het niets toe te slaan. Die prooi is bijvoorbeeld een sand-diving-gecko, een gekko die als het hem ‘te heet onder de voeten wordt’, door gevaar of door de warmte van de zon, in minder dan een seconde zichzelf volledig ingegraven heeft. Hij overleeft doordat hij een tweede blaas heeft waarin hij tot 12% van zijn eigen lichaamsgewicht in water extra mee kan slepen, genoeg om maanden te overleven. De slang gebruikt deze gecko’s dan ook als zijn eigen watervoorziening. Of hij neemt de de palmato-gecko, een hagedis met zo’n dunne en kwetsbare huid dat 20 seconden in de zon genoeg is om hem compleet uit te schakelen. Gedurende de dag leeft hij onder het zand,waar het een stuk kouder is en in de koelte van de nacht komt hij boven om eten en vocht te zoeken.
In de woestijn zijn geen waterbronnen of kleine riviertjes en daardoor kan het leven in de woestijn alleen blijven bestaan door de mist die aan het eind van elke nacht opkomt uit de zee. De dieren hebben elk hun eigen vernuftig systeem om dit water zo efficiënt mogelijk op te vangen. De Namib desert kever klimt elke nacht tot op de top van een duin, gaat op zijn kop staan en vangt zo met het puntje van zijn achterwerk de mist op die over zijn met wax bedekte vleugels naar zijn kop loopt waar hij het kan opdrinken. Hij drinkt tot 40 procent van zijn eigen lichaamsgewicht en is dus een lopend waterreservoir wat hem tot een zeer geliefd hapje van slangen, kameleons en andere roofdieren maakt.

Ik kan uren door blijven praten over de kleine wondertjes van de woestijn, ik ben enorm onder de indruk van de creativiteit van de schepper! Ik zou dus iedereen willen aanraden om hier langs te komen om samen met mij verwonderd te zijn….

PS: De geldboom bestaat wél... voor iedereen die geïnteresseerd is, het plaatje middenonder is het bewijs. Het enige nadeel is dat de vetplant met zijn muntvormige bladeren 'dollartree' heet. Hopen dat ze bij het inwisselen in de bank niet moeilijk doen over een vreemde valuta...

De 'onbekende' soldaat...

2009-12-23T07:00:00.000-08:00

Vorige week hebben we een cultureel uiterst verantwoord uitstapje gemaakt naar Heroes’Acre. Volgens de regering van Namibië een must voor iedere Namibiër die zijn natie, en de strijd die daarvoor geleverd is eer wil bewijzen, en ook zeker interessant voor iedere buitenlander die een beeld wil krijgen van het Namibisch nationalisme en patriottisme.

In werkelijkheid is het monument ver weg van de stad en rijden er geen bussen heen zodat de arme bevolking er eigenlijk al niet heen kan, bovendien moet je er een entree betalen die haast gelijk staat aan een daginkomen van de gemiddelde Namibiër. Dure manier om je natie eer te bewijzen.
Dit officiële oorlogsmonument, met een enigszins indrukwekkende totale oppervlakte van 350 hectare is gebouwd in opdracht van oud-president en gezicht van de onafhankelijkheidsbeweging Sam Nujoma. Hoewel het 8 meter hoge beeld van een dappere soldaat officieel beeld staat voor alle dappere Namibiërs die deel hebben genomen aan de strijd voor onafhankelijkheid lijkt deze ‘onbekende soldaat’ verdacht veel op Sam Nujoma zelf. Het hele project heeft in totaal een slordige 8 miljoen euro gekost en het is haast lachwekkend wat voor slechte kwaliteit er met dat geld is neergezet. Hoewel het monument er pas sinds 2002 staat zijn er al heel wat barsten en scheuren te ontdekken. Tegels zijn gebroken, de letters op het monument beginnen los te laten en de bronzen soldaat lijkt ook zijn beste tijd gehad te hebben. Een mooi voorbeeld van Afrikaanse kitsch en de grootheidswaan van haar leiders.
Namibië is in maart 1990 onafhankelijk geworden, na meer dan 100 jaar koloniaal gebied te zijn geweest van eerst Duitsland en later Zuid Afrika. Ik geloof dat de strijd om die onafhankelijkheid te krijgen zwaar is geweest. Mensen hebben er voor geleden en vele dappere strijders hebben hun leven voor hun land gegeven. Maar toch had dit monument voor mij een vervreemdend gevoel. In een land waar meer dan de helft van de bevolking dagelijks in onzekerheid leeft over de beschikbaarheid van eten gezondheidszorg en onderwijs lijkt het me niet gepast om als president narcistisch miljoenen in een monument te steken dat voor de gewone man helemaal geen meerwaarde heeft.

Na deze geschiedenisles waar jullie waarschijnlijk helemaal niet op zaten te wachten wil ik jullie, in deze laatste blog van het jaar hele fijne feestdagen en een gezegend 2010 wensen. Nog een week of 2, dan gaan we naar Kaapstad waar ons nieuwe leven eindelijk echt gaat beginnen. Dan zal het over zijn met de aardrijkskunde en geschiedenislessen over Namibië en zal ik verhalen vertellen over mijn werk. Nog even hier genieten van kerst op het strand en oud en nieuw in de warmte…

Liefs Anneke en Hartmut

Dali in Namibie...

2009-12-14T03:07:00.000-08:00

Het afgelopen weekend hebben Hartmuts ouders ons meegenomen op een kampeertrip naar een schitterende gebied. Bij Nederlandse campings heb ik al snel het vooroordeel dat ‘die baby van links’ me ‘s nachts wakker zal houden met zijn gehuil en de rook van de onervaren barbecueër van de overkant er voor zorgt dat mijn kleren ook naar rook stinken. In een leeg land als Namibië hoef ik daar gelukkig niet bang voor te zijn, ruimte te over en om de dichtstbijzijnde mensen te zien heb je haast een verrekijker nodig.

We zijn naar Sossusvlei geweest, dé toeristische trekpleister van Namibië en ik snap precies waarom. Deze vlei ligt midden in de Namib-woestijn met zijn betoverende oranjerode duinen die tot de hoogste van de wereld behoren. Deze typerende rode kleur wordt veroorzaakt door ijzeroxide dat als een dun laagje om iedere korrel ligt. In de regentijd wordt de vlei gevuld met water, gevoed door de Tsaucheb-rivier die hier verdwijnt in de metershoge zandzee. Dan verandert de vlei in een meer en worden de omliggende bomen gevoed zodat de vallei een grote groene oase in het midden van de woestijn vormt. Regen is al lang niet gevallen maar dat nam niet weg dat de groene bomen en planten een bevreemdend contrast vormden met de dorre droogte om hen heen. De Sossusvlei is niet het enige indrukwekkende natuurverschijnsel dat veroorzaakt is door de Tsaucheb. 6o kilometer oostelijker heeft deze rivier de Sesriem-canyon in het landschap gesneden. Een 30 meter diepe canyon die op sommige plaatsen maar 2 meter breed en bijna een kilometer lang is. Zijn naam heeft een grappige oorsprong. Toen de voortrekkers langs deze plaats kwamen hadden ze uiteraard water nodig maar de canyon was zo diep dat ze zes riemen (Sesriem) aan elkaar moesten knopen voor hun emmer bij het water was. Wij troffen op deze plek geen water; alleen maar een brandende zon in een adembenemend landschap.Nóg indrukwekkender en specialer vond ik de ‘dooie vlei’ tegenover de Sossusvlei. Ik zou geen toepasselijker naam kunnen verzinnen voor deze vallei, omringt door 300 meter hoge zandduinen, waar eeuwenoude kameeldoornbomen, zwartgeblakerd door de zon een surreëel beeld vormen. Ik verwachtte er haast de langpotige olifanten en kromme horloges uit Dali’s schilderijen te zien. Deze kleivallei is vermoedelijk meer dan 900 jaar geleden ontstaan na een buitengewone regenval die de Tsaucheb-rivier deed overstromen. In de woestijn kwamen kleine meertjes waarin de kameeldoornbomen konden groeien. Toen het klimaat veranderde en het weer droog werd sloten de zandduinen langzaam maar zeker de vallei waardoor de weg naar de rivier werd geblokkeerd en de bomen door water tekort langzaam maar zeker dood gingen en veranderden in kale skeletten. De extreme hitte maakt de bomen zo droog dat ze niet vergaan maar juist eeuwig bewaard zullen blijven als schitterende kunstwerken uit een ver verleden.

Namibië ie een schitterend land en ik geniet met volle teugen. Door al die mooie dingen, nieuwe ervaringen en rustgevende momenten zijn mijn batterijen volledig opgeladen en barst ik van de energie en motivatie om in Januari in Zuid-Afrika aan het werk te gaan.

Wie is de schuldige?

2009-12-08T01:44:00.000-08:00

Het afgelopen weekend hebben we doorgebracht bij Hartmuts oma in Swakopmund, een idyllisch havenstadje met veel Duitse invloeden. Dit zie je in de gebouwen, maar ook in de restaurants, de winkels en de bevolking. Veel oudere Duitsers die hun leven lang hard gewerkt hebben in de eenzaamheid van een boerderij op het dunbevolkte platteland trekken op hun oude dag naar Swakopmund om daar te genieten van wat meer luxe en vooral gezelschap. Als je aan komt rijden door de hete, dorre woestijn waar niets groeit en niets leeft is het moeilijk voor te stellen dat deze stad aan de zee ligt. De woestijn eindigt waar de zee begint en dit geeft binnen een gebied van enkele honderden meters een sterk contrast in landschap en klimaat.

De afgelopen weken heb ik veel leuke dingen gedaan. We hebben vele kilometers gereisd door betoverende landschappen, heerlijk gegeten, schitterende zonsondergangen gezien en enorm genoten. Afrika zoals de reisprogramma’s en travelmagazines het voorstellen. Een heel ander Afrika dan geur van de walmende petroleumlampjes, de sloppenwijken en de overvolle ziekenhuizen die ik gewend was. Maar juist door in zo’n ‘ander Afrika’ te zijn leer ik om dingen vanuit een ander perspectief te zien. Dat de waarheid niet zo zwart-wit is als ik graag zou willen geloven.

Voor ik naar Namibië kwam kon ik me moeilijk voorstellen hoe men in een ‘arm land’ rijk kan en durft te zijn. Hoe men schijnbaar harteloos grote huizen en de bijbehorende luxe levens kan hebben zonder om te kijken naar buren die het zo veel minder hebben. Maar door hier te zijn, door te observeren, te luisteren en vragen te stellen ga ik dingen begrijpen, snap ik de frustratie van de blanken in Afrika, snap ik dat mensen de hoop op een beter Afrika hebben opgegeven.

Hier in Namibië is een kleine minderheid rijk maar de meeste mensen zijn arm, héél arm. Oneerlijk hè? Toch leer ik nu dat een oneerlijk verdeelde samenleving niet altijd zo oneerlijk is als hij lijkt. De blanken die ik hier ben tegengekomen komen uit hardwerkende families die aan het begin van de vorige eeuw naar Afrika zijn getrokken om een nieuw bestaan op te bouwen. Het begin was vaak moeilijk en veel van deze families kenden tijden van bittere armoede. Ze werkten hard en met het geld dat ze verdienden kochten ze stukken land. De koloniale regering en apartheid zorgden er voor dat wetten en rechtspraak vaak in het voordeel van de blanken vielen en hierdoor floreerde de blanke boer. Zuidwest Afrika had een goede infrastructuur, hoog aangeschreven scholen en het leven was er goed. 20 jaar geleden kwam er gelukkig een einde aan apartheid, de klein gehouden zwarte bevolking werd weer als volwaardig gezien en langzaam maar zeker kwam er een totale omwenteling in de maatschappij. Nu is het niet langer je opleiding, je ervaring of je kennis die je een goede baan verschaft, maar je huidskleur, mits hij zwart, is opent de deur naar macht. Men zegt dat sommige van de parlementariërs niet eens de middelbare school afgemaakt hebben. En dat is te zien aan de manier waarop ze het land regeren. Op het eerste gezicht lijkt alles mooi en goed maar als je beter kijkt, en als je de verhalen hoort van hoe het 20 jaar geleden was verliest zelfs een rasoptimist als ik een beetje hoop. En als dan de afgelopen week de regering, die er de laatste vier jaar niets van gebakken heeft, met grote meerderheid weer de verkiezingen wint kan ik me de onverschilligheid van de blanke mensen ten opzichte van de armoede heel goed voorstellen.

Daar komt nog bij dat de meeste blanken dagelijks te maken hebben met de totaal andere arbeidsethos van de zwarte bevolking. (Excuses voor mijn generaliseren) De blanken hebben hard gewerkt om te komen waar ze nu zijn terwijl de donkere bevolking meent nu ze de macht hebben het recht op dezelfde luxe te hebben zonder daarvoor de bijbehorende prijs te willen betalen. Als je geen land hebt en je wilt dit wel graag ga je eenvoudigweg land bezetten, als je geen auto hebt kan je die ook stelen en het is eenvoudiger om te klagen en bedelend de hand op te houden om ‘de zielige, benadeelde Afrikaan’ te zijn dan om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Ik heb verhalen gehoord over mensen die een werknemer zochten en naar de politie van een dorp gingen om te vragen wie in dat dorp eerlijk en betrouwbaar was. De politie moest helaas antwoorden dat er niemand was die nog nooit in de gevangenis gezeten was. Werknemers die een goede baan hebben nemen een weekend verlof en komen dan de twee daaropvolgende weken ook niet opdagen terwijl ze wel verwachten dat ze uitbetaald worden, mensen nemen zonder reden ontslag zodat ze geen inkomen hebben en gaan vervolgens zuchten dat het leven in Afrika zo zwaar is.

Het is absoluut niet mijn bedoeling om racistische pro-apartheidspropoganda te schrijven. Natuurlijk zijn er ook hardwerkende zwarte mensen en zeer luie stelende blanke mensen. Men hoeft ook niet bang te zijn dat ik de hoop op een betere wereld verloren ben en dat ik daarom mijn idealen maar aan de kant gezet heb. Maar ik vind het wel belangrijk dat berichtgeving eerlijk is, en dat de-zielige-arme-afrikaan niet altijd alleen maar slachtoffer maar soms ook boosdoener is. De boosdoeners, de corrupte minister, het stelende stamhoofd en de luie politieagent maken het moelijk voor de anderen, de mensen die wel van goede wil zijn, de slachtoffers. Ik heb niet de illusie dat ik met mijn werk een heel continent kan veranderen, en als ik dat al had is die illusie de laatste weken helemaal verdwenen, maar ik kan er wel zijn voor de slchtoffers. Voor de vrouw die er niets aan kan doen dat ze verkracht werd, voor het kind dat er niet voor gekozen heeft om met AIDS geboren te worden en voor het schoolmeisje dat graag voorlichting krijgt zodat ze de juiste keuzes kan maken op de gebieden waar haar omgeving dat niet doet.

Anneke

De rode duinen van de Kalahari...

2009-11-22T11:33:00.001-08:00

Zondagavond... net terug van Hartmut's oom en tante. Ze hebben een farm aan de rand van de Kalahari-woestijn. Rode zandduinen, indrukwekkende vergezichten en schitterende dieren zorgden voor een weekend heerlijk genieten. In een land zo groot als Frankrijk dat verdeeld moet worden over slechts 2 miljoen mensen is er ruimte genoeg en dat is te merken. Geen file's op de weg, geen lichtvervuiling maar een prachtige sterrenhemel en een eindeloze wijdsheid waarin je amper mensen tegen komt.

Zo, kijkend naar die sterren, zonder de geluiden van auto's, mobieltjes en andere mensen wordt je stilgezet, ga je nadenken, en kan ik maar tot een conclusie komen...

Onze schepper is een kunstenaar!

Indrukwekkende leegheid...

2009-11-15T06:26:00.000-08:00

Helaas nog geen spannende ontwikkelingshulpverhalen of foto's van donkere-kindjes-met-mooie-grote-ogen, die zullen nog genoeg komen. Afgelopen woensdag zijn we in Namibie aangekomen, ik was hier al eerder geweest maar de grootsheid, schoonheid en leegheid viel me weer op. Een schitterend land waar Hartmut en ik enorm genieten. Hij omdat hij eindelijk weer thuis is, en ik omdat ik bij hem ben en samen omdat het hier gewoon zo mooi is....

Regelen en genieten...

2009-11-08T01:51:00.000-08:00

We zijn in Zuid Afrika en genieten! We hebben vooral veel regeldingen gedaan maar omdat foto's van visumaanvragen en gesprekken met proffen niet erg interessant zijn een paar foto's om te laten zien hoe ontzettend mooi het hier is...

Liefs Hartmut en Anneke

Partir c'est mourir un peu....

2009-11-02T01:36:00.000-08:00

2 November, nog één dag en dan is het eindelijk zo ver, dan stappen Hartmut en ik in het vliegtuig richting Kaapstad.

De afgelopen weken waren leuk, spannend, genieten...
Voor de laatste keer werken, nog even hardlopend genieten van de Nederlandse herfst, nog even de laatste boodschappen doen in Hattem.

Gisteren de laatste keer naar de kerk, met een emotioneel maar ook hartverwarmend afscheid. Dat de hele kerk ons de zegen toezong zorgde voor kippenvel en een brok in de keel. Veel mensen komen nog even langs met lieve kaartjes en cadeautjes.Het is zo mooi om te zien hoe veel mensen me steunen, emotioneel maar ook financieel, fantastisch! Ik wil uitgeverij Wedding en Retail&More in het speciaal bedanken voor hun hulp met de folder. Zij hebben de folder voor mij ontworpen en kosteloos gedrukt en dit is een enorme hulp geweest bij het werven van fondsen. Ook wil ik de diakonie van de vrijgemaakte kerk van Hattem bedanken voor de steun, ik weet dat ik me geen zorgen hoef te maken en ik voel me enorm gezegend.

Nu nog even naar het gemeentehuis me registreren als emigrant, mijn koffer inpakken en nog even genieten van mijn familie.

Ik wil hen ook bedanken voor alle steun en hulp, de afgelopen maanden thuis waren geweldig en ik heb er enorm van genoten.

'Partir c'est mourir un peu' maar ook de geboorte van een mooie herinnering....

Liefs Anneke

Speculaas voor Afrika?!

2009-10-19T08:10:00.000-07:00

De weken snellen voorbij en de dagen tot ons vertrek naar Kaapstad worden snel minder. Gelukkig... ik vind dat ik wel genoeg gepraat, geschreven en gedroomd heb over wat ik ga doen, ik wil nu gewoon aan het werk!

Afgelopen zaterdag heb ik in samenwerking met de Albert Heijn in Hattem een mooie actie met een geweldige opbrengst gehouden om geld in te zamelen voor het werk volgend jaar. Samen met mijn vader heb ik meer dan 900 speculaasbrokken verkocht en hiermee bijna 700 euro verzameld.

Ik denk dat heel Hattem de komende weken verplicht speculaas moet eten, maar als het voor een goed doel is mag dat vast wel van Sonja ;)

Hoe JIJ kan helpen...

2009-09-28T07:40:00.001-07:00

De meeste mensen weten al wel dat het werk dat ik ga doen vrijwilligerswerk is en een blog waarin ik vroeg om donaties is dus ook onvermijdelijk. Het plaatje is de voorpagina van de folder die uitlegt wat ik ga doen, en vooral hoe JIJ me daarbij kan helpen! Als je op deze link klikt kan je de hele folder downloaden om het eens rustig na te lezen.Jaarlijks heb ik ongeveer 8400 euro nodig om in leven te kunnen blijven, een dak boven mijn hoofd te hebben en het werk goed te kunnen doen. Dit lijkt een groot bedrag maar als 70 mensen maandelijks 10 euro storten kan ik er voor zorgen dat een jonge moeder haar verhaal kan doen, dat een baby kleertjes aan heeft en dat een tienermeisje voorlichting krijgt zodat ze verstandige keuzes kan maken. Jij kunt mij dus heel eenvoudig helpen met helpen. In de folder staat goed beschreven hoe, maar voor het gemak zal ik het hier ook nog eens uitleggen.

Je kunt je gift overmaken op rekeningnummer 17800 tnv Youth for Christ o.v.v. 'voor het project Anneke Sikkema Zuid Afrika'

De donatie kan beschouwd worden als een gift en is dus voor de belasting aftrekbaar. Je kunt Youth for Christ ook machtigen om maandelijks een bepaald bedrag van je rekening te halen. Voor meer informatie hierover kan je de folder uitprinten of mij een mail sturen.

Mensen die geen Nederlands rekeningnummer hebben kunnen gelukkig ook helpen. Je moet hiervoor gebruik maken van het IBAN-nummer: NL42 PSTB 0000 0178 00 en de BIC-code van de Postbank: PSTBNL21

Ontzettend bedankt voor al jullie giften!

Groetjes

Anneke-die-er-ontzettend-veel-zin-in-heeft!

In de krant....

2009-09-16T10:36:00.000-07:00

De tijd gaat snel en ik ben druk bezig met dingen regelen, fondsen werven en mensen uitleggen wat ik ga doen. Onderstaand artikel stond vandaag in de 'Veluweland'.

Over hoe 350 strikjes het startschot voor een nieuw verhaal kunnen zijn...

2009-08-14T07:23:00.000-07:00

Ik kan een eigen strikjesfabriek beginnen. Ik heb namelijk zonet (met behulp van mijn familie) 350 zakjes snoep van een kaartje voorzien. Deze zakjes hoop ik morgen te verkopen op de rommelmarkt om geld te verdienen voor volgend jaar.
Zoals veel mensen waarschijnlijk wel weten heb ik de afgelopen jaren veel in Afrika gewerkt. Een jaar in Kisumu (Kenya) voor de organisatie van Christ’s Hope, de twee zomers erna steeds voor een aantal maanden terug om daar weer te werken en afgelopen voorjaar heb ik mijn eindstage als verloskundige gedaan in Uganda.
In die tijd is mij meer en meer duidelijk geworden dat daar mijn toekomst ligt. Ik ben altijd een beetje voorzichtig met het woordje ‘roeping’ maar ik geloof zeker dat God mij op alle mogelijke manieren in de richting van het ontwikkelingswerk duwt.

In het laatste jaar van mijn studie ben ik daarom om me heen gaan kijken wat ik nu wilde gaan doen, waar God mij wilde hebben. Samen met mijn vriend hebben we veel gezocht, gepraat, gebeden en zijn we tot de conclusie gekomen dat het het beste is dat hij nog een master gaat doen zodat hij later, als we samen ergens in Afrika werken veel kan betekenen voor de mensen die het minder hebben. Omdat we na een jaar ver uit elkaar wonen graag dichter bij elkaar willen zijn zodat we kunnen gaan nadenken over trouwen wilde ik graag bij hem in de buurt wonen. Hij wilde graag in Kaapstad studeren en daarom ben ik in die regio op zoek gegaan naar werk. Ik wilde graag betaald ontwikkelingswerk doen maar NGO’s nemen je alleen aan als je werkervaring hebt, die ik helaas nog mis. Ondertussen ken ik natuurlijk heel wat mensen die ook als zendeling werken en iemand raadde me aan om contact te zoeken met Youth For Christ. Ik stuurde hen mijn CV op en vanaf dat moment leek het alsof alle puzzelstukjes in elkaar vielen.
Ze zijn namelijk een nieuw project aan het opstarten voor tienermoeders en hadden daarvoor een verloskundige en iemand die ervaring had met het geven van seksuele en relationele voorlichting, twee dingen die ik op mijn CV heb staan en enorm graag doe! Youth for Christ is al lange tijd actief en hebben veel verschillende projecten en internationale vrijwilligers. (http://www.yfc.org.za/) Het project waaraan ik ga werken is echter nog in de opstartfase en dit vind ik een geweldige uitdaging. De precieze details over wat ik ga doen kan ik op dit moment nog niet geven, waar als jullie meer uitleg willen of specifieke dingen willen weten mogen jullie me altijd mailen, bellen en vragen om langs te komen.
Wat ik al wel kan zeggen is dat ik enerzijds in de preventie ga werken, dus les geven over scholen om jongeren op een open en eerlijke manier, te vertellen over zwangerschap, liefde, relaties en seksualiteit. Hierbij zal de bijbel mijn leidraad en fundament zijn. Daarnaast zal ik ook met tienermoeders werken. Als een verloskundige hun zwangerschap, bevalling en de tijd erna opvolgen maar ook aandacht geven aan de sociale problematiek. Is er nog een varder in beeld en kan die in rol spelen? Hoe is de relatie met de ouders, heeft het meisje huisvesting en hoe is haar financiele situatie? Ook zullen we meisjes samen brengen met dezelfde problemen zodat ze in die groepen steun kunnen vinden bij elkaar.
In Januari 2010 zal ik er beginnen te werken. In eerste een jaar maar waarschijnlijk, zal ik dat verlengen naar twee jaar. Ik heb er ontzettend veel zin aan, het is net of alles wat ik ooit gehoopt heb, alles waar ik over gedroomd heb en alles waar ik ooit voor gebeden heb nu waar gaat worden.

Ik zal in de komende maanden mijn voorbereidingen op deze site proberen bij te houden zodat jullie kunnen meelezen, meeleven en meedenken.

Liefs Anneke

Slechts een hoofdstuk...

2009-05-02T01:21:00.000-07:00

De laatste dag in Uganda, vanzelfsprekend een dag van reflectie, heel veel gedachten maar geen woorden.
De afgelopen drie maanden zijn omgevlogen. Soms had ik het gevoel dat de tijd me door de vingers gleed zonder dat ik er grip on kon krijgen, zo snel werden de uren dagen, de dagen weken en de weken maanden. Geweldige, mooie momenten en intens trieste gebeurtenissen wisselden elkaar in snel tempo af. Ik heb geleerd dat hoop en wanhoop dicht bij elkaar liggen. Ik kon machteloos aan het bed van een stervende moeder staan, en geen oplossingen zien voor het probleem van armoede en onderontwikkeling; om een uur later enthousiast aan het werk te zijn voor mijn project; er vast van overtuigd dat er een verschil te maken is. Dat de stappen die je kan nemen welliswaar klein zijn, maar dat zelfs kleine stapjes je in de juiste richting brengen.
Ik heb ook ontzettend veel geleerd en gedaan, meer dan ik ooit had durven hopen. Ik heb mijn 40 bevallingen gehaald (het zijn er overigens 79 geworden), leren hechten, leren werken in zeer stressvolle omstandigheden en vooral leren vertrouwen in mijn kunnen als vroedvrouw. Ik heb geleerd dat je geen duur materiaal en mooie ziekenhuizen nodig hebt om goede zorg te verlenen, maar ik heb ook geleerd hoe belangrijk de aanwezigheid van de basis is. Hoe frustrerend het is om te werken als je overal naar moet zoeken, hoe belangrijk organisatie is.Ach, ik kan pagina’s volschrjven met alles wat ik geleerd heb, ik kan er uren over praten en dan nog zal ik het gevoel hebben dat ik niet volledig ben.
Naast mijn schoolwerk heb ik ook het gevoel dat ik als persoon gegroeid door de ervaringen, door alle boeiende mensen die ik ontmoet heb, door het reizen, door opnieuw een bevestiging te zien dat Afrika echt de plek is waar ik graag wil werken.
Toen ik een paar jaar geleden weg ging uit Kenia en ik het daar heel erg moeilijk had schreef een vriendin ‘Anneke, dit is alleen maar een hoofdstuk dat is afgelopen, God schrijft verder aan het boek van je leven.’
Dit zal ik altijd blijven onthouden. Uganda was een hoofstuk. Een mooi, spannend hoofdstuk dat ik in één adem uitgelezen heb. Maar hier weg gaan is niet het einde, het is slechts een onderdeel van een groter geheel. De foofdstukken die volgen gaan over afstuderen, over nieuwe wegen ingaan, over leven in Zuid Afrika. Ik kijk er naar uit om mijn boek verder te ‘lezen’!

De zwaarste bevalling...

2009-04-29T06:40:00.000-07:00

De zwaarste ‘bevalling’ die ik hier in Uganda gedaan heb was er een zonder bloed, zonder moeder en zonder baby. Maar wel een met een heleboel eten, blije gezichten en dankbare vroedvrouwen. Gisteren was lancering van ‘Midwifes Empowered!’, in de vorm van een lunch voor alle vroedvrouwen. Een lunch die me heel wat bloed, zweet en tranen gekost heeft. Een van de erfenissen van het Britse tijdperk is een zeer grote liefde en trouw aan protocollen en tradities. Het is ondenkbaar om een lunch plaats te laten vinden zonder ceremoniemeester die alles aan elkaar praat, uiteraard kan de directeur niet spreken voor een lagergeplaatste gesproken heeft en een ‘high table’ voor de belangrijke gasten zonder imposant bloemstuk betekent bij voorbaat een mislukte lunch.
Uiteraard was efficiënt denkende Anneke hier niet op voorbereid. Culturele verschillen blijken soms groter dan ze in eerste instantie lijken en ik denk dat ik heel wat mensen beledigt had als ik het in een zakelijke Europese stijl gedaan had. Gelukkig kreeg ik bij de voorbereidingen hulp van een paar dokters die me in razendsnel tempo hebben opgeleid tot feestprotocollen- deskundige, hoewel ik ze tijdens de ellenlange vergaderingen vaak tot wanhoop gedreven moet hebben. De Ugandezen verloren zichzelf graag in oeverloze discussies over de kleur van de bloemen, de vorm van de strikken en andere minieme details terwijl ik liever zag dat we praten over de dingen die er mijns inziens écht toe deden. Zij konden echt niet inzien waarom ik het zo belangrijk vond om tijd te steken in het praten over de inhoud van de verschillende speeches; praten om het praten is belangrijker dan de boodschap. En dat hebben we geweten, tijdens de lunch waren de speeches zo saai en langdradig dat ik mijn gedachten er echt niet bij kon houden, terwijl de vroedvrouwen me na afloop bedankten voor de geweldige sprekers die ik uitgenodigd had, ‘het was allemaal zo mooi en inspirerend.’
En daar ging het om, de vroedvrouwen vertelden me dat ze zich nog nooit zo gewaardeerd gevoeld hadden. Door de speeches voelden ze zich enorm bemoedigd en ze hebben hernieuwde energie om aan het werk te gaan. De dokters die gekomen waren zeiden dat ze blij waren om eens op een andere manier met de vroedvrouwen te praten,, journalisten van tv en de krant waren van de partij en iedereen was blij.
Nu hoop ik dat het eigenlijke project net zo goed zal gaan als de lancering. Aan enthousiasme vanuit het ziekenhuis zal het in ieder geval niet liggen, ik hoop dat ze dat enthousiasme vasthouden. Ik heb in ieder geval genoten, niet zozeer van de speeches, hoewel ik blij was met de moed om te gaan voor verandering die hier in doorklonk, maar vooral om alle blije gezichten, om de belofte van het begin van iets moois.

Nu de lunch geweest is komt het vertrek ineens angstaanjagend dichtbij, nog 4 dagen. Nog 4 nachtjes wakker worden van de gebedsoproep van de moskee, nog 4 dagen alleen koud water uit de douche, nog 4 dagen afvragen of je matoke of rijst wilt eten, nog 4 dagen de aandacht van alle mannen als je over straat loopt... Ik zal het missen, niet die mannen, de aandacht van Hartmut is genoeg, maar alle andere dingen.... ik moet er nog niet teveel aan denken.. ik zal maar gewoon 4 dagen intens genieten!

Midwives Empowered!

2009-04-22T09:28:00.000-07:00

De beloofde blog over een project waar ik op dit moment heel erg druk mee bezig ben.

Zwanger zijn en bevallen is nog steeds een van de grootste gevaren in het leven van een vrouw. In Europa sterft 1 op de 3000 vrouwen aan de gevolgen van een zwangerschap. In Subsahara-Afrika, waar Uganda deel van uit maak,t is dit 1 op 16. Een dramatisch cijfer waarvan ik dagelijks het bewijs zie. In Mulago sterft er om de dag een moeder aan een bloeding, aan een zwangerschapsvergiftiging of aan een andere aan haar zwangerschap gerelateerde oorzaak. Het aantal kinderen dat sterft is nog veel dramatischer. Van elke 20 bevallingen is er 1 van een al overleden kindje en veel kinderen sterven direct na de bevalling. En dit is alleen nog maar in het ziekenhuis, op het platteland is het nog erger omdat er bij acute nood geen hulp voor handen is. Moeders bevallen gewoon thuis, met de hulp van een ongetrainde traditionele vroedvrouw, of zelfs helemaal alleen. Veel vrouwen zijn namelijk bang om naar het ziekenhuis te gaan voor hulp. Bang omdat ze de kosten van het vervoer niet kunnen betalen. Maar wat nog veel erger is is dat vrouwen bang zijn voor de vroedvrouwen. De vroedvrouwen zijn niet gemotiveerd, ze slaan de patiënten, laten ze aan hun lot over of schelden ze uit. Dit komt niet omdat ze van nature slecht zin maar omdat de werkdruk zo enorm is. Er zijn veel te veel patiënten maar er is te weinig personeel, te weinig materiaal, te weinig medicatie... Kortom; er is een chronisch tekort aan alles wat nodig is om goede zorg te geven.
Bovendien worden de vroedvrouwen slecht betaald zodat ze haast gedwongen zijn om een extra baan buiten het ziekenhuis aan te nemen om de rekeningen van een gezin te kunnen betalen. Dit maakt de vroedvrouwen ongemotiveerd, overwerkt en ze hebben het gevoel dat ze niet gewaardeerd worden.

Terwijl ik hier aan het werk was zag ik dit probleem en ik vroeg me af of ik, in de korte tijd dat ik hier ben hier wat aan kon doen. Ik had allemaal ideeën maar zag er van af, vooral omdat ik er de middelen niet voor had. Tot ik op een avond ging eten met Martin Ssempa, een oude vriend waarmee ik bijna 4 jaar geleden samengewerkt heb. Hij is een invloedrijke man die veel in de media is vanwege zijn gepassioneerd gevecht tegen HIV-Aids. Toen hij hoorde dat ik stage liep op de verloskamer vertelde hij me dat het altijd zijn droom was geweest om iets te doen voor moeder en kind-zorg in Uganda. Ik had de ideeën, hij de middelen en samen zijn we aan het werk gegaan. Het resultaat is dat we ‘Midwives Empowered!’ hebben opgericht. Een organisatie die op verschillende manieren de vroedvrouwen wil helpen met het geven van goede zorg. De eerste stap is een diner met verschillende sprekers voor alle vroedvrouwen om ze te laten merken dat hun werk gewaardeerd word, dat we blij zijn met ze. Dit diner is ook gelijk de start van een nieuw project. Elke maand zal de beste vroedvrouw uitgekozen worden aan de hand van verschillende kwaliteiten. De beste vroedvrouw zal een certificaat en waardebonnen krijgen om de waardering extra te laten blijken. We hopen dat dit de vroedvrouwen kan motiveren en dat ze allemaal hun best zullen doen om dat certificaat te krijgen. Betere vroedvrouwen zal de zorg in het ziekenhuis enorm verbeteren en we hopen dat dit resulteert in minder sterfte. Als de vroedvrouwen vriendelijker zijn zal dit goed zijn voor de naam van het ziekenhuis en zullen mensen er hopelijk voor kiezen om daar te bevallen in plaats van thuis.
Dit is slechts een eerste stap, in de toekomst hopen we ook voor meer materiaal voor het ziekenhuis te kunnen zorgen, voor betere opleiding en misschien een mediacampagne om het imago van het ziekenhuis wat op te krikken.

Ik geniet echt enorm van dit werk, dit is waar mijn hart ligt. Ik heb de medische kennis nodig om dit te kunnen doen, maar dit is het werk wat ik uiteindelijk wil doen. Oplossingen zien in plaats van onoverkomelijke obstakels, pleiten voor de mensen die het zelf niet kunnen en op die manier werken aan een goede zorg voor moeders en hun baby's....

Schreeuwende vrouwen en een olifantenslurf...

2009-04-18T06:30:00.000-07:00

Zaterdagmiddag.
Ik ben net terug van een lange wandeling samen met een huisgenootje. We zijn naar een Bahá'í-tempel een eindje buiten Kampala gewandeld. De tempel was een oase van rust en orde. Een mooi schoon gebouw, wat al een uitzondering is hier, met een enorm, goed onderhouden park eromheen. Nadat we de tempel bekeken hadden en geleerd hebben over de zeer tolerante godsdienst die zich laat inspireren door zowel Mozes, Mohammed, Jezus, Buddha, Krishna en zich vooral richt op gelijkheid van elk individu en persoonlijke harmonie met 'het spirituele' hebben we heerlijk genoten van een luie zaterdagochtend in het gras.
Deze week was leuk en interessant. Ik heb gewerkt in het ziekenhuis van Kayunga, een dorpje ten noorden van Kampala. Het ziekenhuis was ruim opgezet en op elke afdeling had je niet alleen de patiënten, maar ook allemaal familieleden die zaten te picknicken op de grond tussen de bedden, een gezellige bedoening. Ruimte was overigens het enige dat in overvloed was. Het ziekenhuis kampt met een chronisch tekort aan ongeveer alles dat nodig is om goede zorg te geven. Geen medicatie, geen handschoenen, geen materiaal, en vooral geen personeel.
Mensen met een opleiding werken liever niet op het platteland omdat dat minder goed betaald. Dit zorgde ervoor dat ik na een dag ingewerkt te zijn helemaal alleen op de afdeling stond.15 moeders, een heleboel baby's en twee bevallingen managen is nog niet zo simpel. De kennis van het Engels van de meeste mensen reikte niet verder dan ' how are you?' en dat is toch niet echt genoeg om een bevalling te doen. De ene mevrouw die moest bevallen kon een klein beetje Engels dus de bevalling van de andere moeder heb ik gedaan met de vertalingshulp van de eerste moeder. Jammer dat de bevalling niet gefilmd kon worden want ik denk dat het een hilarische situatie was. Het is het daar namelijk heel normaal dat de halve familie mee komt kijken dus naast de vertalende moeder had ik nog een luid schreeuwende moeder, zus, schoonzus en tante die met allerlei advies voor de bevallende in kwestie kwamen, meestal helemaal tegenstrijdig aan wat ik vond dat de moeder moest doen. Het resultaat was een verwarde Anneke, een nog veel meer verwarde moeder en een hoop lawaai, gelukkig was het resultaat een gezonde baby en dat is waar het om gaat.
De laatste dag heb ik in de operatiezaal doorgebracht, ook een ervaring op zich. Alles kwam door elkaar, keizersnedes, besnijdenissen, darmoperaties. Een goeie diagnose van de ziekte voor je begint aan een operatie is blijkbaar een overbodige luxe. Ik vroeg een dokter wat hij ging dokter wat hij ging doen toen een patiënte binnen kwam maar hij was niet zeker . 'Het zal geen keizersnede worden want ze ziet er niet uit of er een baby in zit, maar voor de rest weet ik het niet.' In haar dossier stond dat ze cysten had aan haar eierstokken, maar hoe ze aan die diagnose kwamen is me nog niet geheel duidelijk. Toen de buik eenmaal opengesneden was kwamen de darmen gelijk naar buiten, zo dik als een olifantenslurf en helemaal genecrotiseerd. De dokter kon dus een heel andere operatie uitvoeren dan wat er gepland was. Iets wat in Europa, met alle dokters die elk gespecialiseerd zijn in een andere vierkante centimeter van het lichaam, compleet ondenkbaar is.
Wel heel leerzaam om te zien natuurlijk!
Ik vond het ontzettend leuk om in dat dorpje te werken, ik was graag langer gebleven maar ik ben aan het werk aan een motiveringsproject voor de vroedvrouwen waarvoor in in Kampala moet zijn.
De volgende keer zal ik daar meer over schrijven.
Liefs Anneke
PS: ik probeerde een foto te uploaden maar internet was zo tenenkrommend traag dat ik mijn poging maar stopgezet heb.

Lijdzaam toekijken?

2009-04-13T08:07:00.000-07:00

Het is al weer maandag, er is al weer een week voorbij sinds ik teruggekomen ben uit Kenia.
Normaal ben ik me nooit zo bewust van tijd, maar als ik weg ben, en mijn verblijf ergens en vooraf bepaald gegeven is dat niet langer of korter zal worden, is er iets om te tellen. Dagen, weken, maanden. Niet eens aan maand meer, nog drie weken, nog 21 dagen.
21 dagen om ten volle te genieten en veel te leren.
Het paasweekend was rustig. Lezen, film kijken, werken voor school en lekker uit eten.
Gisteren heb ik de hele dag doorgebracht met een groep van de kerk waar ik hier altijd heen ga. Het was heel erg leuk. Tijd om na te denken waarom we pasen vieren. Reflecteren op de mooie boodschap die we in de bijbel lezen. De God die ik wil dienen is niet een God van lang geleden, een God van stoffige boeken of een God van moeilijke woorden, maar een levende God die vandaag net zo actueel is als 2000 jaar geleden. Een God die van alle mensen houdt, die ons neemt zoals we zijn. Die zijn hand uitstrekt naar ons en zegt ' Kom maar bij mij, ik ben je Vader'. Een God die niet wil dat meisjes verkracht worden, een God die met tranen in zijn ogen toekijkt hoe jonge jongens hun leven moeten geven op het slagveld.

Nu ik hier ben, aan het werk met dingen die ik écht graag doe, denk ik ook veel na over hoe ik die God kan dienen. Hoe ik de talenten die Hij me gegeven heeft het beste kan inzetten. Nu, en in de toekomst. Alleen, en samen met Hartmut. Er is veel te doen in de wereld, veel onrecht, veel pijn, veel onterecht lijden. We kunnen wachten tot God dit allemaal weg neemt, we kunnen boos op hem zijn en ons afvragen waarom hij dit allemaal toelaat. We kunnen uitgebreide paasbrunchen houden, eieren eten tot we misselijk zijn en ons terugtrekken in ons eigen, veilige wereldje. Maar zijn wij niet in de wereld om met alles wat we hebben en kunnen een stukje van Gods liefde te laten zien? We kunnen meer doen dan lijdzaam toekijken!

Gisteren hoorde ik een interessante quote.. 'Some people make things happen, other people watch things happen, and some people say ' What happened?'' Ik wil bij die eerste groep horen, ik wil niet toekijken, of achteraf horen dat er iets gebeurd is. Ik wil met de dingen die ik kan, met de dingen die ik graag doe dingen laten gebeuren. Niet voor mezelf zodat ik complimentjes krijg van anderen, maar omdat ik in de mogelijkheid ben om het leven voor anderen een beetje makkelijker te maken. Omdat ik een jonge, blanke vrouw die het geluk heeft gehad een goede opleiding te kunnen krijgen.
Ik wil een instrument zijn in Gods handen, om het verschil te maken voor mensen die zelf niet over de mogelijkheden beschikken.

De komende week ben ik in Kayunga, een plaats meer naar het noorden. Ik ga daar werken in een ziekenhuis, ik ben benieuwd om te ervaren hoe het is om daar vroedvrouw te zijn en ik kijk er naar uit om weer veel te leren. Liefs Anneke

Prinsesje...

2009-04-10T06:12:00.000-07:00

Natuurlijk wilde ze wel even een boodschap doen voor haar moeder. Ze was tenslotte al bijna tien en vaak genoeg met mamma naar de markt gegaan. Ze had al honderden keren gezien hoe ze het spel van het onderhandelen over de prijs moest spelen en ze wist hoe ze slechte papaja's van goede kon onderscheiden.‘3 uien, een kool en melk’ herhaalde ze voor zichzelf om het maar niet te vergeten. Ze wilde mamma niet teleurstellen. Ze had wat extra shillings meegekregen om wat lekkers voor zichzelf te kopen. Terwijl ze naar de markt liep bedacht ze wat ze zou nemen. Een halve mango? Het was het seizoen en ze waren heerlijk zoet. Of snoepjes, die kon ze delen met haar vriendinnen. Ze kon het ook bewaren. Als ze dan vaker boodschappen mocht doen kon ze sparen voor een mooie armband of een nieuw potlood.
De markt was best ver. Als ze met mamma liep had ze altijd wat te kletsen, nu liep ze alleen. Een auto stopte naast haar. Een oudere man met een vriendelijk gezicht draaide het raampje naar beneden. ‘Zo jongedame, helemaal alleen op stap, waar ga je heen?’ Trots vertelde ze dat ze naar de markt ging. ‘Uien, melk en een kool, en iets kleins voor mezelf.’ De meneer zei dat haar moeder maar trots moest zijn op zo’n flinke dochter als haar. ‘Wil je niet meerijden? Ik moet toch die kant op, het is zo ver lopen.’ Ze dacht erover na, haar moeder zei altijd dat ze voorzichtig moest zijn met onbekenden, geen dingen aannemen en nooit zomaar meerijden. Maar deze meneer zag er zo vriendelijk uit, en de markt was nog ver. Als ze mee zou rijden zou ze er sneller zijn, en dan kon ze langer over de markt lopen, wat ze zo leuk vond. ‘Kom maar..’ moedigde de meneer haar aan. En ze bedacht zich niet meer. Ze wilde achterin de auto stappen maar de meneer gebaarde dat ze voorin mocht zitten. Een mooie, zachte stoel. Ze kon met haar benen net bij de grond. Ze had nog nooit eerder voorin een auto gezeten en ze genoot van het uitzicht. De radio stond aan, ze kende de liedjes niet maar het klonk vrolijk. De meneer vroeg haar van van alles. In welke klas ze zat, waar ze naar school ging, wat haar lievelingsvak was. Hij dacht dat zo’n leuk meisje als haar wel veel vriendinnetjes zou hebben.
Voor ze het wist waren ze bij de markt. Ze vond het jammer, het ritje was fijn. De meneer vroeg of ze niet nog even mee ging om wat te drinken in een hotel een eindje verderop, hij zou haar wel terug naar de markt brengen, en als het moest zelfs naar huis. Mamma’s waarschuwing schoot door haar hoofd en de meneer zag haar twijfelen. ‘ Je moeder heeft je zeker verteld dat je niet met vreemden mee mag gaan. Mijn naam is Charles. Zo, nu ben ik geen vreemde meer. Kom, ga toch mee, je bent zo’n leuk meisje. Als ik een dochter had zou ik willen dat ze was zoals jij. Zo’n slim, mooi meisje’. Ze glom van trots, en de meneer had gelijk, hij was nu al geen vreemde meer, ze kon best even met hem mee gaan. Als het lang duurde zou ze wel tegen mamma zeggen dat ze een vriendinnetje tegen was gekomen. En bovendien, iets gaan drinken in een hotel had ze nog nooit eerder gedaan. Charles reed een eindje verder tot ze bij een hotel waren waar ze al wel eens langs gelopen was. Het hotel had een mooi terras met veel planten en grote tropische bloemen. Charles parkeerde de auto en een beetje verlegen liep ze achter hem aan. Ze wist niet zo goed hoe ze zich moest gedragen op een plek als deze, huppelen leek haar niet gepast hoewel ze daar best zin in had. Charles gaf haar een knipoog en stak zijn hand uitnodigend naar haar uit. ‘Kom jongedame, ik wil je iets laten zien’. Hij gebaarde naar de meneer achter de balie en deze stak zijn duim op, als een teken dat het oké was. Charles kwam hier blijkbaar vaker en dat gaf haar een vertrouwd gevoel, hij wist wat hij deed. Samen liepen ze een grote trap op, erboven hing een mooie kroonluchter. De trap eindigde in een lange gang met ontelbaar veel deuren. Sommige deuren stonden open en terwijl ze er langs liepen zag ze dat meisjes er aan het schoonmaken waren. Charles stopte bij een deur en zwaaide hem open. ‘Treed binnen prinses.’ Ze giechelde.
De kamer was mooi, in het midden stond een groot bed, en er was een klein zitje en een bar. Charles deed de koelkast open, ‘ Wil je sap of liever cola?’. Ze durfde bijna niet te gaan zitten, haar kleren waren een beetje vuil en ze zou de mooie stoelen vies maken. Charles liep terug naar de deur en deed hem op slot. ‘Ik wil niet dat dieven mijn mooie prinsesje stelen.’ Weer moest ze lachen maar ineens zag ze hoe de uitdrukking in zijn gezicht veranderde. Hij keek niet meer zo vriendelijk, eerder of hij iets van haar wilde hebben. ‘Drink je cola op’. Ze gehoorzaamde hem. Ze stond nog steeds en wilde net gaan vragen of ze mocht gaan zitten toen ze zag hoe Charles zijn shirt en broek uittrok. ‘Trek je jurk uit, ik wil je bekijken’ zei hij. Ze keek hem verbijsterd aan, meende hij dat? Hij liep op haar af, pakte haar drinken uit haar hand en zette het op tafel. Hij begon aan haar jurk te frunniken. Ze begon te huilen, dit wilde ze niet. Wat was hij van plan? Hij gaf haar een klap in haar gezicht. ‘Wat had je dan gedacht, dat je dit allemaal zo maar kreeg? Hou op met huilen en trek je jurk uit.’ De klap deed pijn en maakte haar bang, ze besloot dat ze het maar beter kon luisteren en trok gedwee haar jurk uit. Nu werd Charles nog ongeduldiger. ‘Trek je ondergoed ook uit’ Maar het ging hem niet snel genoeg. Terwijl hij het zei begon hij er zelf al aan te trekken. Ze keek naar de grond, hopend dat het snel afgelopen zou zijn. Dat ze haar jurk weer aan mocht trekken. Ze zou snel naar de markt hollen, haar boodschappen doen en naar huis gaan. Dit allemaal snel vergeten. Ze was naakt en voelde zich kwetsbaarder dan ooit. Vanuit haar ooghoek zag ze hoe Charles al zijn kleren uit trok terwijl hij haar bekeek. Ze had nog nooit eerder een naakte man gezien en het maakte haar bang. Hij pakte haar vast, gooide haar op het bed en drukte zich tegen haar aan. Zijn handen en lippen waren overal. Ze probeerde tegen te stribbelen maar Charles was sterk. Plotseling was daar een felle pijn, ze gilde. Ze had het gevoel dat een mes haar onderbuik in tweeën sneed. Charles bewoog woest op en neer, en iedere keer had ze het gevoel verscheurd te worden.
Ineens was het afgelopen, Charles kreunde, rolde van haar af en bleef stil op het bed liggen. Ze kwam omhoog, alles deed pijn. Op het bed zag ze bloed liggen, haar bloed? Ze kon haar tranen niet bedwingen. Ze had het gevoel dat er iets kostbaars van haar afgepakt was. Charles keek haar aan met een wrange glimlach. ‘Ja meid, nu weet je het. Dit is wat mannen met vrouwen doen, wat ze altijd gedaan hebben en altijd zullen blijven doen. Je ouders doen dit, je buren doen dit, je leerkracht op school doet het. Nu weet je wat het is en ben je voorbereid. Wees me maar dankbaar dat ik je deze les geleerd heb. Nu moet je weggaan, ik wil slapen.’ Terwijl hij dit zei duwde hij haar door de deur naar buiten. Met een klap viel deze achter haar dicht. Verwarder dan ooit zakte ze door haar benen op de grond en terwijl ze daar zat met haar rug tegen de muur begon ze te huilen, ontroostbaar. Haar lichaam deed pijn en ze voelde zich vies. Als dit is wat mannen doen wilde ze nooit trouwen. Ze zou zelfs geen man meer aankijken.

Deze week vertelde ze het aan mij, het is nu meer dan 15 jaar geleden. Ze was nog altijd bang, bang voor mannen, bang om een relatie aan te gaan want dan zou ze onvermijdelijk weer door die hel van pijn, van angst, van het gevoel verscheurd te worden moeten gaan. Bang voor ziekten die Charles haar misschien gegeven had. Soms zag ze hem, een oude man. Op een dag zag ze hem hand in hand lopen met een klein meisje, haar hart brak, ze wilde alles doen om dit kleine meisje te redden van zijn grijpende handen, zijn gulzige lippen. Ze volgde de twee tot ze ineens het kleine meisje hoorde praten. ‘Opa, gaan we hierna nog even wat drinken.’ Charles had moeten lachen, ‘ Ja mijn lieverd, en daarna moeten we naar mamma, ze zal ongerust zijn.’ Zijn lach voelde als een stomp in haar maag, zijn leven was doorgegaan, zijn kinderen hadden kinderen gekregen, hij wist waarschijnlijk niet eens meer wie ze was. Terwijl hij van haar alles had afgepakt wat hij kon, haar eigenwaarde, haar moed om te dromen, haar trots. Was zij de enige geweest? Of was ze slechts een in de rij van velen? Niet meer dan een pleziertje op een vrije middag. Prinses, had hij haar genoemd, hij had gezegd dat ze mooi en slim was. Ze was boos op Charles maar vooral op zichzelf. Slimme meisjes gaan niet met vreemden mee, slimme meisjes luisteren naar hun moeder.

Dit verhaal is misschien hartverscheurend, maar helaas niet uniek. Wereldwijd verwijten miljoenen meisjes zichzelf dat ze niet naar hun moeder geluisterd te hebben. Of ze zijn het slachtoffer van het feit dat ze geen moeder hadden om hen te beschermen. Miljoenen meisjes voelen zich waardeloos, vies en gebruikt en kunnen zich nooit meer ten volle aan een man geven zonder herinnerd te worden aan het verleden. Ik sluit mijn verhalen graag af met een positieve toon, maar ik weet niets positiefs te zeggen, ik weet geen oplossingen, ik heb geen goed nieuws. We kunnen alleen maar bidden, dat God alle vrouwen beschermt en dat de mannen stoppen met het hebben van het krankzinnige idee dat vrouwen lustobjecten zijn die je kan nemen wanneer je er zin in hebt...

Ruzie om een begrafenis...

2009-04-07T03:13:00.000-07:00

Gisteren ben ik terug gekomen in Kampala, 14 uur in de bus langs adembenemende landschappen, zebra’s, apen en wrattenzwijnen. Nog 4 weken hier werken en dan zit het er al weer op. De tijd vliegt.
Nu nog even een blog over de Kenianen... ik zal ze nooit helemaal begrijpen.
De oom van een vriendin van mij is twee weken geleden overleden. Mijn vriendin ging er op bezoek om te condoleren en omdat ik bij haar was ging ik mee. Zoals bij bijna alle sterfgevallen die ik hier heb meegemaakt leek het meer een groot verjaardagsfeest dan een verdrietig rouwen. Eten was ingeslagen, kippen werden geslacht en de keuken was vol met kokende vrouwen die elkaar luid lachend de nieuwste roddels vertelden. Buiten zaten de mannen met een kop thee de politiek te bespreken en tussendoor renden de kinderen achter de nog levende kippen aan. Het was een groot eetfestijn, en zoals de traditie voorschrijft zou dat nog minstens twee weken duren, tot de begrafenis. De begrafenis is de kroon op al dit werk, meer eten dan een heel dorp op kan, luide muziek, en een feest tot diep in de nacht. Veel mensen worden dronken en in Luo-land wordt wel eens gekscherend gezegd dat iedere begrafenis leidt tot de volgende. Het tragische is dat veel families geen cent willen uitgeven aan mensen als ze nog in leven zijn, ik heb vaak genoeg wanhopig bij een AIDS-patiënt aan het bed gestaan waar de familie geen vinger uitstak. Maar zodra de persoon is overleden is geen shilling te veel.
De voorbereidingen voor de begrafenis van de oom van mijn vriendin waren in volle gang. Deze zou op zaterdag plaatsvinden, hij zou begraven worden in zijn eigen tuin, iets wat vaak gebeurd, stoelen en tenten waren geregeld en er was al een start gemaakt met het koken van een feestmaal. Tot op donderdag ineens de familie van zijn moeders kant op de stoep stond met een brief van de rechtbank. Ze waren naar het gerecht gestapt om de rechten voor het lichaam op te eisen. Hij moest begraven worden in het dorp van zijn moeder, ‘waren ze die traditie helemaal vergeten’? Alsof een sterfgeval nog niet erg genoeg is is er nu een familieruzie ontstaan over waar het lichaam begraven moet worden. De voorbereidingen werden stopgezet, het lichaam verhuisde terug naar het mortuarium, waar het zal blijven tot de familie is uitgeruzied.
En dit kan nog een hele tijd duren. Mijn vriendin was enigszins beledigd toen ik een beetje moest lachen om haar verhaal. Dit was namelijk niets, het kon nog veel erger. Ze vertelde over een familie waar de begrafenis wal achter de rug was. Na een week kwam ineens een onbekende tak van de familie het lichaam opeissen, het lichaam werd weer opgegraven en terug naar het mortuarium gebracht. Daar heeft het meer dan een jaar gestaan voordat de familie het eens was over de plaats waar het lichaam begraven moest worden. De ruzies hebben vooral economische redenen. Aangezien een begrafenis met zo veel geld en eten gepaard gaat is het voor een gemeenschap heel gunstig als er een begrafenis is. Bovendien blijft er altijd veel eten over wat er voor zorgt dat de familie de eerste weken geen eten hoeft te kopen.
Dit zijn gedeeltes van de cultuur die ik nooit zal snappen. Als mensen zich zo blijven bezighouden met de dood, in plaats van zicht richten op het leven zullen ze nooit een stap vooruit komen. Bovendien zijn we niet gemaakt voor de dood, maar voor een eeuwig leven!

Een nieuwe pet?

2009-03-31T23:51:00.000-07:00

Gisteren liep ik door Nairobi, waar ik nu voor een week werk. Ik doe dit bij Edward, de pastor waar ik vorige zomer ook een maand gewerkt heb. Om van mijn werk naar Edwards huis te komen moet ik verschillende mtatu’s nemen en een behoorlijk eind lopen om over te stappen. Het regende pijpenstelen. Mijn sjaal had ik als hoofddoek om me heen geslagen om niet té nat te worden en in gedachten verzonken passeerde ik de kraampjes langs de rand van de sloppenwijk. De verkopers waren druk bezig om hun handeltjes veilig te stellen en het was een van de zeldzame dagen dat de mensen het te druk hadden om mij als blanke aan te staren of na te roepen. Ik dacht aan de supportgroepen die ik bezocht had en waar ik had les gegeven. Kleine groepen HIV-positieve vrouwen die wekelijks samenkomen om elkaar te ondersteunen. Ze babbelen over hun dagelijks leven, praktische moeilijkheden die ze tegenkomen in verband met hun ziekte en ze bemoedigen elkaar. Ook hebben ze samen een handeltje. Thuis werken ze aan sieraden, gemaakt van kralen en zaden die ze verkopen om aan geld te komen. Terwijl ik dacht aan de problemen van deze vrouwen bleef de regen stromen en werden de straten steeds modderiger en onbegaanbaarder. Vorige week schreef ik nog hoe welkom regen zou zijn, maar wat voor de een een zegen is is voor de ander een vloek. In de sloppenwijken wordt het leven ontzettend moeilijk na een flinke regenbui. De steegjes tussen de huizen veranderen in modderstromen, alles is nat en vies en veel mensen worden ziek.
Opeens werd ik opgeschrikt door een jongetje dat uit het niets opdook. Opvallend was zijn mooie, witte pet. Een groot contrast met de rest van zijn outfit. Geen schoenen, gescheurde kleren en een vies gezicht. Duidelijk een jongetje van de straat. Hij wees met een pijnlijk gezicht naar zijn buik, ‘Mzungu, mzungu, geef me eten, ik heb honger.’ Ik had geen eten bij me, en het enige geld dat ik nog op zak had was was om de bus te betalen. Ik schudde mijn hoofd en zei dat het me speet, dat ik niets voor hem had.
Toen leerde dit kleine ventje mij een belangrijke les, de les van het geven. Geven, niet om er zelf beter van te worden, maar geven om het geven.
Terwijl hij me nog eens aankeek trok hij zijn pet, het mooiste wat hij had, van zijn hoofd en zei ‘ Mzungu, je wordt helemaal nat, hier heb je mijn pet...’

Mooi en romantisch?!

2009-03-27T00:41:00.000-07:00

Ik ben een week in Uyoma geweest, een stukje Kenia waar de tijd heeft stil gestaan. Waar water nog gewoon uit het meer komt en niet uit de kraan, waar de dag ophoudt als de zon onder is omdat het dan donker is en waar telefoons hun intrede nog moeten doen.
Ik ben helemaal tot rust gekomen. Slapen onder de sterrenhemel, wakker worden met het gekwetter van de vogels, en vers gevangen vis eten, gebakken op een vuurtje...
Mooi en romatisch...

Maar stel je eens voor dat je daar altijd woont.
Het leven is hard, AIDS is overal, voor meisjes is er geen geld om naar school te gaan dus rest hen niets dan jong te trouwen en kinderen krijgen, veel kinderen. Maar geld om hen te kleden, geld om eten te kopen is er niet. De afgelopen dagen was er maar een vraag belangrijk, ‘wanneer komt de regen?’. Hoewel Uyoma aan het meer ligt is het er erg droog. Groen gras er niet meer te vinden en de graatmagere koeien worden geslacht, voor ze uit zichzelf dood gaan. Veel boeren hadden al gezaaid, in afwachting van de regen die normaal al aan het begin van de maand komt. Door de droogte is de oogst nu bij voorbaat al mislukt en geld voor nieuw zaad is er niet. Bovendien ligt de generatie die zou moeten werken ziek op bed vanwege AIDS. Het zijn de kinderen, de oude vrouwen, de mannen die heel hun leven al gezwoegd hebben die het werk moeten doen.

Mooi en romantisch he?!

Ik ben ook terug geweest naar Sarah Obama, de grootmoeder van Obama. Het leven van de arme vrouw is volledig veranderd nu Obama president is. Van gewone vrouw tot toeristische attractie. Constante politiebewaking, hoge hekken om haar huis en voortdurend mensen die in haar tuin kamperen. Zelf leek ze wel te genieten van alle aandacht, maar ze vertelde ook dat ze soms eens gewoon alleen wilde zijn, gewoon werken op het land, haar kippen voeren en kletsen met haar vriendinnen. Ik kan het me voorstellen.

Ik ga zo eten, en even genieten van het relatief snelle internet.
Liefs Anneke